Familyland

Smeekgebed voor de christelijke eenheid

Heer Jezus Christus, Gij hebt voor ons gebeden, dat wij één zouden zijn, zoals Gij één zijt met de Vader. Voor ons gebrek aan vrede en eenheid:

    Schenk ons vergiffenis, Heer.

Voor het gebrek aan aandacht voor het woord dat van uw goddelijk Hart is uitgegaan: “Ik heb nog andere schapen die niet van deze kudde zijn; ook hen moet Ik leiden en zij zullen luisteren naar mijn stem”:

    Schenk ons vergiffenis, Heer.

Voor het vaak spottende, kleingeestige of overdreven twisten met onze mede-christenen, voor ons gebrek aan soepelheid en onze harde oordelen:

    Schenk ons vergiffenis, Heer.

Voor alle gewelddaden, vroeger en zelfs nu nog door ons gepleegd jegens onze christelijke broeders:

    Schenk ons vergiffenis, Heer.

Voor alle niet gerechtvaardigde, beperkende maatregelen die we ten opzichte van elkaar hebben genomen:

    Schenk ons vergiffenis, Heer.

Voor de hoogmoed en zelfoverschatting die ons gedrag tegenover onze mede-christenen eeuwenlang hebben gekenmerkt en ons onbegrip ten opzichte van hen:

    Schenk ons vergiffenis, Heer.

Voor ons slechte voorbeeld dat de uitwerking der genade in hun harten heeft vertraagd, verminderd of teniet gedaan:

    Schenk ons vergiffenis, Heer.

Voor het verzuim van een veelvuldig, vurig en broederlijk gebed voor elkaar:

    Schenk ons vergiffenis, Heer.

Ondanks de beperkingen van onze verstandelijke en geestelijke vermogens:

    Leid ons tot eenheid, Heer.

Ondanks onze verscheidenheid van taal, ras en volk:

    Leid ons tot eenheid, Heer.

Ondanks onze onwetendheid, vooroordelen en natuurlijke afkeer:

    Leid ons tot eenheid, Heer.

Tot uw meerdere eer en glorie:

    Leid ons tot eenheid, Heer.

Terwille van de overtuiging van het goede en de waarheid:

    Leid ons tot eenheid, Heer.

Opdat er slechts één kudde zal zijn en één herder:

    Leid ons tot eenheid, Heer.

Om de hoogmoed der duivelse machten te beschamen:

    Leid ons tot eenheid, Heer.

Opdat er vrede heerse op aarde:

    Leid ons tot eenheid, Heer.

Om het hart van uw Zoon te verblijden:

    Leid ons tot eenheid, Heer.

Abbé Paul Couturier (1881-1953)

Het Onschuldige Leven (28 december)

Katholieken vieren op 28 december het feest van de heilige onschuldige kinderen. Daarom is het zo mooi om net op die dag extra aandacht te hebben voor het ongeboren leven dat zo veel gedood wordt nog voor het het levenslicht kan zien.

Ik zou u willen vragen om op 28 december te bidden voor dit ongeboren leven. We bidden voor de slachtoffers van abortus - dat zijn er 18.000 per jaar in ons land en dat al twintig jaar lang - en ook voor de ongewenst zwangere meisjes en vrouwen. Dat zij mogen kiezen voor het leven en dat ze goede begeleiding mogen vinden. 

• Zeg persoonlijk een gebed met die intenties;
• Of steek een kaarsje aan bij moeder Maria en vraag om haar bemiddeling;
• Of vraag een priester die u kent om die dag een mis met die intenties op te dragen;
• Of vraag aan religieuze congregaties om die dag te bidden voor die intenties;
• …

Uiteraard zou het fijn zijn dat ook andere christenen op hun manier hun steentje zouden bijdragen. Laat 28 december een oecumenische gebedsdag voor het leven worden.

Bid graag mee en verspreid dit bericht. Dank!

De Belgische Bisschoppen hebben dit kerkelijk jaar uitgeroepen als 'Jaar van de Geloofsbelijdenis'. Kardinaal Godfried Danneels komt op donderdagavond 04 februari 2010 hierover een spreekbeurt geven in de parochiezaal van O.-L.-V.-Waver. Kom mee luisteren.

Waar was God?

Naar aanleiding van de terroristische daden van 11 september 2001 in de Verenigde Staten werd op de Amerikaanse televisie in de 'Early Show' een gelovige actrice geïnterviewd. Men stelde haar de vraag: "Hoe is het mogelijk dat God die schrikwekkende dingen heeft kunnen toelaten?" De actrice gaf er een gevat maar ook een zeer diep antwoord op: "Ik geloof dat God eigenlijk even geschokt en verontwaardigd is als wij. Maar reeds jaren lang werd God geruisloos gebannen uit onze gezinnen, onze verenigingen, onze regering, uit ons leven. Een 'gentleman' als Hij is, heeft God zich dan maar stilletjes teruggetrokken. Hoe kunnen wij nu verwachten dat God ons zijn zegen en bescherming geeft, als wij Hem altijd hebben getoond dat Hij ons maar beter kan gerust laten?"

Ondertussen zijn de gebeurtenissen van 11 september 2001 al enkele jaren achter de rug. Maar gelijkaardige zaken gebeuren steeds opnieuw in onze wereld: bomaanslagen, gezinsdrama’s, criminaliteit. En telkens als zulke dingen gebeuren, hoor je mensen herhalen: “Waar was God”? Het antwoord van de Amerikaanse actrice op deze vraag blijft stof tot nadenken. Is het niet waar dat God vaak met stille trom naar de achtergrond van ons leven wordt verdrongen, en dat wij niet altijd goed beseffen wat de gevolgen daarvan kunnen zijn? Ik geef hiervan slechts twee voorbeelden: 

1. Sommige mensen laten verstaan dat het niet echt nodig is met kinderen te bidden of hen onderricht uit de bijbel te geven. Mooie bezinningsteksten en verhalen die de kinderen volgens hen meer aanspreken, vinden zij al voldoende. En voor ons klinkt dit aannemelijk, en we bemoeien er ons niet mee. Nochtans: wordt zonder gebed de band van de kinderen met God niet verbroken? En leerde de bijbel niet aan de kinderen dat zij niet mogen stelen, dat zij vader en moeder moeten eren, dat zij niet mogen doden, en dat zij hun naasten moeten beminnen als zichzelf?

2. Gelovige jongeren vertellen dat zij op de middelbare school tijdens de godsdienstlessen soms weinig echte godsdienst krijgen. De verantwoordelijken verdedigen zich: "We moeten de jongeren toch iets bijbrengen over relaties, racisme, derde wereld, homoseksualiteit!"  Voor ons klinkt dit aannemelijk. Maar blijven jongeren dan toch niet op hun geloofshonger zitten? Moeten wij hen niet op de eerste plaats vertellen wie God is en dat Hij een plan, ja een droom heeft met iedere jongen en ieder meisje? Moeten wij jongeren niet vertellen wat God allemaal, vooral door zijn zoon Jezus Christus, voor ons heeft gedaan, en dat Hij van ons een goede levenswandel verwacht? Wie anders dan God zal jongeren kunnen motiveren goed te zijn en goed te handelen, ook als dit offers van hen vraagt? En wie anders dan God kan dat consequent van hen eisen? Misschien komt het ooit nog zover dat jongeren in hun eigen omgeving geestelijk of zelfs lichamelijk worden gedood. De ouders zullen zich dan waarschijnlijk afvragen: "Waarom liet God dit toe?" En God zal dan misschien voorzichtig antwoorden: "Ik was helaas in hun jeugdvereniging, hun school of bij hen thuis niet toegelaten."

Goede vrienden, het wordt Kerstmis. Met Kerstmis komt God weer naar ons toe in een klein mensenkind. Hij zet deze grote stap naar ons. Wij echter worden in onze gezinnen, onze scholen en in onze verenigingen niet verplicht Hem toe te laten. Waar voor Hem geen plaats was zochten Jozef en Maria gewoon een ander onderkomen.  En zoals je weet is Jezus uiteindelijk geboren in een stal. Alleen Maria en Jozef zelf, enkele herders en een paar dieren waren aanwezig. Maar bij hen was Hij echt welkom en dat heeft heel de wereld goed gedaan.

Wil ook jij dat God goed doet aan onze wereld, aan uw gezin, aan uw school, uw vereniging, uw parochie? Maak dan gauw uw stalletje klaar. Heet Hem welkom, eerst en vooral bij u thuis. En allen samen heten wij Hem feestelijk welkom op 24 en 25 december in onze parochiekerken. Van harte een Zalig Kerstmis en weldra ook een gezegend jaar 2010!

Karl Abts, pastoor parochie O.-L.-V.-Waver

We don't honour God with ignorance. - Cardinal Arinze

Een pandemie. Mag het iets meer zijn?

Deze video mogen we zeker toevoegen aan ons informatiepalet om een evenwichtig beeld te vormen over de Mexicaanse griep. Hier vind je een Nederlandse vertaling van deze video.

We geven de moed niet op en laten ons verder inspireren door de Moeder die wij delen met onze oudste broer en redder, Jezus Christus. Vandaag is het Dag 19.

Vandaag is het ook Team. Iedereen welkom vanavond in Vilvoorde. Bekijk de video reeds.

Dubbel geparkeerd

Blogger en vriend Filip, daagt ons uit om eens na te denken over ons godsbeeld. We bidden voor die ene parkeerplek terwijl God niet blijkt in te grijpen in zaken die veel gewichtiger zijn. Nick Cave, zanger, heeft 'Into My Arms' geschreven toen hij dubbel geparkeerd stond:

I don’t believe in an interventionist God, but I know, darling, that you do
But if I did I would kneel down and ask Him,
not to intervene when it came to you
Not to touch a hair on your head, to leave you as you are
And if He felt He had to direct you, then direct you into my arms

Ik ben geneigd om het met hem eens te zijn. Ik zal nooit vergeten hoe ik schrok toen mijn gebed abrupt onverhoord bleek. Naast mij in de auto zat de examinator. Ik had er flink voor gebeden en was zelfs aan het bidden tijdens het rijden. Bovendien zaten de wolken die dag heel speciaal, zodat ik voor mij op de rijweg het spel van zon en schaduw zag. Het was mij duidelijk. God was met mij. Plots stopt de wagen bruusk. De examinator had zelf op de rem getrap en zei laconiek: "Rij maar terug naar het rijcentrum". Bij het aanschuiven was het licht ondertussen op rood gesprongen!

God heeft de Schepping in gang gezet en toch mogen we ons nog altijd verwachten aan aardbevingen en tsunami's. Ook heeft God de Verlossing opgestart en toch zijn er mensen die tot op het eind 'neen' zeggen tegen God. God levert de energie en de hoop, wij moeten de energie benutten en de hoop niet opgeven.

Kardinaal Danneels zegt dat 'bidden om goed weer' is als een kind dat om een karamel vraagt. Een kind (van God) mag dat vragen, maar het is een goede zaak om op te groeien en ons af te vragen hoe wij Gods energie beter kunnen laten doorstromen, hoe wij Gods genade, al biddende, kunnen bevorderen opdat meer mensen Gods verlossing in Jezus kunnen ervaren.

Is het dan beter om niet langer te bidden voor het examen van onze zoon of dochter? Nee hoor. Bid maar. Paulus zegt ons dat we altijd moeten bidden, zonder ophouden. Meer nog dan 'alles' mogen we 'altijd' vragen. Want die 'altijd' is de garantie dat we onze persoonlijke verbondenheid met God in stand houden. God is om elk van ons bekommerd en wil ons gelukkig maken. Maar geluk, in de orde van de genade, is gekoppeld aan heiliging. En al wat daar toe bijdraagt, zal God ons schenken als we er voor open staan.

Laat ons dan ook bidden voor de heiliging van de mensen rondom. Dan zullen zij door een vernieuwd innerlijk leven plots meer gebedsverhoring kennen. Meer nog, zij zullen plots om andere dingen bidden en de deur vinden tot diep geluk. Doen wij dat voor elkaar? Of denken we enkel aan onszelf?

Tertio: Traditie is de nieuwste mode

Jan De Volder | Het was een leerrijke zondagochtend, onlangs in Londen. Nabij Hyde Park liep ik een anglicaanse kerk binnen. In een zijkapel vond een dienst plaats, de priester met de gelovigen rond een tafeltje waar brood en wijn al klaar stonden. De lezingen, uit een Bijbel in omgangsengels, werden door de gelovigen becommentarieerd. Het was ‘back to the seventies’. En er was acht man. Trinity Church, Brompton Street, een ander gezicht van de anglicaanse kerk. Sommige ingrediënten uit de pinksterkerken worden hier gekopieerd: swingend orkestje, eenvoudige liedjes waarvan de tekst vooraan wordt geprojecteerd, koffie en gebak verkrijgbaar in de kerk. Zeker driehonderd aanwezigen, jong, voornamelijk blank volk, nevenactiviteiten voor kinderen. Tien jaar geleden kon dat misschien de kerk van de toekomst lijken.



Even verderop: in de katholieke kerk van de oratorianen wordt een klassieke Latijnse dienst gevierd, volgens wat vandaag de ‘buitengewone ritus’ heet. Voorganger in dezelfde richting gekeerd als de gelovigen, iedereen knielend bij de consecratie en bij de communie, op de tong. Wat treft, is het volk: stampvolle kerk, een duizend gelovigen, van alle categorieën: jong en oud, man en vrouw, Engelsen en vreemdelingen. Zou dit de kerk zijn van de jaren 2010? Veertig jaar nadat de waardevolle vernieuwingen van het Tweede Vaticaans Concilie, in een jammerlijke paringsdans met de tijdgebonden vernieuwingsdrift van de jaren 1960, een kaalslag hadden aangericht in de liturgie, is de klassieke mis terug. Almaar meer hoor je zeggen: “Als er weer gregoriaans wordt gezongen, zitten de kerken opnieuw vol”. Dat zeggen niet de kerkgangers, maar diegenen die niet (meer) gaan. 


De Romeinse kerk van Benedictus XVI is ontegensprekelijk weer attractief voor wie niet op zoek is naar modegrillen, maar naar tijdloze traditie. Dat ondervindt de anglicaanse kerk. Zelf is die hopeloos verdeeld geraakt over kwesties als vrouwelijke bisschoppen, homopriesters, homohuwelijk. Een groeiend aantal gelovigen volgt de vernieuwingsdrang niet meer. Individuele overstappen naar de rooms-katholieke kerk waren al schering en inslag. Met de aankondiging vorige week van een nieuwe apostolische constitutie en de oprichting van ‘persoonlijke ordinariaten’ maakt de Congregatie van de geloofsleer in Rome nu ook de overstap in groep mogelijk.



Volgens het weekblad The Tablet zouden mogelijk tientallen bisschoppen en priesters, en een half miljoen gelovigen uit de hele Angelsaksische wereld de overstap overwegen. Overigens kun je dit moeilijk als een ‘vijandig bod’ vanwege Rome beschouwen, zoals her en der in onze media werd gesuggereerd: in Londen kondigden de katholieke aartsbisschop Vincent G. Nichols en de anglicaanse primaat Rowan Williams de op handen zijnde constitutie samen aan. Niet alleen traditionele anglicanen tasten de voorwaarden van het herstel van de eenheid met Rome af. Deze week werden ook de gesprekken met het traditionalistische Pius X-genootschap weer hervat. Die waren eerder ‘on hold’ gezet na de verontwaardiging over de holocaustontkennende bisschop en enkele omstreden priesterwijdingen. Als traditionele anglicanen met hun liturgische eigenheid en hun gehuwde clerus een plaats kunnen vinden in de ene maar intern toch zeer geschakeerde rooms-katholieke kerk, kan dat wellicht ook onder voorwaarden voor de traditionalisten. Dat is niet alles: van 16 tot 23 oktober vond in Cyprus ook een nieuwe ronde plaats van de gesprekken tussen katholieken en orthodoxen over het primaatschap van Petrus. Ook over dat heikele punt wordt langzaam vooruitgang geboekt. Ongetwijfeld zie je hier de vinger van Benedictus. Waar de oecumene genre Wereldraad van kerken lood in de vleugels heeft, lijken die nieuwe vormen van toenadering – gecentreerd rond de traditie en de aanvaarding van het primaatschap van Petrus – de wind in de zeilen te hebben.

(met toestemming overgenomen uit Tertio 507)

Ik ben blij dat ik voor u lijd ...

Ten gevolge van een vraag op Twitter, nam ik even de tijd om dit vreemde bijbelvers nog eens onder de loep te nemen.

Ik ben blij dat ik nu voor u lijd en dat ik in mijn lichaam mag aanvullen wat er nog aan Christus’ lijden ontbreekt, ten behoeve van zijn lichaam, de kerk, waarvan ik de dienaar ben. - Kol 1:24

Merk op dat St. Paulus dit eigenlijk langs de rand vermeldt in een poging om zijn positie te duiden. Hier wordt, zoals in alle brieven en op vele plaatsen, aangetoond dat er naast de heilige Schrift een even grote heilige Overlevering bestond. Het volledige verhaal bestond in de leer en mondelinge verkondiging van de Apostelen en diegenen die de onderwijzende macht via handoplegging van hen ontleenden. Stukken van dit verhaal vonden ook hun weg in geschriften die honderden jaren later door de bisschoppen als canoniek werden bestempeld.

In het aansluitend vers bevestigt St. Paulus trouwens dat het zijn taak is om die boodschap in al haar volheid te verkondigen. Bovenstaand schriftvers is misschien wel bijzonder 'vol', maar het wordt zeker niet uitgebreid theologisch uitgediept. Het is eerder een gebalde uitroep van een leer die in haar volheid mondeling werd verkondigd. Er alles over neerschrijven was duidelijk slechts een optie. Maar er zijn wel heel wat schriftplaatsen waar dit gegeven op gelijkaardige wijze opduikt.

Terug naar de begintekst. Als we ons soms afvragen wat de zin is van die hoofdpijn, dat misverstaan worden, dat verlies, die holocaust, die zondeval, dan kunnen wij in dit vers een antwoord vinden.

Wanneer Christus het dragen van het Kruis anticipeert, laat Hij nooit na om zijn volgelingen er op te wijzen, dat ook zij hun kruis zullen moeten dragen. In het hoofd van God was het dus van in den beginne zo, dat de verlossing der wereld zowel een offer zou worden voor de Christus als voor zijn broers en zusters. "Wie hij al van tevoren heeft uitgekozen, heeft hij er ook van tevoren toe bestemd om het evenbeeld te worden van zijn Zoon, die de eerstgeborene moest zijn van talloze broeders en zusters." (Rom 8:28,29)

Uiteindelijk wordt Gods tegenstander overwonnen, zowel door het bloed van het Lam, als door het getuigenis van zijn volgelingen die het martelaarschap aanvaard hebben. (Op 12:11)

Paulus herhaalt op een andere plaats dat wij volop delen in het lijden van Christus en voegt er aan toe dat wanneer hijzelf verdrukt wordt, dit tot onze troost is en zelfs tot onze redding! (2 Kor 1:5,6)

Nu wordt het stilaan duidelijk dat het verlossingsplan in Christus van die aard is, dat er in Hem, in aanhechting, in continuïteit, een gedeelte wordt vervuld door hen die in Christus gedoopt zijn en aldus geroepen zijn om Hem na te volgen. Als er iets 'ontbreekt' aan het lijden van Christus, betekent dit dat Jezus dit zelf bewust heeft gewild. Zijn lijden was ten volle, maar het was zelfs zo volledig, dat de deur werd geopend opdat ons lijden nu ook een betekenisvolle plaats kan krijgen. De kerk wordt niet voor niets het Lichaam van Christus genoemd. Als Hij lijdt, dan zullen ook wij lijden. Maar, en dat leren wij vandaag van St. Paulus, dit lijden is ten behoeve van de Kerk! Het is niet voor niets.

Als wij dit inzicht durven omhelzen, zal de boodschap van Christus en de Apostelen als vanzelf bijzonder helder worden en hebben we hiermee de sleutel te pakken die het mysterie van het lijden gedeeltelijk zal ontgrendelen. In eerste instantie is het ontnuchterend, want we ontkomen niet aan het lijden, wat sommige leugenachtige voorgangers ook beweren, maar anderszijds is er ook de ontluiking van een bijzondere hoop:

"Samen met Christus zijn wij erfgenamen: wij moeten delen in zijn lijden om met hem te kunnen delen in Gods luister." (Rom 8:17)

Het gezin: een serieuze uitdaging

In het gezin beleven we veel mooie dagen, maar het kan ook wel eens anders zijn. Kardinaal Danneels zei eens, en ik parafraseer: "Het is verwonderlijk dat het gezin de plaats is, waar men het meest gelukkig is en toch ook de plaats kan zijn waar het meest geweend wordt." Het gezin is dan ook de maatschappij in het heel klein en zelfs de kerk in het heel klein.

Vertrekkende vanuit dit laatste inzicht mogen ouders concluderen dat hen een grote bijzondere zending werd toevertrouwd. Je bent geroepen om je eigen kleine samenleving te sturen en te kneden zodat ze daadwerkelijk kan bijdragen tot het-hoeksteen-zijn van de grote maatschappij.

We moeten onszelf eraan blijven herinneren dat het blussen van brandjes, het voorhouden van hoe het wel moet, alle kleine en grotere dialoogjes en het leven van het voorbeeld, ten volle de 'core business' uitmaken voor ouders, meer nog dan onze externe job waar we geld mee verdienen. Het geld is noodzakelijk om een ongeforceerd opvoedings- en samenlevingsproject (gezin-zijn dus) mogelijk te maken. Gezin-zijn, groeien als gezin moet en mag de hoogste prioriteit krijgen. Alleen al dat inzicht zal ons kracht geven.

En dan, als tweede inzicht: dit hoofdproject kunnen we beleven vanuit ons katholiek geloof én vanuit onze gedurige geloofsvorming. Daarom is het goed dat gelovige ouders elkaar regelmatig opzoeken in het dieper ontdekken van de geloofspraktijk waar echte antwoorden over "hoe gezin-zijn" kunnen gedistilleerd worden.

Gezin-zijn is een boeiende en confronterende zending die de moeite waard is, als we ons ten minste niet laten afleiden door de vele ondergeschikte projecten die onze woeilige omgeving ons tracht op te dringen. Het gezin komt gewoonweg op de eerste plaats!

Zit daarom regelmatig samen en praat over het functioneren van de gemeenschap die je samen vormt. Zit samen en bid dan samen. En zeker voor de kleindere kinderen, laat ze zitten aan de voeten van papa en mama, waar ze leren hoe het beter kan en wat er al zo goed loopt. Delegeer de opdrachtjes die het beter kunnen maken. Laat hen voelen dat zij mee het succes bepalen.

Doen jullie dat? Wat is jullie ervaring?

Interview eens een priester

Dat hebben enkele laatstejaarsstudenten gedaan. Ze interviewden priester Karl Abts

Denkt u veel na over de zin van het leven?
Ieder mens stelt, denk ik, de typische levensvragen: waarom ben ik er op aarde? Wat zal er met mij gebeuren na de dood? En dan nog de vragen over persoonlijk lijden of over bijvoorbeeld armoede in de wereld. Toch kan je niet alleen blijven stilstaan bij het stellen van vragen, er moeten ook antwoorden komen. Soms kan je zelf antwoorden vinden en problemen aanpakken. Voor mij is echter de gekruisigde en verrezen Heer Jezus Christus het antwoord op al mijn vragen, ook op de moeilijkste.

Wat verstaat u onder gelovig zijn?
Gelovig zijn is naar het woord van de bijbel  “God beminnen boven alles en de naaste als zichzelf”.  Het veronderstelt dus een persoonlijke relatie met God die gevoed wordt door gebed en viering van sacramenten. Van daaruit groeit ook de geloofsbeleving en het gewetensvol omgaan met anderen.

Is er voor een priester, buiten het christelijk gelovig zijn,  ook een solidair aspect vereist?
Ja, priester word je vanuit je geloof en je verbondenheid met God. En precies dat geloof en die verbondenheid met God nodigt je uit om in allerlei opzichten solidair te zijn met mensen. Dat kan gewoon zijn meevoelen met andermans pijn, verdriet of rouw. Maar in sommige gevallen roept de nood van mensen ook op tot materiële en financiële solidariteit. Op alle vragen tot financiële steun kan ik onmogelijk ingaan, maar gelukkig kan ik vaak ook doorverwijzen naar andere organisaties die solidariteit beoefenen.
 
Hoe interpreteert u het scheppingsverhaal?
Het scheppingsverhaal behoort tot de wereldliteratuur. Het is een prachtige tekst met een boodschap,  maar ook met een specifiek litterair genre. Het scheppingsverhaal is geen historisch verslag of wetenschappelijk overzicht van hoe de wereld is ontstaan. Het scheppingsverhaal is wel een geloofsverhaal waarin gezegd wordt dat er één God is die aan het begin staat van alles. De wereld is niet door toeval ontstaan, maar de aarde, het heelal, de dieren, de planten en de mens zijn uitdrukkelijk door God tot leven geroepen. Hoe en wanneer alles precies tot stand is gekomen zullen wij steeds beter te weten komen naargelang de wetenschap vordert in haar onderzoek.

Hoe staat u persoonlijk tegenover het celibaat?
Voor mij is het celibaat een belangrijk uiterlijk teken van toegewijd zijn aan God. Ofschoon het celibaat in de Katholieke kerk een voorwaarde is om priester te worden, was het toch ook een persoonlijke keuze. Deze keuze moet je voor jezelf telkens opnieuw maken. Ik zeg niet dat er geen moeilijkheden mee verbonden zijn, maar het is ook niet onoverkomelijk. Het vrijwillig gekozen celibaat is volgens mij ook een uiting van solidariteit met mensen die geen partner hebben of die hun partner al verloren zijn.

Wat vindt u van de andere godsdiensten? Hebt u daar een speciale visie op?
Ik verheug mij erover dat er ook in andere godsdiensten mensen zijn die geloven in één God die Vader en Schepper is van al wat bestaat. Wat dat betreft zijn de moslims en de joden onze broeders en zusters in het geloof. Voor een christen is echter de persoon van Jezus Christus, de mensgeworden zoon van God, zo belangrijk dat er zeker een wezenlijk verschil blijft bestaan  tussen christenen en andere godsdiensten. In die zin is het christendom voor mij de ware godsdienst, anders zou ik er niet (blijven) voor kiezen. Anderzijds vind ik dat niemand omwille van zijn geloof vervolgd of belachelijk gemaakt mag worden. Ik kies dus tegelijkertijd voor het aanbieden en het verkondigen van het christelijk geloof én voor totale godsdienstvrijheid. Wat volgens mij echter in iedere godsdienst absoluut moet vermeden worden is dat men in naam van God of een godsdienst geweld zou gaan gebruiken.

Denkt u dat mensen die geloven een beter leven hebben dan ongelovigen?
Dat hangt er maar vanaf wat men verstaat onder ‘een beter leven’. Niet gelovigen gaat het op het eerste gezicht meestal vlotter in het leven. Zij kunnen in zekere zin meer genieten (profiteren?) van het leven. Zij hoeven zich niet te verantwoorden voor het opperwezen en voelen zich bijvoorbeeld niet ‘beknot’ door Gods geboden. Zo denken vele mensen dat het geloof onze menselijke vrijheid beperkt: je moet zoveel van God en je mag zo weinig.

Op een dieper niveau echter ervaart de mens dat je ‘als gelovige’ een bewuster en zinvoller leven kan leiden. Mogen leven in het bewustzijn dat God bestaat geeft de mens een grondvertrouwen in zijn eigen bestaan. Van daaruit neemt men verantwoordelijkheid op voor de schepping en vooral voor andere mensen. Daarbij komt nog dat men als gelovige, bij het opnemen van verantwoordelijkheid, niet vecht tegen bierkaaien. Een gelovige weet immers dat ieder woord of daad van liefde nooit verloren gaat. Hij bezit de hoop dat eens alle mensen “uit alle volkeren, rassen en talen” bij God bijeengebracht zullen worden.
 
Haalt u veel voldoening uit uw beroep als pastoor?
De grootste voldoening van mijn werk als priester krijg ik ieder jaar na Kerstmis en Pasen en na andere grote liturgische feesten. Aan die feesten gaat meestal een zeer intense voorbereiding vooraf en die moeite loont zich.  Mensen komen dan talrijk en vrijwillig naar de vieringen van de Goede Week en de Hoogfeesten zelf.  Die mensen vieren dan hun christelijk geloof en daarin mogen voorgaan geeft als priester een sterke voldoening. Na uitvaarten, huwelijken of dopen en heel wat bezoekjes ligt de tevredenheid eerder op het vlak van “iets kunnen doen voor anderen”. En de mensen laten dan ook wel vaak hun tevredenheid en dankbaarheid zien. Toch ondervind ik de grootste voldoening als ik merk dat mede door mijn werk de parochiegemeenschap zichtbaar of onzichtbaar groeit in geloof en in geloofsbeleving.
 
Kijkt u uit naar de heiligverklaring van pater Damiaan?
Zeer zeker. Zodra bekend werd dat Pater Damiaan op 11 oktober a.s. zou heilig verklaard worden te Rome heb ik voor dat weekend een vervanger gezocht en een vliegtuigticket geboekt. Mijn bijzondere affiniteit met Pater Damiaan is sterk en intens geworden omdat ik 11 jaar in Tremelo, zijn geboortedorp, parochiepriester ben geweest. Daar voel je de fierheid van de mensen over ‘hun’ heilige in iedere straat. Pater Damiaan is sowieso een zeer markant figuur voor alle mensen. Daarom is hij ook verkozen als grootste Belg. Maar voor mij is hij bovendien een uitmuntend voorbeeld van een goede priester. Hij wist zijn geloof en zijn bidden goed te combineren met een totale gave van zichzelf aan de meest verwaarloosde en uitgestoten mensen van zijn tijd.

Wat is volgens u een verklaring dat de kerken steeds minder volk trekken?
Hiervoor zijn meerdere oorzaken. De mensen hebben ogenschijnlijk God niet nodig, want ze hebben alles wat ze nodig hebben. Bij wijze van spreken: de kerk biedt brood aan, maar de mensen hebben geen honger. Toch is dat zeker niet de belangrijkste reden. De mensen hebben het tegenwoordig ook heel druk, hun tijdsindeling van de week en het weekend is totaal veranderd. Om sociaal contact te hebben, heb je, in tegenstelling tot vroeger, ook buiten de kerk veel mogelijkheden. Bovendien wordt de kerk in de media vaak onsympathiek en negatief voorgesteld. Natuurlijk, ik weet wel, fouten van de kerk of kerkelijke personen spelen ook een rol. Er zijn zoveel dingen die tot de ontkerkelijking hebben bijgedragen. Deze of gene mensen de schuld hiervan geven brengt niet veel aarde aan de dijk. Het enige dat volgens mij de situatie kan verbeteren is dat er in de kerk weer heiligen opstaan: mensen zoals Moeder Theresa, Pater Damiaan, en gewone gelovigen die hun geloof op een authentieke manier beleven. Daar komen mensen op af.

De waarde van een goed ochtendritueel

Succes is een keuze. En die keuze begint al ’s morgens vroeg. Zes tips voor een goed ochtendritueel.
 
1. Sta vroeg op
Vraag tien wereldleiders of CEO's hoe laat zij opstaan en het antwoord isvermoedelijk: ruim voor 7 uur. Jim Citrin van Yahoo!Finance vroeg zeventien Amerikaanse CEO's naar hun ochtendrituelen en 80% bleek voor 5u30 op te staan. De 'uitslapers' stonden om 6u op.
 
2. Beweeg
Uit Citrins onderzoek bleek ook dat 70% van de manager de ochtend de sportschoenen aantrekt. Ook Barack Obama en zijn Franse collega Nicolas Sarkozy mogen graag 's ochtends een rondje joggen. Beweging ’s ochtends vroeg heeft als belangrijk voordeel dat je geen excuus meer hebt om het NIET te doen. Overwerk of moe thuiskomen en dus liever een rondje zappen dan een rondje joggen is er niet meer bij. Volgens sommige onderzoeken ben je bovendien 4 tot 10 uur na het sporten mentaal scherper.
 
3. Ontbijt
Zorg voor een gezond ontbijt (fruit, voldoende vezels, niet te veel suiker en vet) en drink water.
 
4. Werk uw e-mail bij
De ochtend is een uitstekend moment om e-mail bij te werken. Bovendien krijg je vaak snel antwoord omdat je mailtje bij de ontvanger bovenaan staat.
 
5. Mediteer/visualiseer
Een kwartiertje mediteren of visualiseren maakt de geest vrij, waardoor je vrijer en creatiever denkt. Niet voor niets is het motto van Steve Murphy, CEO van Rodale: "Think in the morning, act in the noon, read in the evening, and sleep at night."
 
6. Lees het nieuws
Online, van papier of tv, maar zorg in elk geval dat je op de hoogte bent. Het levert gespreksstof op voor bij de koffieautomaat en wie weet brengt het je op een idee (of er juist vanaf).

via www.inspirerendleven.nl

Het Damiaangebed van kardinaal Danneels

Ter gelegenheid van de heiligverklaring van pater Damiaan op 11 oktober a.s. schreef kardinaal G. Danneels een nieuw Damiaangebed.

God onze Vader,
Gij schenkt ons een nieuwe heilige,
iemand van bij ons,
Pater Damiaan.
Wij danken U met heel ons hart.
In hem is uw Zoon Jezus
opnieuw ‘al weldoende rondgegaan'
tussen de armen en de verworpenen.

Geef ons meer geloof
om ook het verborgen lijden te kunnen zien
en te helpen wie vaak vergeten wordt.
Leer ons hopen ‘tegen alle hoop in',
en schenk ons vertrouwen
ook bij uitzichtloze situaties.
Maar leer ons bovenal te beminnen
zoals Damiaan,
die zelf niet heeft geaarzeld
om melaatse onder de melaatsen te worden,
één van hen.
Maak ons door uw genade zoals hij,
heldhaftig en heilig
in uw dienst
en in dienst van de mensen,
de armen en de verworpenen eerst.

Door Jezus Christus onze Heer. Amen.

Heilige Pater Damiaan, bid voor ons.

+ Godfried kardinaal Danneels

De Kerk enkel een instituut?

Nu ik ongeveer anderhalf jaar meeloop in het katholieke leven, ben ik inmiddels een beetje van de schrik bekomen, hoe divers katholieken in hun geloof staan. Deze week had de 'Geloven Nu'-groep waar ik het afgelopen kerkseizoen aan mee deed weer een eerste informele bijeenkomst met maaltijd. Het viel mij op dat niemand kennelijk de gewoonte had om een maaltijd te openen met gezamenlijk gebed.

Hoe we op het onderwerp kwamen weet ik niet meer, maar op een gegeven moment spraken we over het uur vasten voor de communie. De één verontschuldigde zich dat zij altijd een keelsnoepje nam, omdat zij van de wierook zo’n onbedwingbare kriebel in de keel kreeg. De ander vond het overbodig, omdat de communie slechts een symbool is. Dat leerden de paters Dominicanen van hun parochie zelf ook... Weer een ander noemde het een regel van vroeger waar geen waarde meer aangehecht moet worden. Nee, het gaat erom wat je zelf hebt met Jezus, en niet wat de kerkelijke regels voorschrijven. Allemaal overbodige balast! Maar is dat zo? Het lijkt wel of in het vrijzinnige Westen de katholieken veranderen in katholieke protestanten, ieder kiest uit wat hij zelf wil geloven, het instituut Kerk hoeft hem of haar niet te vertellen wat nuttig en goed is. Maar is de Kerk enkel een instituut, zoals vriend en vijand graag beweren?

Nee hoor. De Kerk is namelijk veel meer dan wat een oppervlakkige beschouwer ziet. Zij is als een moeder die zorg heeft voor haar kinderen, zij is de Tempel waar we God ontmoeten aan een liefdemaal bij het altaar van zijn Zoon. Zij is de belofte van het Vaderhuis met de vele woningen. Zij is de ark van Noë waar wij beschutting vinden voor het oordeel. Zij is uitdeler van genade. En vast nog veel meer, waarvan ik nu nog geen weet heb.
 
Regels en richtlijnen zijn geen zware lasten: net zoals wij GPS gebruiken om op plaats van bestemming te komen, zo geven bepaalde regels ook vaste richtsnoeren voor een leven in heiligheid. Maar, werpt iemand tegen, in de evangeliën vind je deze richtlijnen toch helemaal niet? Jezus heeft er toch niets over gezegd? Nee, dat niet, maar Hij zei wel dat Hij zijn Kerk zou bouwen op Petrus en dat wat de apostelen zouden binden op aarde, in de Hemel erkent zou worden (Mt. 16, 18-19). Hiermee ontving de Kerk op aarde het gezag dat daarvoor enkel aan Jezus was gegeven. Hij zei: "Wie naar jullie luistert, luistert naar Mij" (Luk. 10, 16).

Maar ja, als wij als gelovigen niet eens doen wat Jezus in de evangeliën zo vaak deed, namelijk de ogen opslaan naar de Hemel en een dankgebed uitspreken voor de maaltijd, hoe zouden we dan wel luisteren naar de opvolgers van Petrus die namens Hem spreken? Onlangs werden we voor de volgende keuze gesteld bij de eerste lezing van de 21ste zondag door het jaar: "Kies dan heden wie gij dienen wilt".

Volgen wij enkel onze eigen denkbeelden of laten we ons leiden door de Kerk van Jezus? (Mariamne)

Eerste Zaterdag, een ervaring!

Gisteren was een hoogdag. Neen, niet in de kerkelijke zin, maar wel figuurlijk. Een dag met een maximum aan goeds. Een eerste zaterdag van de maand. Met een mandaat van Maria onder de arm (cfr. Fatima), wandelden we de poorten van de grote nationale basiliek te Koekelberg binnen. Het viel de koster op: "Veel volk hé?". 

Het deed me deugd om te zien dat zovele mensen allemaal hun steentje bijdroegen. Toen wij aankwamen stonden de stoelen al goed en de kindvriendelijke accentjes waren gelegd. Er was een nieuwe microfoon geïnstalleerd die de gitaar en zang mooi de kerk inwierpen. De jongeman die alle elementen van de dag zou verbinden was van de partij en heeft dat weeral goed gedaan. Ik hoop dat het iedereen opgevallen is dat de mysteries niet zomaar werden geponeerd, maar deze keer mooi gekaderd werden om het doel, namelijk overweging, beter te bereiken. De kinderen, zeker de heel jonge, waren vrij om te kleuren op de treden van het altaar. Dat is hun meditatie. Mooi om zien! De achterliggende reden hiervoor is om voor de kleintjes de associatie met rozenkransbidden, op het moment dat ze nog niet in staat zijn zich te concentreren, positief 'in te kleuren'. Liever dat, dan de herinnering van 'repressieve contemplatie-verplichting'. Tijdens het gebed hebben ze trouwens twee momenten waar hen heel persoonlijk een geloofsitem wordt uitgelegd. De baby'tjes werden iets verder opgevangen. Neem dit niet te letterlijk op. 

De processie - jawel dat kan vandaag nog steeds - was een moment van voortschrijdende, gezellige verbondenheid, met muziek en vlammetjes, op weg naar Calvarie en de Opstanding, kortom de eucharistieviering waar Jezus in tijd en ruimte, die dag en in die bewuste kerk, ons kwam bezoeken. Think about it!

De pastoor - zonder wiens aanwezigheid geen sacramenten! - was bijzonder 'en forme' en bracht een indringende homilie waarbij Jezus "uit zijn sloef schoot". Dat zijn uitspraken die bijblijven. De band tussen christengelovige en priester, tussen vader en kinderen zo je wil, is steeds bijzonder voelbaar en is voor mij één van de bewijzen van de nieuwe evangelisatie in werking. En aan de biechtstoel was het aanschuiven. En dan heb je nog de fijne begeleidingsmuziek: gitaar, klarinet en samenzang.

We hadden bezoek van een vriendin uit Nederland die weldra officiëel de katholieke kerk zal vervoegen, mede door een zekere impuls van Familyland. Mijn beste maat uit mijn tienertijd besloot om die dag na meer dan 30 jaar te naderen tot het sacrament van de verzoening en we vernamen van een gezin dat ze, ten gevolge van het getuigenis van de andere gezinnen, de moed en het verlangen kregen om 'te gaan voor een vierde'. Ze zijn in verwachting. 

Om het evenwicht te behouden en om trouw te zijn aan de ware katholieke geest, was er naderhand een heuse barbecue bij een zeer gastvrij gezin, waar volheid, overvloed en vreugde voor het rapen lagen. Veel plezier, voetbal voor de meeste mannen (deze afwezige was zich mentaal aan het voorbereiden op deze blogpost), en zelfs ernstige gesprekken over moeilijke thema's met veel zacht- en grootmoedigheid aan de beide kanten van het argument. En de jongeren? Die hebben zich rot geamuseerd!

Het is uiteindelijk net geen middernacht geworden, voor ons althans niet, en op de terugweg, met de GPS als gids, was het fijn om zo'n onwaarschijnlijk mooie dag in het hoofd nog eens te overlopen. We moeten gewoon concluderen: "God is goed". 

Is dit niet jouw ervaring? Dan daag ik je uit om ons te vervoegen in deze cultuur van het leven om zodoende je van gedachte te doen veranderen. Iedereen, gezin of alleenstaande is dan ook welkom. Breng gewoon wat dessert mee, voor op 't einde.

Kerk In Nood viert te Koekelberg

Graag verspreiden we mee het nieuws dat Kerk In Nood op zondag 30 augustus 2009 in de Basiliek van Koekelberg om 11.30u een tweetalige eucharistieviering houdt met Monseigneur De Kesel.

Daarna is er een middagmaal voorzien in de cafetaria van de basiliek. Voor € 12,- kan u een dagmenu verkrijgen (soep, hoofdgerecht, dessert, dranken niet inbegrepen). Inschrijving is verplicht en kan via www.kerkinnood.be of +32 (0)16 39 50 50.

Om 14u is er een Franstalige rondleiding met gids in de basiliek. Gelijktijdig is er een Nederlandstalige lezing over misintenties. Om 15u wisselen de groepen voor een Nederlandstalige rondleiding met gids en een Franstalige lezing over hetzelfde thema. Om 16u kan u nog bij een lekkere kop koffie snuisteren in de geschenkenstand van Kerk in Nood.

Slimmer dan de wijsheid

De lezingen op een mooie zondag in augustus confronteren ons met wijsheid en ... ons gebrek er aan. We lezen in 'Spreuken' dat de wijsheid een huis bouwt met zeven zuilen. Er wordt vee geslacht, wijn gemengd, de tafel wordt gedekt, dienaressen worden uitgestuurd. En dan, dan begint de wijsheid te roepen, te roepen vanaf de allerhoogste plaatsen van de stad. Iedereen moet het horen want dit is belangrijk. Het doet denken aan Jezus die af en toe de aandacht opkrikt met de woorden "Voorwaar, voorwaar". Meer nog, sinds de menswording mogen we weten dat de wijsheid inderdaad Christus Jezus zelf is, die van Godswege onze wijsheid is geworden, onze gerechtigheid, onze heiliging en verlossing. (1 Kor 1:30)

Wat heeft de wijsheid te vertellen? "Wie onervaren is, moet hierheen komen" en tegen degene die zonder verstand is, zegt ze: "Kom eet mijn brood en drink de wijn die ik gemengd heb. Laat je onverstand varen en jij zult leven en de weg van het inzicht betreden". Ook Paulus confronteert ons in de tweede lezing: "Let dus nauwkeurig op, hoe u zich gedraagt: niet als dwazen maar als verstandige mensen. Wees niet onverstandig, maar probeer te begrijpen wat de Heer wil".

Ok, we hebben het begrepen, we hebben wijsheid en inzicht nodig. We moeten voorbij aan ons eigen beperkte inzicht, leren denken zoals God denkt. Niet eenvoudig! Dat merken we in de derde lezing van de dag.

Wie zou er nu verwachten dat Jezus de wereld eeuwig leven wil schenken met een 'maaltijd'. Ook Hij lijkt een tafel te dekken met brood en wijn en roept ons op tot groot geloof en vertrouwen. Hij weet dat iedereen hem voor dwaas zal verklaren en het had niet veel gescheeld of zelfs zijn eigen leerlingen lieten hem in de steek. Want luister even wat Hij, de mensgeworden Wijsheid, zelf te vertellen heeft: 

"Ik ben het levende brood dat uit de hemel is neergedaald". Dat valt nog wel mee, want we zijn allemaal wijs genoeg om de vergelijking te zien tussen levengevend brood en een levengevende Messias. Maar dan komt het: "En het brood dat ik zal geven, is mijn vlees". Wow, toen ontstond er een discussie, lezen we. Een discussie die vooral vanaf Calvijn nooit meer is opgehouden. "Hoe kan Hij ons zijn vlees te eten geven?" Hier wordt het precedent geschapen. Ontelbaren na hen, gelovigen en ongelovigen zullen blijven herhalen dat het onmogelijk is dat iemand zijn vlees of bloed zou aanbieden als maaltijd. Dat geloven is niet wijs, het is dwaas!

Maar luister nu eens goed naar wat Jezus hierop zegt, en blijft zeggen: "Waarachtig, Ik verzeker u: als u het vlees van de Mensenzoon niet eet, als u zijn bloed niet drinkt, is er geen leven in u. Maar wie mijn vlees en bloed eet en drinkt, die bezit eeuwig leven: want mijn vlees is echt voedsel, mijn bloed is echte drank. Wie mijn vlees eet en mijn bloed drinkt, blijft met Mij verbonden en Ik met hem." Tot viermaal toe herhaalt Hij zijn stelling.

Wij zijn in staat om alles te vergeestelijken én we zijn in staat om alles letterlijk te nemen. Maar het moment waarop de Wijsheid ons terecht dwaas noemt, is aangebroken! Want ons verstand geeft het op wanneer het geestelijke en het letterlijke elkaar raken. We raken het spoor bijster wanneer we moeten inzien dat Gods kracht, zijn genade, ons benadert doorheen de materie, wanneer Gods redding ons wordt bediend doorheen het lichaam van die Redder. 

Hier gebeurt het dus, de scheiding. Ja, laat ik het even het eucharistisch schisma noemen. Hier verliest de Heiland geloofwaardigheid, hier verliest hij volgelingen. De wijze goeroe is plots niet zo wijs meer. Hier verlaten de meesten het toneel. Slechts enkelen blijven achter omdat ze toch ergens aanvoelen dat er nergens meer wijsheid te vinden is dan bij deze Leraar, ook al is het een leraar met pijnlijk moeilijke woorden.

Zij die gebleven zijn, waren zij niet de apostelen? Kregen zij niet de heilige Geest toegeblazen en de opdracht "Blijft dit doen tot mijn gedachtenis"? Werden de vervolgde eerste christenen niet beschuldigd van kannibalisme? Braken zij niet het brood op de grafsteen van één van hun begraven martelaren? Inderdaad, ondanks "de harde woorden waar bijna niemand naar kon luisteren", is Jezus er in geslaagd om tot op vandaag deze wijsheid te maken tot dé essentie van de christelijke viering! In de eucharistieviering ontvangen de gelovigen telkens het onderpand van het eeuwig leven. "Wie mijn vlees en bloed eet en drinkt, bezit eeuwig leven: op de laatste dag laat Ik hem opstaan". 

Vandaag zijn er nog velen die "weggaan". Zij verbeteren Jezus en vertellen hun omgeving wat Hij 'eigenlijk' wilde zeggen. Zij herhalen tot viermaal toe: dat het niet gaat om het eten van het vlees van de Mensenzoon; Je moet niet zijn bloed drinken om leven in u te hebben; Het is niet zijn vlees dat echt voedsel is, noch zijn bloed dat echte drank is; Je hoeft geen vlees te eten of bloed te drinken om met Hem verbonden te zijn." Inderdaad, dat is dus het anti-evangelie. Wie zou hier achter zitten? Wie draait er nu weer alles om? Waarschijnlijk iemand die zeer goed beseft dat "als zij het vlees van de Mensenzoon niet eten, als zij zijn bloed niet drinken, zijn geen leven in zich hebben".

Jezus, de Wijsheid, zegt tegen deze en tegen alle mensen: "Kom eet mijn brood en drink de wijn die ik gemengd heb. Laat je onverstand varen en jij zult leven en de weg van het inzicht betreden". Of zijn wij slimmer dan de Wijsheid?

Bidden, maar dan tien keer dieper

Rijg tien dezelfde gebeden aan elkaar, herhaal dit vijf maal en plaats daar tussenin enkele gebeden om de intervallen te onderscheiden. Als je dit recept volgt, kom je uit bij het rozenkransgebed. Natuurlijk is het veel meer dan een koele samenstelling van een reeks gebeden. Deze bijzonder grote spirituele schat - voor velen een totale evidentie - moet vandaag aan een geloof-cynische samenleving opnieuw uitgelegd worden. Ik doe een poging. 

Je kan er heel wat over zeggen, maar in essentie doet de rozenkrans het volgende: Het creëert de spirituele omstandigheid waarin Gods dauw op efficiënte wijze je geest kan binnensijpelen.

Hoeveel tijd neemt het in beslag? Een half uurtje. Wat? Ik ben er zeker van dat de duur van dit gebed de grootste hinderpaal vormt bij de gelovigen. Bij mij is dat zeker zo. Maar dit is nu net wat God van ons vraagt, namelijk, net voldoende tijd om die ziel van ons te raken. De monikken van ouds waagden zich dagelijks aan de 150 psalmen, maar van gewone stervelingen vraagt God dus een klein half uurtje. En dat is wat de rozenkrans voor ons klaarlegt omdat wij spontaan niet in staat blijken om zolang contact te houden met God.

God, als gebedspedagoog, bepaalt de lengte van het parcours, maar heeft ook een welbepaalde stijl in gedachte. Uit angst voor 'ijdel herhalen' gingen sommigen plots concluderen dat God veel liever luistert naar een gelovige die een half uur met eigen woorden datgene zegt wat God al lang wist. Een soort heilig opstel voor God, God een biografietje, een pagina uit ons dagboek voorlezen. Wil God dat wij, praatzieke mensen, blijven babbelen wanneer we onze ziel aan Hem aanbieden? Moet het zelfs op dit heilig moment over ons gaan? Het is God om onze ziel en die van onze naaste te doen.

Wil God dan dat we een half uur totale stilte beleven? Woordenloos gebed? Neen, want dat is opnieuw voor de vergevorderde contemplatieve mysticus. Een half uur stilte, ook dat lukt ons niet! We hebben de beweging van de mond nodig, een zekere inhoudelijke input, en als het kan liefst ook iets om in de hand te houden, iets dat ons begeleidt op de gebedsweg met een start- en een eindpunt.

De tien weesgegroeten zijn trouwens niet bedoeld als opeenstapeling van meer en meer woorden. We dicteren geen novelle aan God. Het is eigenlijk één groot weesgegroet dat tien keer dieper gebeden wordt. We krijgen tien maal meer tijd om verder af te steken naar de diepte. Meer nog, dit basisgebed brengt ons niet zozeer bij Maria, maar brengt ons langsheen de menswording in de schoot van Maria, tot het aanschouwen van het gelaat van Christus. Dat is, zegt paus Johannes Paulus II, de essentie van het rozenkransgebed. Je mag de woorden bemediteren maar dat hoeft helemaal niet, want tijdens het glijden over deze woorden wordt ons gevraagd om de twintig facetten (vijf per dag) van het leven van Jezus te bemediteren. We krijgen de kans om tijdens de zachte stroom van deze incarnatiewoorden, te smeken om de gaven van de heilige Geest, te bidden voor een toename in de deugden, te bidden voor al de intenties die gedurende dit half uur plots de kans krijgen zich aan te dienen. 

Het rozenkransgebed houdt de focus van onze ziel op God, net lang genoeg, het brengt ons de catechese van de ziel, het plant de deugd, het laat ons intens bidden voor de ander en het is het ultieme rendez-vous met de heilige Geest die in onze geest al zijn gaven wil storten. Welk ander gebed heeft zoveel troeven in de hand?

Dit gebed is een geschenk uit de hemel. Het wordt elke dag anders gebeden omdat God de kans krijgt om de accenten te leggen die wij nodig hebben. Het is eenvoudigweg bidden zoals God het bedoeld heeft. Elke dag opnieuw.

De geboorte van een echtpaar

Een verliefd paar op weg naar het huwelijk is geen «abstract idee» of een derde vorm naast de verloofden of de gehuwden. Het is evenmin een illusie of een te bereiken ideaal. Het is goed om voor het burgerlijke en sacramentele huwelijk, enkele tekenen, enkele tastbare uitdrukkingen te ontdekken. Wij willen in het mysterie van het huwelijk duiken. We gebruiken de beelden van het zaad en de stengel van een plant om de betekenis van dit mysterie te verduidelijken. 

Het zaad 

Volgens getuigenissen van hen die zich op het huwelijk voorbereiden, hebben de meeste koppels beslissende momenten beleefd. Ze begonnen te dromen en zich van het unieke karakter van de ander bewust te worden: «Hij is de man van mijn leven», «Zij is het!». De gevoelens van liefde kunnen met de tijd fluctueren. Ze verschijnen ook niet automatisch of op hetzelfde moment bij elkaar. De meeste koppels hebben mooie herinneringen aan momenten van verblinding, vervoering en aantrekkingskracht. Voor sommigen neemt het heel wat tijd in beslag om deze gevoelens uit te spreken. Bij anderen wordt de stap vlug gezet.

Een zaadje wordt in het menselijke hart geplant. Een diep verlangen doordringt het hele bestaan. De bliksem van verliefdheid ontregelt het ritme van het studenten- of beroepsleven. Duidelijkheid dringt zich op. Een handeling moet gesteld worden. Een woord staat op de lippen. 

Het is een moment van genade dat we moeten grijpen zonder het te willen bezitten. De kans grijpen en tegelijkertijd kunnen loslaten. Want liefde koop je niet en de persoon verover je niet met kunstgrepen. Het spel van de verleiding kan aanwezig zijn, maar reeds op dit eerste beslissende moment beseffen beide dat een dieper geheim hun gevoelens overstijgt.