Familyland

De Schreeuw tot God als Vader

De schreeuw tot God als ‘Vader’ in het Nieuwe Testament is niet een kalme erkenning van een universele waarheid over Gods abstracte vaderschap.

Het is de schreeuw van een kind die een nachtmerrie heeft. Het is de schreeuw van woede, vrees, ineenschrompeling wanneer je wordt geconfronteerd met de verschrikking van de ‘wereld’ - maar niet eenvoudig of uitsluitend als protest, ook als vertrouwen.

‘Abba Vader’, alle dingen zijn mogelijk voor u.

—	Rowan Williams, Aartsbisschop van Canterbury

via eeuwigheid.tumblr.com

Zij schrokken toen ze in de wolk terechtkwamen

De wolk en de eucharistie
 

Luister hierboven mee naar de homilie van de 2e vastenzondag door Vader Karl Abts, parochiepastoor van O.-L.-V.-Waver. 

Ongeveer een week na deze woorden nam Hij Petrus, Johannes en Jakobus mee en ging Hij de berg op om te bidden. Terwijl Hij aan het bidden was, veranderde Hij van uiterlijk en werden zijn kleren stralend wit. Ineens waren er twee mannen met Hem in gesprek. Het waren Mozes en Elia, die in heerlijkheid verschenen en over zijn heengaan spraken, de voleinding van zijn leven in Jeruzalem. Petrus en de anderen waren overmand door slaap; toen ze wakker werden, zagen ze zijn heerlijkheid en de twee mannen die bij Hem stonden. Toen die weer van Hem wilden weggaan, zei Petrus tegen Jezus: ‘Meester, het is maar goed dat wij hier zijn; laten wij drie hutten maken, een voor U, een voor Mozes, en een voor Elia.’ Hij wist niet wat hij zei. Terwijl hij nog sprak, kwam er een wolk die hen overdekte; ze schrokken toen ze in de wolk terechtkwamen. Uit de wolk klonk een stem: ‘Dit is mijn uitverkoren Zoon; luister naar Hem.’ Toen de stem klonk, bleek Jezus alleen te zijn. Zij zwegen hierover en vertelden destijds aan niemand wat ze hadden gezien.

Weerbaarheid

Bij gebrek aan liefde dan maar investeren in weerbaarheid? Neen, laat ons alles geven voor de liefde in het gezin!

Kinderdoop

Zo jong zijn en zo'n toffe ouders hebben dat die er voor zorgen dat je zonder enige verdienste in Gods volk wordt opgenomen!

Naar de Kerk

De Kerk is daar waar God sacramenteel geëerd wordt. De Kerk bestaat dus uit vele kerkgebouwen. Naar de Kerk gaan, is bijgevolg één van de vele gebouwen kiezen.

Een sacrament wek je niet op. Je gaat er naar toe. 

Tien geboden van de dokter

 

De Brugse dokter Koen Vandewalle heeft dertig jaar ervaring met vastentherapie. Wie echt wil vasten, raadt hij volgende tips aan die de gezondheid ten goede komen:

• Drink onmiddellijk na het opstaan 25 centiliter water.
• Doe na het opstaan 5 minuten turnoefeningen, liefst in de buitenlucht.
• Neem daarna een wisseldouche: 2 minuten warm water, dan 10 seconden koud en opnieuw.
• Eet uiterst traag: een mondvol per minuut en een slok per 10 seconden. Geen tussendoortjes.
• Wat je eet, moet volwaardig voedsel zijn, biologisch geteeld en zeer gevarieerd.
• Wees zeer sober met vlees, suiker, koffie, frisdranken, alcohol, tabak en televisie.
• Drink tussendoor veel water of kruidenthee, liefst tot 2 liter per dag.
• Veel rusten is noodzakelijk. Ga vroeg slapen en hou eventueel een siësta.
• Wie lang gezond wil leven, moet veel in de buitenlucht vertoeven. Een uur per dag wandelen, fietsen of werken in de tuin valt aan te raden.
• Ga vredelievend en vreugdevol door de dag, want er is zoveel om dankbaar voor te zijn. (EVL)

Met toelating overgenomen uit Tertio 523

Smeekgebed voor de christelijke eenheid

Heer Jezus Christus, Gij hebt voor ons gebeden, dat wij één zouden zijn, zoals Gij één zijt met de Vader. Voor ons gebrek aan vrede en eenheid:

    Schenk ons vergiffenis, Heer.

Voor het gebrek aan aandacht voor het woord dat van uw goddelijk Hart is uitgegaan: “Ik heb nog andere schapen die niet van deze kudde zijn; ook hen moet Ik leiden en zij zullen luisteren naar mijn stem”:

    Schenk ons vergiffenis, Heer.

Voor het vaak spottende, kleingeestige of overdreven twisten met onze mede-christenen, voor ons gebrek aan soepelheid en onze harde oordelen:

    Schenk ons vergiffenis, Heer.

Voor alle gewelddaden, vroeger en zelfs nu nog door ons gepleegd jegens onze christelijke broeders:

    Schenk ons vergiffenis, Heer.

Voor alle niet gerechtvaardigde, beperkende maatregelen die we ten opzichte van elkaar hebben genomen:

    Schenk ons vergiffenis, Heer.

Voor de hoogmoed en zelfoverschatting die ons gedrag tegenover onze mede-christenen eeuwenlang hebben gekenmerkt en ons onbegrip ten opzichte van hen:

    Schenk ons vergiffenis, Heer.

Voor ons slechte voorbeeld dat de uitwerking der genade in hun harten heeft vertraagd, verminderd of teniet gedaan:

    Schenk ons vergiffenis, Heer.

Voor het verzuim van een veelvuldig, vurig en broederlijk gebed voor elkaar:

    Schenk ons vergiffenis, Heer.

Ondanks de beperkingen van onze verstandelijke en geestelijke vermogens:

    Leid ons tot eenheid, Heer.

Ondanks onze verscheidenheid van taal, ras en volk:

    Leid ons tot eenheid, Heer.

Ondanks onze onwetendheid, vooroordelen en natuurlijke afkeer:

    Leid ons tot eenheid, Heer.

Tot uw meerdere eer en glorie:

    Leid ons tot eenheid, Heer.

Terwille van de overtuiging van het goede en de waarheid:

    Leid ons tot eenheid, Heer.

Opdat er slechts één kudde zal zijn en één herder:

    Leid ons tot eenheid, Heer.

Om de hoogmoed der duivelse machten te beschamen:

    Leid ons tot eenheid, Heer.

Opdat er vrede heerse op aarde:

    Leid ons tot eenheid, Heer.

Om het hart van uw Zoon te verblijden:

    Leid ons tot eenheid, Heer.

Abbé Paul Couturier (1881-1953)

Het Onschuldige Leven (28 december)

Katholieken vieren op 28 december het feest van de heilige onschuldige kinderen. Daarom is het zo mooi om net op die dag extra aandacht te hebben voor het ongeboren leven dat zo veel gedood wordt nog voor het het levenslicht kan zien.

Ik zou u willen vragen om op 28 december te bidden voor dit ongeboren leven. We bidden voor de slachtoffers van abortus - dat zijn er 18.000 per jaar in ons land en dat al twintig jaar lang - en ook voor de ongewenst zwangere meisjes en vrouwen. Dat zij mogen kiezen voor het leven en dat ze goede begeleiding mogen vinden. 

• Zeg persoonlijk een gebed met die intenties;
• Of steek een kaarsje aan bij moeder Maria en vraag om haar bemiddeling;
• Of vraag een priester die u kent om die dag een mis met die intenties op te dragen;
• Of vraag aan religieuze congregaties om die dag te bidden voor die intenties;
• …

Uiteraard zou het fijn zijn dat ook andere christenen op hun manier hun steentje zouden bijdragen. Laat 28 december een oecumenische gebedsdag voor het leven worden.

Bid graag mee en verspreid dit bericht. Dank!

De Belgische Bisschoppen hebben dit kerkelijk jaar uitgeroepen als 'Jaar van de Geloofsbelijdenis'. Kardinaal Godfried Danneels komt op donderdagavond 04 februari 2010 hierover een spreekbeurt geven in de parochiezaal van O.-L.-V.-Waver. Kom mee luisteren.

Waar was God?

Naar aanleiding van de terroristische daden van 11 september 2001 in de Verenigde Staten werd op de Amerikaanse televisie in de 'Early Show' een gelovige actrice geïnterviewd. Men stelde haar de vraag: "Hoe is het mogelijk dat God die schrikwekkende dingen heeft kunnen toelaten?" De actrice gaf er een gevat maar ook een zeer diep antwoord op: "Ik geloof dat God eigenlijk even geschokt en verontwaardigd is als wij. Maar reeds jaren lang werd God geruisloos gebannen uit onze gezinnen, onze verenigingen, onze regering, uit ons leven. Een 'gentleman' als Hij is, heeft God zich dan maar stilletjes teruggetrokken. Hoe kunnen wij nu verwachten dat God ons zijn zegen en bescherming geeft, als wij Hem altijd hebben getoond dat Hij ons maar beter kan gerust laten?"

Ondertussen zijn de gebeurtenissen van 11 september 2001 al enkele jaren achter de rug. Maar gelijkaardige zaken gebeuren steeds opnieuw in onze wereld: bomaanslagen, gezinsdrama’s, criminaliteit. En telkens als zulke dingen gebeuren, hoor je mensen herhalen: “Waar was God”? Het antwoord van de Amerikaanse actrice op deze vraag blijft stof tot nadenken. Is het niet waar dat God vaak met stille trom naar de achtergrond van ons leven wordt verdrongen, en dat wij niet altijd goed beseffen wat de gevolgen daarvan kunnen zijn? Ik geef hiervan slechts twee voorbeelden: 

1. Sommige mensen laten verstaan dat het niet echt nodig is met kinderen te bidden of hen onderricht uit de bijbel te geven. Mooie bezinningsteksten en verhalen die de kinderen volgens hen meer aanspreken, vinden zij al voldoende. En voor ons klinkt dit aannemelijk, en we bemoeien er ons niet mee. Nochtans: wordt zonder gebed de band van de kinderen met God niet verbroken? En leerde de bijbel niet aan de kinderen dat zij niet mogen stelen, dat zij vader en moeder moeten eren, dat zij niet mogen doden, en dat zij hun naasten moeten beminnen als zichzelf?

2. Gelovige jongeren vertellen dat zij op de middelbare school tijdens de godsdienstlessen soms weinig echte godsdienst krijgen. De verantwoordelijken verdedigen zich: "We moeten de jongeren toch iets bijbrengen over relaties, racisme, derde wereld, homoseksualiteit!"  Voor ons klinkt dit aannemelijk. Maar blijven jongeren dan toch niet op hun geloofshonger zitten? Moeten wij hen niet op de eerste plaats vertellen wie God is en dat Hij een plan, ja een droom heeft met iedere jongen en ieder meisje? Moeten wij jongeren niet vertellen wat God allemaal, vooral door zijn zoon Jezus Christus, voor ons heeft gedaan, en dat Hij van ons een goede levenswandel verwacht? Wie anders dan God zal jongeren kunnen motiveren goed te zijn en goed te handelen, ook als dit offers van hen vraagt? En wie anders dan God kan dat consequent van hen eisen? Misschien komt het ooit nog zover dat jongeren in hun eigen omgeving geestelijk of zelfs lichamelijk worden gedood. De ouders zullen zich dan waarschijnlijk afvragen: "Waarom liet God dit toe?" En God zal dan misschien voorzichtig antwoorden: "Ik was helaas in hun jeugdvereniging, hun school of bij hen thuis niet toegelaten."

Goede vrienden, het wordt Kerstmis. Met Kerstmis komt God weer naar ons toe in een klein mensenkind. Hij zet deze grote stap naar ons. Wij echter worden in onze gezinnen, onze scholen en in onze verenigingen niet verplicht Hem toe te laten. Waar voor Hem geen plaats was zochten Jozef en Maria gewoon een ander onderkomen.  En zoals je weet is Jezus uiteindelijk geboren in een stal. Alleen Maria en Jozef zelf, enkele herders en een paar dieren waren aanwezig. Maar bij hen was Hij echt welkom en dat heeft heel de wereld goed gedaan.

Wil ook jij dat God goed doet aan onze wereld, aan uw gezin, aan uw school, uw vereniging, uw parochie? Maak dan gauw uw stalletje klaar. Heet Hem welkom, eerst en vooral bij u thuis. En allen samen heten wij Hem feestelijk welkom op 24 en 25 december in onze parochiekerken. Van harte een Zalig Kerstmis en weldra ook een gezegend jaar 2010!

Karl Abts, pastoor parochie O.-L.-V.-Waver

We don't honour God with ignorance. - Cardinal Arinze

Een pandemie. Mag het iets meer zijn?

Deze video mogen we zeker toevoegen aan ons informatiepalet om een evenwichtig beeld te vormen over de Mexicaanse griep. Hier vind je een Nederlandse vertaling van deze video.

We geven de moed niet op en laten ons verder inspireren door de Moeder die wij delen met onze oudste broer en redder, Jezus Christus. Vandaag is het Dag 19.

Vandaag is het ook Team. Iedereen welkom vanavond in Vilvoorde. Bekijk de video reeds.

Dubbel geparkeerd

Blogger en vriend Filip, daagt ons uit om eens na te denken over ons godsbeeld. We bidden voor die ene parkeerplek terwijl God niet blijkt in te grijpen in zaken die veel gewichtiger zijn. Nick Cave, zanger, heeft 'Into My Arms' geschreven toen hij dubbel geparkeerd stond:

I don’t believe in an interventionist God, but I know, darling, that you do
But if I did I would kneel down and ask Him,
not to intervene when it came to you
Not to touch a hair on your head, to leave you as you are
And if He felt He had to direct you, then direct you into my arms

Ik ben geneigd om het met hem eens te zijn. Ik zal nooit vergeten hoe ik schrok toen mijn gebed abrupt onverhoord bleek. Naast mij in de auto zat de examinator. Ik had er flink voor gebeden en was zelfs aan het bidden tijdens het rijden. Bovendien zaten de wolken die dag heel speciaal, zodat ik voor mij op de rijweg het spel van zon en schaduw zag. Het was mij duidelijk. God was met mij. Plots stopt de wagen bruusk. De examinator had zelf op de rem getrap en zei laconiek: "Rij maar terug naar het rijcentrum". Bij het aanschuiven was het licht ondertussen op rood gesprongen!

God heeft de Schepping in gang gezet en toch mogen we ons nog altijd verwachten aan aardbevingen en tsunami's. Ook heeft God de Verlossing opgestart en toch zijn er mensen die tot op het eind 'neen' zeggen tegen God. God levert de energie en de hoop, wij moeten de energie benutten en de hoop niet opgeven.

Kardinaal Danneels zegt dat 'bidden om goed weer' is als een kind dat om een karamel vraagt. Een kind (van God) mag dat vragen, maar het is een goede zaak om op te groeien en ons af te vragen hoe wij Gods energie beter kunnen laten doorstromen, hoe wij Gods genade, al biddende, kunnen bevorderen opdat meer mensen Gods verlossing in Jezus kunnen ervaren.

Is het dan beter om niet langer te bidden voor het examen van onze zoon of dochter? Nee hoor. Bid maar. Paulus zegt ons dat we altijd moeten bidden, zonder ophouden. Meer nog dan 'alles' mogen we 'altijd' vragen. Want die 'altijd' is de garantie dat we onze persoonlijke verbondenheid met God in stand houden. God is om elk van ons bekommerd en wil ons gelukkig maken. Maar geluk, in de orde van de genade, is gekoppeld aan heiliging. En al wat daar toe bijdraagt, zal God ons schenken als we er voor open staan.

Laat ons dan ook bidden voor de heiliging van de mensen rondom. Dan zullen zij door een vernieuwd innerlijk leven plots meer gebedsverhoring kennen. Meer nog, zij zullen plots om andere dingen bidden en de deur vinden tot diep geluk. Doen wij dat voor elkaar? Of denken we enkel aan onszelf?

Tertio: Traditie is de nieuwste mode

Jan De Volder | Het was een leerrijke zondagochtend, onlangs in Londen. Nabij Hyde Park liep ik een anglicaanse kerk binnen. In een zijkapel vond een dienst plaats, de priester met de gelovigen rond een tafeltje waar brood en wijn al klaar stonden. De lezingen, uit een Bijbel in omgangsengels, werden door de gelovigen becommentarieerd. Het was ‘back to the seventies’. En er was acht man. Trinity Church, Brompton Street, een ander gezicht van de anglicaanse kerk. Sommige ingrediënten uit de pinksterkerken worden hier gekopieerd: swingend orkestje, eenvoudige liedjes waarvan de tekst vooraan wordt geprojecteerd, koffie en gebak verkrijgbaar in de kerk. Zeker driehonderd aanwezigen, jong, voornamelijk blank volk, nevenactiviteiten voor kinderen. Tien jaar geleden kon dat misschien de kerk van de toekomst lijken.



Even verderop: in de katholieke kerk van de oratorianen wordt een klassieke Latijnse dienst gevierd, volgens wat vandaag de ‘buitengewone ritus’ heet. Voorganger in dezelfde richting gekeerd als de gelovigen, iedereen knielend bij de consecratie en bij de communie, op de tong. Wat treft, is het volk: stampvolle kerk, een duizend gelovigen, van alle categorieën: jong en oud, man en vrouw, Engelsen en vreemdelingen. Zou dit de kerk zijn van de jaren 2010? Veertig jaar nadat de waardevolle vernieuwingen van het Tweede Vaticaans Concilie, in een jammerlijke paringsdans met de tijdgebonden vernieuwingsdrift van de jaren 1960, een kaalslag hadden aangericht in de liturgie, is de klassieke mis terug. Almaar meer hoor je zeggen: “Als er weer gregoriaans wordt gezongen, zitten de kerken opnieuw vol”. Dat zeggen niet de kerkgangers, maar diegenen die niet (meer) gaan. 


De Romeinse kerk van Benedictus XVI is ontegensprekelijk weer attractief voor wie niet op zoek is naar modegrillen, maar naar tijdloze traditie. Dat ondervindt de anglicaanse kerk. Zelf is die hopeloos verdeeld geraakt over kwesties als vrouwelijke bisschoppen, homopriesters, homohuwelijk. Een groeiend aantal gelovigen volgt de vernieuwingsdrang niet meer. Individuele overstappen naar de rooms-katholieke kerk waren al schering en inslag. Met de aankondiging vorige week van een nieuwe apostolische constitutie en de oprichting van ‘persoonlijke ordinariaten’ maakt de Congregatie van de geloofsleer in Rome nu ook de overstap in groep mogelijk.



Volgens het weekblad The Tablet zouden mogelijk tientallen bisschoppen en priesters, en een half miljoen gelovigen uit de hele Angelsaksische wereld de overstap overwegen. Overigens kun je dit moeilijk als een ‘vijandig bod’ vanwege Rome beschouwen, zoals her en der in onze media werd gesuggereerd: in Londen kondigden de katholieke aartsbisschop Vincent G. Nichols en de anglicaanse primaat Rowan Williams de op handen zijnde constitutie samen aan. Niet alleen traditionele anglicanen tasten de voorwaarden van het herstel van de eenheid met Rome af. Deze week werden ook de gesprekken met het traditionalistische Pius X-genootschap weer hervat. Die waren eerder ‘on hold’ gezet na de verontwaardiging over de holocaustontkennende bisschop en enkele omstreden priesterwijdingen. Als traditionele anglicanen met hun liturgische eigenheid en hun gehuwde clerus een plaats kunnen vinden in de ene maar intern toch zeer geschakeerde rooms-katholieke kerk, kan dat wellicht ook onder voorwaarden voor de traditionalisten. Dat is niet alles: van 16 tot 23 oktober vond in Cyprus ook een nieuwe ronde plaats van de gesprekken tussen katholieken en orthodoxen over het primaatschap van Petrus. Ook over dat heikele punt wordt langzaam vooruitgang geboekt. Ongetwijfeld zie je hier de vinger van Benedictus. Waar de oecumene genre Wereldraad van kerken lood in de vleugels heeft, lijken die nieuwe vormen van toenadering – gecentreerd rond de traditie en de aanvaarding van het primaatschap van Petrus – de wind in de zeilen te hebben.

(met toestemming overgenomen uit Tertio 507)

Ik ben blij dat ik voor u lijd ...

Ten gevolge van een vraag op Twitter, nam ik even de tijd om dit vreemde bijbelvers nog eens onder de loep te nemen.

Ik ben blij dat ik nu voor u lijd en dat ik in mijn lichaam mag aanvullen wat er nog aan Christus’ lijden ontbreekt, ten behoeve van zijn lichaam, de kerk, waarvan ik de dienaar ben. - Kol 1:24

Merk op dat St. Paulus dit eigenlijk langs de rand vermeldt in een poging om zijn positie te duiden. Hier wordt, zoals in alle brieven en op vele plaatsen, aangetoond dat er naast de heilige Schrift een even grote heilige Overlevering bestond. Het volledige verhaal bestond in de leer en mondelinge verkondiging van de Apostelen en diegenen die de onderwijzende macht via handoplegging van hen ontleenden. Stukken van dit verhaal vonden ook hun weg in geschriften die honderden jaren later door de bisschoppen als canoniek werden bestempeld.

In het aansluitend vers bevestigt St. Paulus trouwens dat het zijn taak is om die boodschap in al haar volheid te verkondigen. Bovenstaand schriftvers is misschien wel bijzonder 'vol', maar het wordt zeker niet uitgebreid theologisch uitgediept. Het is eerder een gebalde uitroep van een leer die in haar volheid mondeling werd verkondigd. Er alles over neerschrijven was duidelijk slechts een optie. Maar er zijn wel heel wat schriftplaatsen waar dit gegeven op gelijkaardige wijze opduikt.

Terug naar de begintekst. Als we ons soms afvragen wat de zin is van die hoofdpijn, dat misverstaan worden, dat verlies, die holocaust, die zondeval, dan kunnen wij in dit vers een antwoord vinden.

Wanneer Christus het dragen van het Kruis anticipeert, laat Hij nooit na om zijn volgelingen er op te wijzen, dat ook zij hun kruis zullen moeten dragen. In het hoofd van God was het dus van in den beginne zo, dat de verlossing der wereld zowel een offer zou worden voor de Christus als voor zijn broers en zusters. "Wie hij al van tevoren heeft uitgekozen, heeft hij er ook van tevoren toe bestemd om het evenbeeld te worden van zijn Zoon, die de eerstgeborene moest zijn van talloze broeders en zusters." (Rom 8:28,29)

Uiteindelijk wordt Gods tegenstander overwonnen, zowel door het bloed van het Lam, als door het getuigenis van zijn volgelingen die het martelaarschap aanvaard hebben. (Op 12:11)

Paulus herhaalt op een andere plaats dat wij volop delen in het lijden van Christus en voegt er aan toe dat wanneer hijzelf verdrukt wordt, dit tot onze troost is en zelfs tot onze redding! (2 Kor 1:5,6)

Nu wordt het stilaan duidelijk dat het verlossingsplan in Christus van die aard is, dat er in Hem, in aanhechting, in continuïteit, een gedeelte wordt vervuld door hen die in Christus gedoopt zijn en aldus geroepen zijn om Hem na te volgen. Als er iets 'ontbreekt' aan het lijden van Christus, betekent dit dat Jezus dit zelf bewust heeft gewild. Zijn lijden was ten volle, maar het was zelfs zo volledig, dat de deur werd geopend opdat ons lijden nu ook een betekenisvolle plaats kan krijgen. De kerk wordt niet voor niets het Lichaam van Christus genoemd. Als Hij lijdt, dan zullen ook wij lijden. Maar, en dat leren wij vandaag van St. Paulus, dit lijden is ten behoeve van de Kerk! Het is niet voor niets.

Als wij dit inzicht durven omhelzen, zal de boodschap van Christus en de Apostelen als vanzelf bijzonder helder worden en hebben we hiermee de sleutel te pakken die het mysterie van het lijden gedeeltelijk zal ontgrendelen. In eerste instantie is het ontnuchterend, want we ontkomen niet aan het lijden, wat sommige leugenachtige voorgangers ook beweren, maar anderszijds is er ook de ontluiking van een bijzondere hoop:

"Samen met Christus zijn wij erfgenamen: wij moeten delen in zijn lijden om met hem te kunnen delen in Gods luister." (Rom 8:17)

Het gezin: een serieuze uitdaging

In het gezin beleven we veel mooie dagen, maar het kan ook wel eens anders zijn. Kardinaal Danneels zei eens, en ik parafraseer: "Het is verwonderlijk dat het gezin de plaats is, waar men het meest gelukkig is en toch ook de plaats kan zijn waar het meest geweend wordt." Het gezin is dan ook de maatschappij in het heel klein en zelfs de kerk in het heel klein.

Vertrekkende vanuit dit laatste inzicht mogen ouders concluderen dat hen een grote bijzondere zending werd toevertrouwd. Je bent geroepen om je eigen kleine samenleving te sturen en te kneden zodat ze daadwerkelijk kan bijdragen tot het-hoeksteen-zijn van de grote maatschappij.

We moeten onszelf eraan blijven herinneren dat het blussen van brandjes, het voorhouden van hoe het wel moet, alle kleine en grotere dialoogjes en het leven van het voorbeeld, ten volle de 'core business' uitmaken voor ouders, meer nog dan onze externe job waar we geld mee verdienen. Het geld is noodzakelijk om een ongeforceerd opvoedings- en samenlevingsproject (gezin-zijn dus) mogelijk te maken. Gezin-zijn, groeien als gezin moet en mag de hoogste prioriteit krijgen. Alleen al dat inzicht zal ons kracht geven.

En dan, als tweede inzicht: dit hoofdproject kunnen we beleven vanuit ons katholiek geloof én vanuit onze gedurige geloofsvorming. Daarom is het goed dat gelovige ouders elkaar regelmatig opzoeken in het dieper ontdekken van de geloofspraktijk waar echte antwoorden over "hoe gezin-zijn" kunnen gedistilleerd worden.

Gezin-zijn is een boeiende en confronterende zending die de moeite waard is, als we ons ten minste niet laten afleiden door de vele ondergeschikte projecten die onze woeilige omgeving ons tracht op te dringen. Het gezin komt gewoonweg op de eerste plaats!

Zit daarom regelmatig samen en praat over het functioneren van de gemeenschap die je samen vormt. Zit samen en bid dan samen. En zeker voor de kleindere kinderen, laat ze zitten aan de voeten van papa en mama, waar ze leren hoe het beter kan en wat er al zo goed loopt. Delegeer de opdrachtjes die het beter kunnen maken. Laat hen voelen dat zij mee het succes bepalen.

Doen jullie dat? Wat is jullie ervaring?

Interview eens een priester

Dat hebben enkele laatstejaarsstudenten gedaan. Ze interviewden priester Karl Abts

Denkt u veel na over de zin van het leven?
Ieder mens stelt, denk ik, de typische levensvragen: waarom ben ik er op aarde? Wat zal er met mij gebeuren na de dood? En dan nog de vragen over persoonlijk lijden of over bijvoorbeeld armoede in de wereld. Toch kan je niet alleen blijven stilstaan bij het stellen van vragen, er moeten ook antwoorden komen. Soms kan je zelf antwoorden vinden en problemen aanpakken. Voor mij is echter de gekruisigde en verrezen Heer Jezus Christus het antwoord op al mijn vragen, ook op de moeilijkste.

Wat verstaat u onder gelovig zijn?
Gelovig zijn is naar het woord van de bijbel  “God beminnen boven alles en de naaste als zichzelf”.  Het veronderstelt dus een persoonlijke relatie met God die gevoed wordt door gebed en viering van sacramenten. Van daaruit groeit ook de geloofsbeleving en het gewetensvol omgaan met anderen.

Is er voor een priester, buiten het christelijk gelovig zijn,  ook een solidair aspect vereist?
Ja, priester word je vanuit je geloof en je verbondenheid met God. En precies dat geloof en die verbondenheid met God nodigt je uit om in allerlei opzichten solidair te zijn met mensen. Dat kan gewoon zijn meevoelen met andermans pijn, verdriet of rouw. Maar in sommige gevallen roept de nood van mensen ook op tot materiële en financiële solidariteit. Op alle vragen tot financiële steun kan ik onmogelijk ingaan, maar gelukkig kan ik vaak ook doorverwijzen naar andere organisaties die solidariteit beoefenen.
 
Hoe interpreteert u het scheppingsverhaal?
Het scheppingsverhaal behoort tot de wereldliteratuur. Het is een prachtige tekst met een boodschap,  maar ook met een specifiek litterair genre. Het scheppingsverhaal is geen historisch verslag of wetenschappelijk overzicht van hoe de wereld is ontstaan. Het scheppingsverhaal is wel een geloofsverhaal waarin gezegd wordt dat er één God is die aan het begin staat van alles. De wereld is niet door toeval ontstaan, maar de aarde, het heelal, de dieren, de planten en de mens zijn uitdrukkelijk door God tot leven geroepen. Hoe en wanneer alles precies tot stand is gekomen zullen wij steeds beter te weten komen naargelang de wetenschap vordert in haar onderzoek.

Hoe staat u persoonlijk tegenover het celibaat?
Voor mij is het celibaat een belangrijk uiterlijk teken van toegewijd zijn aan God. Ofschoon het celibaat in de Katholieke kerk een voorwaarde is om priester te worden, was het toch ook een persoonlijke keuze. Deze keuze moet je voor jezelf telkens opnieuw maken. Ik zeg niet dat er geen moeilijkheden mee verbonden zijn, maar het is ook niet onoverkomelijk. Het vrijwillig gekozen celibaat is volgens mij ook een uiting van solidariteit met mensen die geen partner hebben of die hun partner al verloren zijn.

Wat vindt u van de andere godsdiensten? Hebt u daar een speciale visie op?
Ik verheug mij erover dat er ook in andere godsdiensten mensen zijn die geloven in één God die Vader en Schepper is van al wat bestaat. Wat dat betreft zijn de moslims en de joden onze broeders en zusters in het geloof. Voor een christen is echter de persoon van Jezus Christus, de mensgeworden zoon van God, zo belangrijk dat er zeker een wezenlijk verschil blijft bestaan  tussen christenen en andere godsdiensten. In die zin is het christendom voor mij de ware godsdienst, anders zou ik er niet (blijven) voor kiezen. Anderzijds vind ik dat niemand omwille van zijn geloof vervolgd of belachelijk gemaakt mag worden. Ik kies dus tegelijkertijd voor het aanbieden en het verkondigen van het christelijk geloof én voor totale godsdienstvrijheid. Wat volgens mij echter in iedere godsdienst absoluut moet vermeden worden is dat men in naam van God of een godsdienst geweld zou gaan gebruiken.

Denkt u dat mensen die geloven een beter leven hebben dan ongelovigen?
Dat hangt er maar vanaf wat men verstaat onder ‘een beter leven’. Niet gelovigen gaat het op het eerste gezicht meestal vlotter in het leven. Zij kunnen in zekere zin meer genieten (profiteren?) van het leven. Zij hoeven zich niet te verantwoorden voor het opperwezen en voelen zich bijvoorbeeld niet ‘beknot’ door Gods geboden. Zo denken vele mensen dat het geloof onze menselijke vrijheid beperkt: je moet zoveel van God en je mag zo weinig.

Op een dieper niveau echter ervaart de mens dat je ‘als gelovige’ een bewuster en zinvoller leven kan leiden. Mogen leven in het bewustzijn dat God bestaat geeft de mens een grondvertrouwen in zijn eigen bestaan. Van daaruit neemt men verantwoordelijkheid op voor de schepping en vooral voor andere mensen. Daarbij komt nog dat men als gelovige, bij het opnemen van verantwoordelijkheid, niet vecht tegen bierkaaien. Een gelovige weet immers dat ieder woord of daad van liefde nooit verloren gaat. Hij bezit de hoop dat eens alle mensen “uit alle volkeren, rassen en talen” bij God bijeengebracht zullen worden.
 
Haalt u veel voldoening uit uw beroep als pastoor?
De grootste voldoening van mijn werk als priester krijg ik ieder jaar na Kerstmis en Pasen en na andere grote liturgische feesten. Aan die feesten gaat meestal een zeer intense voorbereiding vooraf en die moeite loont zich.  Mensen komen dan talrijk en vrijwillig naar de vieringen van de Goede Week en de Hoogfeesten zelf.  Die mensen vieren dan hun christelijk geloof en daarin mogen voorgaan geeft als priester een sterke voldoening. Na uitvaarten, huwelijken of dopen en heel wat bezoekjes ligt de tevredenheid eerder op het vlak van “iets kunnen doen voor anderen”. En de mensen laten dan ook wel vaak hun tevredenheid en dankbaarheid zien. Toch ondervind ik de grootste voldoening als ik merk dat mede door mijn werk de parochiegemeenschap zichtbaar of onzichtbaar groeit in geloof en in geloofsbeleving.
 
Kijkt u uit naar de heiligverklaring van pater Damiaan?
Zeer zeker. Zodra bekend werd dat Pater Damiaan op 11 oktober a.s. zou heilig verklaard worden te Rome heb ik voor dat weekend een vervanger gezocht en een vliegtuigticket geboekt. Mijn bijzondere affiniteit met Pater Damiaan is sterk en intens geworden omdat ik 11 jaar in Tremelo, zijn geboortedorp, parochiepriester ben geweest. Daar voel je de fierheid van de mensen over ‘hun’ heilige in iedere straat. Pater Damiaan is sowieso een zeer markant figuur voor alle mensen. Daarom is hij ook verkozen als grootste Belg. Maar voor mij is hij bovendien een uitmuntend voorbeeld van een goede priester. Hij wist zijn geloof en zijn bidden goed te combineren met een totale gave van zichzelf aan de meest verwaarloosde en uitgestoten mensen van zijn tijd.

Wat is volgens u een verklaring dat de kerken steeds minder volk trekken?
Hiervoor zijn meerdere oorzaken. De mensen hebben ogenschijnlijk God niet nodig, want ze hebben alles wat ze nodig hebben. Bij wijze van spreken: de kerk biedt brood aan, maar de mensen hebben geen honger. Toch is dat zeker niet de belangrijkste reden. De mensen hebben het tegenwoordig ook heel druk, hun tijdsindeling van de week en het weekend is totaal veranderd. Om sociaal contact te hebben, heb je, in tegenstelling tot vroeger, ook buiten de kerk veel mogelijkheden. Bovendien wordt de kerk in de media vaak onsympathiek en negatief voorgesteld. Natuurlijk, ik weet wel, fouten van de kerk of kerkelijke personen spelen ook een rol. Er zijn zoveel dingen die tot de ontkerkelijking hebben bijgedragen. Deze of gene mensen de schuld hiervan geven brengt niet veel aarde aan de dijk. Het enige dat volgens mij de situatie kan verbeteren is dat er in de kerk weer heiligen opstaan: mensen zoals Moeder Theresa, Pater Damiaan, en gewone gelovigen die hun geloof op een authentieke manier beleven. Daar komen mensen op af.

De waarde van een goed ochtendritueel

Succes is een keuze. En die keuze begint al ’s morgens vroeg. Zes tips voor een goed ochtendritueel.
 
1. Sta vroeg op
Vraag tien wereldleiders of CEO's hoe laat zij opstaan en het antwoord isvermoedelijk: ruim voor 7 uur. Jim Citrin van Yahoo!Finance vroeg zeventien Amerikaanse CEO's naar hun ochtendrituelen en 80% bleek voor 5u30 op te staan. De 'uitslapers' stonden om 6u op.
 
2. Beweeg
Uit Citrins onderzoek bleek ook dat 70% van de manager de ochtend de sportschoenen aantrekt. Ook Barack Obama en zijn Franse collega Nicolas Sarkozy mogen graag 's ochtends een rondje joggen. Beweging ’s ochtends vroeg heeft als belangrijk voordeel dat je geen excuus meer hebt om het NIET te doen. Overwerk of moe thuiskomen en dus liever een rondje zappen dan een rondje joggen is er niet meer bij. Volgens sommige onderzoeken ben je bovendien 4 tot 10 uur na het sporten mentaal scherper.
 
3. Ontbijt
Zorg voor een gezond ontbijt (fruit, voldoende vezels, niet te veel suiker en vet) en drink water.
 
4. Werk uw e-mail bij
De ochtend is een uitstekend moment om e-mail bij te werken. Bovendien krijg je vaak snel antwoord omdat je mailtje bij de ontvanger bovenaan staat.
 
5. Mediteer/visualiseer
Een kwartiertje mediteren of visualiseren maakt de geest vrij, waardoor je vrijer en creatiever denkt. Niet voor niets is het motto van Steve Murphy, CEO van Rodale: "Think in the morning, act in the noon, read in the evening, and sleep at night."
 
6. Lees het nieuws
Online, van papier of tv, maar zorg in elk geval dat je op de hoogte bent. Het levert gespreksstof op voor bij de koffieautomaat en wie weet brengt het je op een idee (of er juist vanaf).

via www.inspirerendleven.nl

Het Damiaangebed van kardinaal Danneels

Ter gelegenheid van de heiligverklaring van pater Damiaan op 11 oktober a.s. schreef kardinaal G. Danneels een nieuw Damiaangebed.

God onze Vader,
Gij schenkt ons een nieuwe heilige,
iemand van bij ons,
Pater Damiaan.
Wij danken U met heel ons hart.
In hem is uw Zoon Jezus
opnieuw ‘al weldoende rondgegaan'
tussen de armen en de verworpenen.

Geef ons meer geloof
om ook het verborgen lijden te kunnen zien
en te helpen wie vaak vergeten wordt.
Leer ons hopen ‘tegen alle hoop in',
en schenk ons vertrouwen
ook bij uitzichtloze situaties.
Maar leer ons bovenal te beminnen
zoals Damiaan,
die zelf niet heeft geaarzeld
om melaatse onder de melaatsen te worden,
één van hen.
Maak ons door uw genade zoals hij,
heldhaftig en heilig
in uw dienst
en in dienst van de mensen,
de armen en de verworpenen eerst.

Door Jezus Christus onze Heer. Amen.

Heilige Pater Damiaan, bid voor ons.

+ Godfried kardinaal Danneels