PINKSTEREN, REDEN TOT GELOOF

Omdat hij een goed mens was? Neen, dat is niet de reden waarom wij geloven in Jezus. Wij noemen hem goed omdat hij iets goeds voor ons gedaan heeft. Hij heeft ons verlost en een slecht mens doet zoiets niet. Een goed mens trouwens ook niet. Die moet zorgen voor zijn gezin, of zijn werkgever tevreden stellen. Jezus is meer dan goed, hij is verlosser. Maar van wat zijn wij verlost? Niet van de Romeinse bezetter, niet van de gewetenloze crimineel en niet van politieke corruptie. Niet van hongersnood, niet van de tsunami en niet van pancreaskanker.

Toen zij met hem rondtrokken zagen zijn leerlingen reeds de hoop, zij voelden de euforie. Het was een echte voorproef van het fantastische rijk van God dat zich warempel begon aan te dienen. Het kan niet anders of zij moeten gedacht hebben dat het nu niet meer verkeerd kon lopen. Met iemand als Jezus moet alles veranderen. Misschien is hij de eeuwige die de dood niet zal smaken, en wij met hem? Maar niet alles veranderde. Hij stierf, even kwetsbaar als een gewoon mens. Dus, wisten zij, zullen wij ook sterven, want de dienaar staat niet boven zijn meester.

Met deze diep-kwellende teleurstelling moeten wij rekening houden. Het totale failliet van het geloof in die ene en enige die het rijk van eeuwige hoop aankondigde. Wat een dramatische verwonding van de ziel van al de mensen die naar hem opkeken. Een mes, recht in het hart van de levensverwachting. Kijk maar naar Judas. Zo verstikkend was het allemaal geworden. "Vader, waarom hebt gij mij verlaten!?"

Hoe kan daar een universeel geloof uit geboren worden? Een geloof dat nota bene zal verkondigen dat het Rijk van God daadwerkelijk aangebroken is en dat niets verloren is. We moeten er diep van overtuigd raken dat het Christus-geloof en de imitatio Christi totaal onmogelijk zijn. Je bouwt geen universeel bouwwerk als eerst het fundament ervan volledig implodeert. Je kan niet naar boven toe werken door je voeten stevig te plaatsen op de mist.

Er is iets gebeurd. Iets ingrijpend. Iets dat de angstige gebroken zielen die zich met Jezus hadden verbonden, heelde en een onwaarschijnlijke dosis adrenaline toediende. Heb ik het over de verrijzenis? Ja, maar dan slechts onrechtstreeks. We lezen immers in de Schrift dat zelfs een gereporteerd leeg graf de reizigers naar Emmaus koud liet. Ze zijn het niet eens gaan verifiëren. Anderen herkenden de Opgestane pas na lang aandringen. Weer anderen durfden het hem niet vragen. Twijfel, niet-herkenning, bijna-hoop, angst om de ongepaste vraag te stellen, dan eindelijk, een moment van herkenning, en juist dan verdwijnt hij weer uit hun zicht. Wat is hier aan de hand? Hij is niet op te sporen en komt slechts wanneer hij zelf wil om dan snel weer te verdwijnen. Het lijkt erop dat hij er is, maar dan vaart hij reeds ten hemel. En weer twijfel, onzekerheid, ja zelfs angst. Maar wel gedeelde angst. Onzekerheid in verbondenheid. In de bovenzaal is er sprake van een gezamenlijk wachten, van een uitkijken naar iets, naar iets van betekenis. Wat dit ook moge zijn, het moet neerdalen van omhoog, vanuit de bovennatuur, want laten we eerlijk zijn, de natuur, de geschiedenis lijkt ons volledig in de steek te hebben gelaten. Als hier beneden enkel depressie is, dan moet het medicijn uit de hemel komen.

Broeders en zusters, ik zeg u nu wat gij al weet: Het goddelijke antwoord is niet uitgebleven. Het geschenk van universele en eeuwige waarde is Pinksteren! Jawel, dat is de grote goddelijke motor die alles doet veranderen. De heilige Geest is het antwoord van God op de plaatsvervangende lijdensweg van onze Representant, namelijk Jezus Christus. Wij kunnen misschien twijfelen aan zijn verrijzenis, maar we kunnen niet twijfelen aan Pinksteren. Pinksteren, de uitstorting van de Geest, recht in onze geschiedenis, is het finale bewijs van de verrijzenis van Christus. Voor de eerste christenen is het sterven, de verrijzenis en de hemelvaart van Jezus én de Geestuitstorting één groot geheel, zelfs één heilsgebeuren. Nogmaals, Pinksteren is het bewijs dat Jezus de dood overwonnen heeft en NIET door de Vader verlaten werd. Dit bewijs, deze instorting van de Geest van God, is het mandaat geworden van de kerk die op dat moment geboren werd. Door Pinksteren worden de bange leerlingen tot apostelen en worden zo zelf fundament van Gods heilsbouwwerk. De kerk is geboren en verkondigt meteen het goede nieuws. En wat verkondigt zij?

Het grote wonder dat aan Jezus geschiedde, Zijn verrijzenis, is onze hoop op verrijzenis. Wie zich in Jezus laat opnemen, wie zich in Jezus, als broer of zus, laat insluiten, zal - zowaar Pinksteren aan de mensheid is geschied - ook opgewekt worden door de Vader. Dat is de hoop! Dat is de verlossing! Verlossing van wat? Verlossing van hopeloosheid, verlossing van de eeuwige betekenisloosheid, verlossing van de macht van de dood en de klauwen van dé boosdoener, verlossing van diepe uitzichtloosheid. En tenslotte, verlossing van de helse depressie zonder ophouden. Als de hemelse Vader, de lichamelijk vernietigde Jezus kan opwekken, kan Hij en zal Hij ook ons opwekken! Dat is de christelijke hoop.

Daarom, als je twijfelt en worstelt met die mysterieuze verrijzenis van Jezus, als je teleurgesteld bent in het feit dat die allermooiste Mens ten hemel verdween, besef dan dat Pinksteren een fenomenaal historisch bevestigend teken uit de hemel is, dat angst kan transformeren in moed en dat de dood niet het laatste woord heeft.

Daarom, als je twijfelt aan die mysterieuze aanwezigheid van de Kerk, als je verward bent door het feit dat de wereld dit universeel lichaam van hoop, geloof en liefde probeert te kruisigen, besef dan dit historisch instituut, Gods wonderlijk heilsaanbod is, gegrondvest op het onwrikbaar fundament van de apostelen met Jezus Christus als de hoeksteen.

Haasten wij ons dan naar een kerk. Ja, is het feit dat er een kerk op slechts enkele kilometers van ieder van ons verwijderd is, op zichzelf al niet een bevestiging van de werkelijke tegenwoordigheid van God onder ons? Laten wij die kerk dan binnengaan, knielen en de Vader danken voor het geschenk van onze Verlosser Jezus Christus. Laat ons Christus omarmen in brood en wijn en Hem danken voor het schenken van de Geest als bewijs van zijn aankomst in de hemel. Laat ons tenslotte de Geest vragen om het dagelijkse wonder te verrichten waarbij ons geloof ons inspireert tot een leven van ware schoonheid en liefde.

Communie in C majeur

Dat zou genieten zijn. Stel je voor dat het mogelijk was een eerbetoon te brengen aan het Lam van God, maar dan volledig op muziek gezet. Elk woord een noot, elke zin een melodie, het script zo verlokkelijk dat zelfs Bach niet anders kan dan er zijn mooiste composities aan te koppelen. Als je dan een mindere dag zou hebben, en dat kan zelfs op zondag, dan kan je gewoon naar de melodieën luisteren en alsnog God danken voor de schoonheid die natuurlijk ook van Hem komt.

We zouden ook de dirigent in een gewaad kunnen doen neerdalen, zodat Jos of Frank of Karel plots als een oudtestamentische priester mee opgaat in de bewegingen van zijn armen waaraan wierookvaten bevestigd zijn die transparante slingers hangen rondom de neuzen van die kleine, witte, helpende mini-priestertjes die af en toe het theater inkijken om een goedkeurende blik van hun mama op te vangen, die zich vandaag wel erg mooi uitgedost heeft.

Zou het kunnen: gewoon thuiskomen in een woordenconstructie met af en toe zelfs geheime klanken die iets hebben van een dode taal die, waar iedereen bijstaat, tot leven wordt gewekt! Hé, ik weet wat er nu gaat komen en ik betrap er mij op dat mijn hart zich al voorbereidt om het spel mee te spelen. Naast jou, je eigen kinderen die zich oefenen in de stilte. Wat doen ze het al goed. Behalve die hele kleine dan, die huilt in het gregoriaans.

Nu wordt er voorgelezen uit een oud boek over koperen slangen en ladders tot in de hemel. En weer zingen. Dan wordt er voorgelezen over Romeinen, apostelen en martelaars. Wat gebeurt er nu? Iedereen staat recht. Die derde lezing klinkt als goed nieuws uit de mond van het Lam Gods zelf. Die kan er wel iets van. Hij lijkt het wel tegen mij te hebben. Hierop kruipt de dirigent een beetje uit zijn verhullend gewaad, ja het is toch Frans, want die wil wat herderlijke tips kwijt om het deze week weer eens wat beter te doen. Ok, hij heeft een punt. Maar hij verdwijnt weer.

Zitten we plots tussen heiligen en engelen die ons meenemen in een muzikale climax: heilig, heilig, heilig! Niet alleen de hemel maar ook dit theater is nu vol van Zijn glorie. Je voelt dat er iemand verwacht wordt! De leeuw van Judah? Maar dan wordt iedereens aandacht opgeëist: 'blijft dit doen'. Iedereen moet kijken naar iets dat lijkt op brood; hemels Brood. Het Brood van het leven! De overwinnende Leeuw blijkt een Lam, als geslacht, veel minder imposant, onherkenbaar zelfs, maar zó nederig en vertroostend. Weer een refrein! "Het Lam van God dat wegneemt de zonden der wereld". Wow, die van mij toch ook hé? "Natuurlijk", spreekt ons hart. Geef ons de vrede. Dank! Oh, de volgende compositie is van de hand van het Lam zelf! Een ware evergreen, iedereen zingt mee: Onze Vader! Ja, wij delen gewoon dezelfde Vader. Machtig hé? Nu wordt ook de moeder genoemd. Het volledig gezin komt in beeld. Prachtig gewoon. En heel de tijd worden wij omgeven door een wolk van engelen en vrienden uit de hemel. Dit is hemels. De Vader ziet zijn Zoon, gekruisigd én verrezen, Zijn Eerstgeborene, maar Hij ziet ook ons, vorderend naar het altaar en zegt: "Mijn welbeminde Zoon en al mijn welbeminde kinderen waarin Ik mijn welbehagen vind".

Dan wordt het intiem, oog in oog met het Lam Gods, onze oudste Broer, die zijn leven voor ons gaf. Een ware communio, een maaltijd, een omhelzen. Niet langer ik, maar het Lam Gods ín mij, en in mijn vrouw, en in mijn kinderen, en in mijn broers en zusters. Iedereen wordt in Hem verenigd. Wat een hemels tafereel waarbij de Vader in Zijn Eerstgeborene zijn volledig gezin, op aarde en in de hemel samenroept en zegent. Hij zegt ons: "Gaat nu in vrede en deel die vrede met alle mensen die denken dat ze geen toegangskaartje hadden voor dit schouwspel. Zeg hen, dat ze welkom zijn in één van de vele theaters in hun buurt."

Enkele straten verder verlaat iemand een ander soort theater. Daar werd een lang verhaal verteld. Klonk goed! Daar heeft de verteller lang aan gewerkt.

Hoe moeten wij bidden?

Hoe zouden wij moeten bidden? Wat zou God van ons willen vernemen? Moeten wij Hem op de hoogte houden van de gang van zaken of Hem wijzen op de dingen die Hij even uit het oog heeft verloren? Wacht God op onze uiting van sentiment en affectie? "Kijk Heer, hoe persoonlijk en lieflijk ik mij tot U richt". Kunnen wij God zo van de echtheid van onze liefde overtuigen? Of is de liefde dan toch enkel meetbaar in de zelfgave, in het offer?

Gelukkig komt de Geest onze zwakheid te hulp. Hij die in ons woont. Hij die zich verbindt met onze geestelijke ziel weet wat goddelijke communicatie is. Want God de Vader luistert vooral naar de Geest die in ons vertoeft.

Wat is dan ons aandeel? De liefde, zonder twijfel. Enkel onze oefening in de liefde doet ons gelijken op de Zoon. Deze liefde kan tot uiting komen in ons gebedsoffer, in ons offer van tijd en ons offer van aandacht. We maken dagelijks tijd vrij voor God en schenken Hem de tijd om ons met zijn Geest door te lichten. Als wij de rozenkrans bidden, laten wij ons beschijnen door de Geest, ontvangen wij zijn gaven, overwegen wij Gods mysteries en Zijn Woord. We verbinden ons met Jezus en daardoor met zijn Vader, met zijn moeder, met zijn broers en zusters en met elkaar in welgemeende voorbede.

Wij weten niet hoe te bidden. Maar eigenlijk we weten het wel. We mogen wat minder ons eigen verhaal vertellen en ons meer bewust openen voor het wonder dat de Geest ons doet ervaren, tenminste, als wij onszelf dagelijks aanbieden in trouw gebed. Een gebed dat wij niet schrijven, maar één dat ons voorgegeven is. En zie, wij zullen plots ontdekken - in onze tot rust gekomen ziel - dat alles zich voor ons ten goede keert.

naar Rom 8:26-30