Familyland

Dubbel geparkeerd

Blogger en vriend Filip, daagt ons uit om eens na te denken over ons godsbeeld. We bidden voor die ene parkeerplek terwijl God niet blijkt in te grijpen in zaken die veel gewichtiger zijn. Nick Cave, zanger, heeft 'Into My Arms' geschreven toen hij dubbel geparkeerd stond:

I don’t believe in an interventionist God, but I know, darling, that you do
But if I did I would kneel down and ask Him,
not to intervene when it came to you
Not to touch a hair on your head, to leave you as you are
And if He felt He had to direct you, then direct you into my arms

Ik ben geneigd om het met hem eens te zijn. Ik zal nooit vergeten hoe ik schrok toen mijn gebed abrupt onverhoord bleek. Naast mij in de auto zat de examinator. Ik had er flink voor gebeden en was zelfs aan het bidden tijdens het rijden. Bovendien zaten de wolken die dag heel speciaal, zodat ik voor mij op de rijweg het spel van zon en schaduw zag. Het was mij duidelijk. God was met mij. Plots stopt de wagen bruusk. De examinator had zelf op de rem getrap en zei laconiek: "Rij maar terug naar het rijcentrum". Bij het aanschuiven was het licht ondertussen op rood gesprongen!

God heeft de Schepping in gang gezet en toch mogen we ons nog altijd verwachten aan aardbevingen en tsunami's. Ook heeft God de Verlossing opgestart en toch zijn er mensen die tot op het eind 'neen' zeggen tegen God. God levert de energie en de hoop, wij moeten de energie benutten en de hoop niet opgeven.

Kardinaal Danneels zegt dat 'bidden om goed weer' is als een kind dat om een karamel vraagt. Een kind (van God) mag dat vragen, maar het is een goede zaak om op te groeien en ons af te vragen hoe wij Gods energie beter kunnen laten doorstromen, hoe wij Gods genade, al biddende, kunnen bevorderen opdat meer mensen Gods verlossing in Jezus kunnen ervaren.

Is het dan beter om niet langer te bidden voor het examen van onze zoon of dochter? Nee hoor. Bid maar. Paulus zegt ons dat we altijd moeten bidden, zonder ophouden. Meer nog dan 'alles' mogen we 'altijd' vragen. Want die 'altijd' is de garantie dat we onze persoonlijke verbondenheid met God in stand houden. God is om elk van ons bekommerd en wil ons gelukkig maken. Maar geluk, in de orde van de genade, is gekoppeld aan heiliging. En al wat daar toe bijdraagt, zal God ons schenken als we er voor open staan.

Laat ons dan ook bidden voor de heiliging van de mensen rondom. Dan zullen zij door een vernieuwd innerlijk leven plots meer gebedsverhoring kennen. Meer nog, zij zullen plots om andere dingen bidden en de deur vinden tot diep geluk. Doen wij dat voor elkaar? Of denken we enkel aan onszelf?

Ik ben blij dat ik voor u lijd ...

Ten gevolge van een vraag op Twitter, nam ik even de tijd om dit vreemde bijbelvers nog eens onder de loep te nemen.

Ik ben blij dat ik nu voor u lijd en dat ik in mijn lichaam mag aanvullen wat er nog aan Christus’ lijden ontbreekt, ten behoeve van zijn lichaam, de kerk, waarvan ik de dienaar ben. - Kol 1:24

Merk op dat St. Paulus dit eigenlijk langs de rand vermeldt in een poging om zijn positie te duiden. Hier wordt, zoals in alle brieven en op vele plaatsen, aangetoond dat er naast de heilige Schrift een even grote heilige Overlevering bestond. Het volledige verhaal bestond in de leer en mondelinge verkondiging van de Apostelen en diegenen die de onderwijzende macht via handoplegging van hen ontleenden. Stukken van dit verhaal vonden ook hun weg in geschriften die honderden jaren later door de bisschoppen als canoniek werden bestempeld.

In het aansluitend vers bevestigt St. Paulus trouwens dat het zijn taak is om die boodschap in al haar volheid te verkondigen. Bovenstaand schriftvers is misschien wel bijzonder 'vol', maar het wordt zeker niet uitgebreid theologisch uitgediept. Het is eerder een gebalde uitroep van een leer die in haar volheid mondeling werd verkondigd. Er alles over neerschrijven was duidelijk slechts een optie. Maar er zijn wel heel wat schriftplaatsen waar dit gegeven op gelijkaardige wijze opduikt.

Terug naar de begintekst. Als we ons soms afvragen wat de zin is van die hoofdpijn, dat misverstaan worden, dat verlies, die holocaust, die zondeval, dan kunnen wij in dit vers een antwoord vinden.

Wanneer Christus het dragen van het Kruis anticipeert, laat Hij nooit na om zijn volgelingen er op te wijzen, dat ook zij hun kruis zullen moeten dragen. In het hoofd van God was het dus van in den beginne zo, dat de verlossing der wereld zowel een offer zou worden voor de Christus als voor zijn broers en zusters. "Wie hij al van tevoren heeft uitgekozen, heeft hij er ook van tevoren toe bestemd om het evenbeeld te worden van zijn Zoon, die de eerstgeborene moest zijn van talloze broeders en zusters." (Rom 8:28,29)

Uiteindelijk wordt Gods tegenstander overwonnen, zowel door het bloed van het Lam, als door het getuigenis van zijn volgelingen die het martelaarschap aanvaard hebben. (Op 12:11)

Paulus herhaalt op een andere plaats dat wij volop delen in het lijden van Christus en voegt er aan toe dat wanneer hijzelf verdrukt wordt, dit tot onze troost is en zelfs tot onze redding! (2 Kor 1:5,6)

Nu wordt het stilaan duidelijk dat het verlossingsplan in Christus van die aard is, dat er in Hem, in aanhechting, in continuïteit, een gedeelte wordt vervuld door hen die in Christus gedoopt zijn en aldus geroepen zijn om Hem na te volgen. Als er iets 'ontbreekt' aan het lijden van Christus, betekent dit dat Jezus dit zelf bewust heeft gewild. Zijn lijden was ten volle, maar het was zelfs zo volledig, dat de deur werd geopend opdat ons lijden nu ook een betekenisvolle plaats kan krijgen. De kerk wordt niet voor niets het Lichaam van Christus genoemd. Als Hij lijdt, dan zullen ook wij lijden. Maar, en dat leren wij vandaag van St. Paulus, dit lijden is ten behoeve van de Kerk! Het is niet voor niets.

Als wij dit inzicht durven omhelzen, zal de boodschap van Christus en de Apostelen als vanzelf bijzonder helder worden en hebben we hiermee de sleutel te pakken die het mysterie van het lijden gedeeltelijk zal ontgrendelen. In eerste instantie is het ontnuchterend, want we ontkomen niet aan het lijden, wat sommige leugenachtige voorgangers ook beweren, maar anderszijds is er ook de ontluiking van een bijzondere hoop:

"Samen met Christus zijn wij erfgenamen: wij moeten delen in zijn lijden om met hem te kunnen delen in Gods luister." (Rom 8:17)

Het gezin: een serieuze uitdaging

In het gezin beleven we veel mooie dagen, maar het kan ook wel eens anders zijn. Kardinaal Danneels zei eens, en ik parafraseer: "Het is verwonderlijk dat het gezin de plaats is, waar men het meest gelukkig is en toch ook de plaats kan zijn waar het meest geweend wordt." Het gezin is dan ook de maatschappij in het heel klein en zelfs de kerk in het heel klein.

Vertrekkende vanuit dit laatste inzicht mogen ouders concluderen dat hen een grote bijzondere zending werd toevertrouwd. Je bent geroepen om je eigen kleine samenleving te sturen en te kneden zodat ze daadwerkelijk kan bijdragen tot het-hoeksteen-zijn van de grote maatschappij.

We moeten onszelf eraan blijven herinneren dat het blussen van brandjes, het voorhouden van hoe het wel moet, alle kleine en grotere dialoogjes en het leven van het voorbeeld, ten volle de 'core business' uitmaken voor ouders, meer nog dan onze externe job waar we geld mee verdienen. Het geld is noodzakelijk om een ongeforceerd opvoedings- en samenlevingsproject (gezin-zijn dus) mogelijk te maken. Gezin-zijn, groeien als gezin moet en mag de hoogste prioriteit krijgen. Alleen al dat inzicht zal ons kracht geven.

En dan, als tweede inzicht: dit hoofdproject kunnen we beleven vanuit ons katholiek geloof én vanuit onze gedurige geloofsvorming. Daarom is het goed dat gelovige ouders elkaar regelmatig opzoeken in het dieper ontdekken van de geloofspraktijk waar echte antwoorden over "hoe gezin-zijn" kunnen gedistilleerd worden.

Gezin-zijn is een boeiende en confronterende zending die de moeite waard is, als we ons ten minste niet laten afleiden door de vele ondergeschikte projecten die onze woeilige omgeving ons tracht op te dringen. Het gezin komt gewoonweg op de eerste plaats!

Zit daarom regelmatig samen en praat over het functioneren van de gemeenschap die je samen vormt. Zit samen en bid dan samen. En zeker voor de kleindere kinderen, laat ze zitten aan de voeten van papa en mama, waar ze leren hoe het beter kan en wat er al zo goed loopt. Delegeer de opdrachtjes die het beter kunnen maken. Laat hen voelen dat zij mee het succes bepalen.

Doen jullie dat? Wat is jullie ervaring?

Eerste Zaterdag, een ervaring!

Gisteren was een hoogdag. Neen, niet in de kerkelijke zin, maar wel figuurlijk. Een dag met een maximum aan goeds. Een eerste zaterdag van de maand. Met een mandaat van Maria onder de arm (cfr. Fatima), wandelden we de poorten van de grote nationale basiliek te Koekelberg binnen. Het viel de koster op: "Veel volk hé?". 

Het deed me deugd om te zien dat zovele mensen allemaal hun steentje bijdroegen. Toen wij aankwamen stonden de stoelen al goed en de kindvriendelijke accentjes waren gelegd. Er was een nieuwe microfoon geïnstalleerd die de gitaar en zang mooi de kerk inwierpen. De jongeman die alle elementen van de dag zou verbinden was van de partij en heeft dat weeral goed gedaan. Ik hoop dat het iedereen opgevallen is dat de mysteries niet zomaar werden geponeerd, maar deze keer mooi gekaderd werden om het doel, namelijk overweging, beter te bereiken. De kinderen, zeker de heel jonge, waren vrij om te kleuren op de treden van het altaar. Dat is hun meditatie. Mooi om zien! De achterliggende reden hiervoor is om voor de kleintjes de associatie met rozenkransbidden, op het moment dat ze nog niet in staat zijn zich te concentreren, positief 'in te kleuren'. Liever dat, dan de herinnering van 'repressieve contemplatie-verplichting'. Tijdens het gebed hebben ze trouwens twee momenten waar hen heel persoonlijk een geloofsitem wordt uitgelegd. De baby'tjes werden iets verder opgevangen. Neem dit niet te letterlijk op. 

De processie - jawel dat kan vandaag nog steeds - was een moment van voortschrijdende, gezellige verbondenheid, met muziek en vlammetjes, op weg naar Calvarie en de Opstanding, kortom de eucharistieviering waar Jezus in tijd en ruimte, die dag en in die bewuste kerk, ons kwam bezoeken. Think about it!

De pastoor - zonder wiens aanwezigheid geen sacramenten! - was bijzonder 'en forme' en bracht een indringende homilie waarbij Jezus "uit zijn sloef schoot". Dat zijn uitspraken die bijblijven. De band tussen christengelovige en priester, tussen vader en kinderen zo je wil, is steeds bijzonder voelbaar en is voor mij één van de bewijzen van de nieuwe evangelisatie in werking. En aan de biechtstoel was het aanschuiven. En dan heb je nog de fijne begeleidingsmuziek: gitaar, klarinet en samenzang.

We hadden bezoek van een vriendin uit Nederland die weldra officiëel de katholieke kerk zal vervoegen, mede door een zekere impuls van Familyland. Mijn beste maat uit mijn tienertijd besloot om die dag na meer dan 30 jaar te naderen tot het sacrament van de verzoening en we vernamen van een gezin dat ze, ten gevolge van het getuigenis van de andere gezinnen, de moed en het verlangen kregen om 'te gaan voor een vierde'. Ze zijn in verwachting. 

Om het evenwicht te behouden en om trouw te zijn aan de ware katholieke geest, was er naderhand een heuse barbecue bij een zeer gastvrij gezin, waar volheid, overvloed en vreugde voor het rapen lagen. Veel plezier, voetbal voor de meeste mannen (deze afwezige was zich mentaal aan het voorbereiden op deze blogpost), en zelfs ernstige gesprekken over moeilijke thema's met veel zacht- en grootmoedigheid aan de beide kanten van het argument. En de jongeren? Die hebben zich rot geamuseerd!

Het is uiteindelijk net geen middernacht geworden, voor ons althans niet, en op de terugweg, met de GPS als gids, was het fijn om zo'n onwaarschijnlijk mooie dag in het hoofd nog eens te overlopen. We moeten gewoon concluderen: "God is goed". 

Is dit niet jouw ervaring? Dan daag ik je uit om ons te vervoegen in deze cultuur van het leven om zodoende je van gedachte te doen veranderen. Iedereen, gezin of alleenstaande is dan ook welkom. Breng gewoon wat dessert mee, voor op 't einde.

Slimmer dan de wijsheid

De lezingen op een mooie zondag in augustus confronteren ons met wijsheid en ... ons gebrek er aan. We lezen in 'Spreuken' dat de wijsheid een huis bouwt met zeven zuilen. Er wordt vee geslacht, wijn gemengd, de tafel wordt gedekt, dienaressen worden uitgestuurd. En dan, dan begint de wijsheid te roepen, te roepen vanaf de allerhoogste plaatsen van de stad. Iedereen moet het horen want dit is belangrijk. Het doet denken aan Jezus die af en toe de aandacht opkrikt met de woorden "Voorwaar, voorwaar". Meer nog, sinds de menswording mogen we weten dat de wijsheid inderdaad Christus Jezus zelf is, die van Godswege onze wijsheid is geworden, onze gerechtigheid, onze heiliging en verlossing. (1 Kor 1:30)

Wat heeft de wijsheid te vertellen? "Wie onervaren is, moet hierheen komen" en tegen degene die zonder verstand is, zegt ze: "Kom eet mijn brood en drink de wijn die ik gemengd heb. Laat je onverstand varen en jij zult leven en de weg van het inzicht betreden". Ook Paulus confronteert ons in de tweede lezing: "Let dus nauwkeurig op, hoe u zich gedraagt: niet als dwazen maar als verstandige mensen. Wees niet onverstandig, maar probeer te begrijpen wat de Heer wil".

Ok, we hebben het begrepen, we hebben wijsheid en inzicht nodig. We moeten voorbij aan ons eigen beperkte inzicht, leren denken zoals God denkt. Niet eenvoudig! Dat merken we in de derde lezing van de dag.

Wie zou er nu verwachten dat Jezus de wereld eeuwig leven wil schenken met een 'maaltijd'. Ook Hij lijkt een tafel te dekken met brood en wijn en roept ons op tot groot geloof en vertrouwen. Hij weet dat iedereen hem voor dwaas zal verklaren en het had niet veel gescheeld of zelfs zijn eigen leerlingen lieten hem in de steek. Want luister even wat Hij, de mensgeworden Wijsheid, zelf te vertellen heeft: 

"Ik ben het levende brood dat uit de hemel is neergedaald". Dat valt nog wel mee, want we zijn allemaal wijs genoeg om de vergelijking te zien tussen levengevend brood en een levengevende Messias. Maar dan komt het: "En het brood dat ik zal geven, is mijn vlees". Wow, toen ontstond er een discussie, lezen we. Een discussie die vooral vanaf Calvijn nooit meer is opgehouden. "Hoe kan Hij ons zijn vlees te eten geven?" Hier wordt het precedent geschapen. Ontelbaren na hen, gelovigen en ongelovigen zullen blijven herhalen dat het onmogelijk is dat iemand zijn vlees of bloed zou aanbieden als maaltijd. Dat geloven is niet wijs, het is dwaas!

Maar luister nu eens goed naar wat Jezus hierop zegt, en blijft zeggen: "Waarachtig, Ik verzeker u: als u het vlees van de Mensenzoon niet eet, als u zijn bloed niet drinkt, is er geen leven in u. Maar wie mijn vlees en bloed eet en drinkt, die bezit eeuwig leven: want mijn vlees is echt voedsel, mijn bloed is echte drank. Wie mijn vlees eet en mijn bloed drinkt, blijft met Mij verbonden en Ik met hem." Tot viermaal toe herhaalt Hij zijn stelling.

Wij zijn in staat om alles te vergeestelijken én we zijn in staat om alles letterlijk te nemen. Maar het moment waarop de Wijsheid ons terecht dwaas noemt, is aangebroken! Want ons verstand geeft het op wanneer het geestelijke en het letterlijke elkaar raken. We raken het spoor bijster wanneer we moeten inzien dat Gods kracht, zijn genade, ons benadert doorheen de materie, wanneer Gods redding ons wordt bediend doorheen het lichaam van die Redder. 

Hier gebeurt het dus, de scheiding. Ja, laat ik het even het eucharistisch schisma noemen. Hier verliest de Heiland geloofwaardigheid, hier verliest hij volgelingen. De wijze goeroe is plots niet zo wijs meer. Hier verlaten de meesten het toneel. Slechts enkelen blijven achter omdat ze toch ergens aanvoelen dat er nergens meer wijsheid te vinden is dan bij deze Leraar, ook al is het een leraar met pijnlijk moeilijke woorden.

Zij die gebleven zijn, waren zij niet de apostelen? Kregen zij niet de heilige Geest toegeblazen en de opdracht "Blijft dit doen tot mijn gedachtenis"? Werden de vervolgde eerste christenen niet beschuldigd van kannibalisme? Braken zij niet het brood op de grafsteen van één van hun begraven martelaren? Inderdaad, ondanks "de harde woorden waar bijna niemand naar kon luisteren", is Jezus er in geslaagd om tot op vandaag deze wijsheid te maken tot dé essentie van de christelijke viering! In de eucharistieviering ontvangen de gelovigen telkens het onderpand van het eeuwig leven. "Wie mijn vlees en bloed eet en drinkt, bezit eeuwig leven: op de laatste dag laat Ik hem opstaan". 

Vandaag zijn er nog velen die "weggaan". Zij verbeteren Jezus en vertellen hun omgeving wat Hij 'eigenlijk' wilde zeggen. Zij herhalen tot viermaal toe: dat het niet gaat om het eten van het vlees van de Mensenzoon; Je moet niet zijn bloed drinken om leven in u te hebben; Het is niet zijn vlees dat echt voedsel is, noch zijn bloed dat echte drank is; Je hoeft geen vlees te eten of bloed te drinken om met Hem verbonden te zijn." Inderdaad, dat is dus het anti-evangelie. Wie zou hier achter zitten? Wie draait er nu weer alles om? Waarschijnlijk iemand die zeer goed beseft dat "als zij het vlees van de Mensenzoon niet eten, als zij zijn bloed niet drinken, zijn geen leven in zich hebben".

Jezus, de Wijsheid, zegt tegen deze en tegen alle mensen: "Kom eet mijn brood en drink de wijn die ik gemengd heb. Laat je onverstand varen en jij zult leven en de weg van het inzicht betreden". Of zijn wij slimmer dan de Wijsheid?

Bidden, maar dan tien keer dieper

Rijg tien dezelfde gebeden aan elkaar, herhaal dit vijf maal en plaats daar tussenin enkele gebeden om de intervallen te onderscheiden. Als je dit recept volgt, kom je uit bij het rozenkransgebed. Natuurlijk is het veel meer dan een koele samenstelling van een reeks gebeden. Deze bijzonder grote spirituele schat - voor velen een totale evidentie - moet vandaag aan een geloof-cynische samenleving opnieuw uitgelegd worden. Ik doe een poging. 

Je kan er heel wat over zeggen, maar in essentie doet de rozenkrans het volgende: Het creëert de spirituele omstandigheid waarin Gods dauw op efficiënte wijze je geest kan binnensijpelen.

Hoeveel tijd neemt het in beslag? Een half uurtje. Wat? Ik ben er zeker van dat de duur van dit gebed de grootste hinderpaal vormt bij de gelovigen. Bij mij is dat zeker zo. Maar dit is nu net wat God van ons vraagt, namelijk, net voldoende tijd om die ziel van ons te raken. De monikken van ouds waagden zich dagelijks aan de 150 psalmen, maar van gewone stervelingen vraagt God dus een klein half uurtje. En dat is wat de rozenkrans voor ons klaarlegt omdat wij spontaan niet in staat blijken om zolang contact te houden met God.

God, als gebedspedagoog, bepaalt de lengte van het parcours, maar heeft ook een welbepaalde stijl in gedachte. Uit angst voor 'ijdel herhalen' gingen sommigen plots concluderen dat God veel liever luistert naar een gelovige die een half uur met eigen woorden datgene zegt wat God al lang wist. Een soort heilig opstel voor God, God een biografietje, een pagina uit ons dagboek voorlezen. Wil God dat wij, praatzieke mensen, blijven babbelen wanneer we onze ziel aan Hem aanbieden? Moet het zelfs op dit heilig moment over ons gaan? Het is God om onze ziel en die van onze naaste te doen.

Wil God dan dat we een half uur totale stilte beleven? Woordenloos gebed? Neen, want dat is opnieuw voor de vergevorderde contemplatieve mysticus. Een half uur stilte, ook dat lukt ons niet! We hebben de beweging van de mond nodig, een zekere inhoudelijke input, en als het kan liefst ook iets om in de hand te houden, iets dat ons begeleidt op de gebedsweg met een start- en een eindpunt.

De tien weesgegroeten zijn trouwens niet bedoeld als opeenstapeling van meer en meer woorden. We dicteren geen novelle aan God. Het is eigenlijk één groot weesgegroet dat tien keer dieper gebeden wordt. We krijgen tien maal meer tijd om verder af te steken naar de diepte. Meer nog, dit basisgebed brengt ons niet zozeer bij Maria, maar brengt ons langsheen de menswording in de schoot van Maria, tot het aanschouwen van het gelaat van Christus. Dat is, zegt paus Johannes Paulus II, de essentie van het rozenkransgebed. Je mag de woorden bemediteren maar dat hoeft helemaal niet, want tijdens het glijden over deze woorden wordt ons gevraagd om de twintig facetten (vijf per dag) van het leven van Jezus te bemediteren. We krijgen de kans om tijdens de zachte stroom van deze incarnatiewoorden, te smeken om de gaven van de heilige Geest, te bidden voor een toename in de deugden, te bidden voor al de intenties die gedurende dit half uur plots de kans krijgen zich aan te dienen. 

Het rozenkransgebed houdt de focus van onze ziel op God, net lang genoeg, het brengt ons de catechese van de ziel, het plant de deugd, het laat ons intens bidden voor de ander en het is het ultieme rendez-vous met de heilige Geest die in onze geest al zijn gaven wil storten. Welk ander gebed heeft zoveel troeven in de hand?

Dit gebed is een geschenk uit de hemel. Het wordt elke dag anders gebeden omdat God de kans krijgt om de accenten te leggen die wij nodig hebben. Het is eenvoudigweg bidden zoals God het bedoeld heeft. Elke dag opnieuw.

Eros en Neerdalend Vuur

Seksualiteit was en zal altijd een zware kluif blijven voor de Kerk. Maar laat ons eerlijk zijn, het is een even grote kluif voor de wereld. Want ook al wordt er meer een meer plaats geboden aan immens buitensporige Love Pride parades, toch zal niet zomaar iedereen meelopen in die stoet.

Wat veel gezinnen wel laten gebeuren is de overdosering van buitensporige seks op het beeldscherm in de eigen woonkamer waarbij de camera meer en meer inzoemt en onthult. Het televisiescherm loopt over van ongecontroleerde eros en toch ook wel misbruik. Hier blijkt de vlag "entertainment" betrekkelijk makkelijk de lading te mogen dekken. Een gezin dat hier niet ingrijpt, gaat het ook op dit punt moeilijk gaan krijgen.

De samenleving lijkt de blik nog verder te willen verruimen, maar begint toch ook het prijskaartje wat dichter te gaan bekijken. Je kan al een hele tijd niet langer veroordeeld worden voor overspel, maar de strafuitvoering is helemaal niet werkeloos wanneer het gaat om seksueel gerelateerde vergrijpen. Het lijkt wel of niemand, gelovig of seculier, met de component eros op een deftige manier kan omspringen. Er bestaat een groot contrast tussen de roes van het spel en de ontnuchtering na het hoogtepunt, zou je kunnen stellen.
   
De Kerk herhaalde onlangs in het eerste schrijven van Benedictus XVI dat er twee componenten bestaan in de liefde tussen man en vrouw, namelijk, 'eros' en 'agape'. Het mag de wereld misschien verbazen, maar de Kerk stelt duidelijk dat er wel degelijk plaats is voor eros in de echtelijke omgang met elkaar. Eros is goed, leert de Kerk, het is een vorm van opklimmen naar de begeerde, jezelf een stuk verliezen in het verlangen naar de ander. Een geoorloofd dronken zijn, zo je wil. Maar om een negatieve ontnuchtering tegen te gaan mag het hier niet bij blijven. Want datgene wat je opgaande wil grijpen, blijft ongrijpbaar. Een geïsoleerde eros moet per definitie teleurstellen en moet daarom vergezeld worden van de andere component 'agape'.

Agape is neerdalende liefde; ontfermend en koesterend. De liefde die er is zelfs wanneer drama en hevigheid afwezig zijn. Als 'eros' de hevige vlammen vertegenwoordigt, dan verwijst 'agape' naar het stabiel brandend vuur dat niet zomaar met een windvlaag gedoofd kan worden.

Daarom moeten wij, leken, als vertegenwoordigers van de boodschap van de Kerk, de wereld er op wijzen dat als we ten volle van erotiek willen genieten en gelijktijdig onze relatie willen versterken - behouden zou vandaag ook al wat zijn - dan moeten we deze laten uitzuiveren en verbinden met 'agape'. We moeten getuigen dat seksualiteit nood heeft aan focus en gezonde context.

Kortom, de roes van verliefdheid moet snel plaats maken voor de agape van een diepe vriendschap welke op haar beurt de moed oplevert om werkelijk 'ja' te zeggen aan elkaar. En dan, ja pas dan, heb je de meest gezonde context voor een opvlammende eros die telkens weer de kans kan krijgen om weer uit te monden in agape.

Dit, beste mensen, is de wonderformule die de relatie-arme samenleving heeft weggesmeten. Het is dan ook helemaal niet verwonderlijk dat het huwelijk een sacrament is, een moment waar twee mensen ten volle bewust mogen zijn dat God er is, om het 'onmogelijke' mogelijk te maken.

Als ik het ten slotte op de spits mag drijven: Aan ieder de keuze tussen, of het medicijnkastje van viagra en anticonceptie, of het geestelijk en sacramenteel "ja, wij blijven samen" toegezegd aan de ander.

God graag zien op zondag

Wat een katholiek van een agnost onderscheidt, is dat hij inziet dat God pas God voor ons kan zijn als Hij zich openbaart en dat Hij zich openbaart in de geschiedenis en op mensenmaat met respect voor de vrije wil van de mens. 

Het respect voor de vrije wil sluit een soort verplichte goddelijke matrix uit die over alle mensen gelegd wordt opdat ze allen gelijktijdig en zonder inspanning zouden geloven. Neen, geloofsinspanning en deugdbeoefening als antwoord van de gelovige tegenover de openbarende God zijn dus een noodzaak.

Iemand zei me eens dat hij niet elke dag de liefde moet verklaren aan zijn echtgenote om haar daarvan te overtuigen en dat hij in analogie daarmee ook niet elke zondag in de eucharistieviering moet zitten om een goed katholiek te zijn. Ik zei hierop dat woorden inderdaad niet persé noodzakelijk zijn, maar moest zijn vrouw hem vragen om haar op een bepaalde plaats en tijd op te wachten en hij daar niet zou zijn, dat daaruit wel snel zou blijken dat hij haar niet graag genoeg ziet. Als God nu aan ons zou vragen om minstens één maal per jaar te biechten en één maal per jaar de communie te ontvangen en één maal per week ons geloof te bevestigen door Hem te bezoeken in zijn huis, in de gezamenlijke eucharistieviering, dan is het niet vervullen van dit minimum-verzoek het bewijs van onze ontrouw.

Een weg heen om dit argument is de Kerk verwerpen als spreekbuis van God waardoor we allemaal ons eigen ding kunnen doen. Twee afgeleide problemen: 1) op eigen initiatief vroom doen, duurt niet lang en 2) het geloof wordt in de privé-sfeer geduwd zodat de sociale dimensie van geloof verdwijnt, de maatschappij kan niet langer opgetrokken worden.

Maar vooral, de Kerk verwerpen, is God niet herkennen in de geschiedenis en Hem dus niet-openbarend verklaren, en Hem dus dood verklaren.

Bekering is niet genoeg

Op één van de vele evangelisatiereizen van Paulus komt deze plots in aanraking met mensen die het geloof gevonden hebben zonder dat zij vertrouwd waren met het volle evangelie. Zij hadden namelijk nog nooit gehoord van het bestaan van een heilige Geest. Ze hadden enkel het doopsel van bekering ontvangen dat toegediend werd door Johannes de Doper.

"Niet voldoende", denkt de apostel en hij gaat prompt over tot de verkondiging en het doopsel in de naam van de Drie-eenheid. Op dat moment ontvangen zij de heilige Geest. En pas op dat moment, treden de gelovigen binnen in het lichaam van de Kerk.

Vermits de Kerk een lichaam is, moet je een zichtbare gemeenschap binnentreden en de deur - dat verklaart Paulus zeer duidelijk - is het doopsel. Je kan perfect gelovig zijn en buiten dit lichaam staan maar dan ben je een soort satelliet die rondom het lichaam zweeft.

Is het dan niet beter een vrome satelliet te zijn, dan een dor lid van de Kerk? Is bekering niet voldoende? Is het niet voldoende dat het hart geraakt wordt en waait de Geest niet waar Hij wil? Blijft de vraag "Ben jij al gered" niet dé vraag bij uitstek?

Helemaal niet, want dat is een vraag die geboren werd vanuit een individualistische en gnostische interpretatie van de evangelieboodschap. Het is de verkeerde vraag. Het is een vraag die enkel subjectief kan beantwoord worden en het antwoord is per definitie onbetrouwbaar. Als God onze bekering wenst, en dat is natuurlijk zo, dan heeft hij ook de mensen rondom ons in gedachte. Met andere woorden, onze inwendige bekering moet veruitwendigd worden door de inlijving in de Kerk en onze wandel in die Kerk. Onze bekeringsvlammen moeten de kans krijgen om omgevormd te worden tot een stabiel brandend vuur en een evenwichtige levensstijl. Hier wordt namelijk het getuigenis van de christenen bepaald.

God wil ons hart raken én Hij wil de omstanders raken. Bekering plus getuigenis. En wat is het getuigenis dat de wereld zal overtuigen? Dit vertelt Christus ons, namelijk, het getuigenis van eenheid, eenheid in het ene lichaam dat de Kerk is.

Dit getuigenis wordt vandaag enorm verduisterd door een teveel aan satellieten die allemaal hun eigen orbit bepalen en die zodoende een schaduw werpen op de eenheid die wel degelijk bestaat in het ene lichaam van de Kerk.

Geloven en de stap niet zetten naar de heiligende, universele, door de apostelen gestuurde en verenigde Kerk is een grote fout welke tot resultaat heeft dat de omstanders niet geloven dat Jezus door de Vader gezonden is als Verlosser van de wereld.

Het moet klaar zijn dat Jezus geestelijke én praktische eisen stelt. Bekering van het hart en inlijving in de Kerk. En de reden van de inlijving is de bescherming van het geloof tegen individualisme, verdeeldheid en extremisme. Als we deze inlijving weerspreken, zijn we mede-verantwoordelijk voor de excuses die de wereld aanvoert om niet in Christus te geloven en werken we de vermenigvuldiging van nog meer christelijke sekten in de hand.

Ben jij gelovig, heeft God je hart geraakt? Doe dan wat Hij van je vraagt, vervoeg de universele Kerk en neem deel aan al de sacramenten die ook voor jou zijn klaargezet. Dit zal er voor zorgen dat de mensen die jou ter harte gaan, plots beter zullen begrijpen dat ook zij verlossing nodig hebben.

Welkom in het huis van God

Jan W reageerde op deze post en had de volgende vraag:

"Mooie commercials. Geeft inderdaad een familiegevoel. Zo denk ik ook over de kerk. Opvallend is wel dat ik de Katholieke Kerk juist ken als erg individueel. Nooit ben ik aangesproken in de kerk, nooit was er enige interesse voor mijn aanwezigheid. Dat lijkt een contrast met de commercials. Hoe zie jij dat?"

Ik zou willen beginnen met te zeggen dat onze herinneringen, zeker als ze al wat verder van ons afliggen, zowel in de positieve als de negatieve richting, een beetje een loopje met ons nemen. Ze worden als vanzelf uitvergroot om beter te passen bij onze actuele inzichten en emoties. Dat neemt niet weg dat een negatieve herinnering natuurlijk zijn oorzaken heeft.

Je hebt dezelfde vraag ooit eens gesteld bij mij thuis. Weet je nog? Ik zou vandaag hetzelfde antwoorden. Het feit dat je in de RKK niet zomaar wordt aangesproken is een feature en geen bug ;-). Daar zijn verschillende redenen voor.

De eucharistische liturgie zou gewoon doorgaan ook als er niemand komt opdagen. De liturgie is Gods werk waarbij Hij het heil over heel de wereld (en dan specifiek op die plaats) wenst uit te delen in zijn komst onder de gedaanten van brood en wijn. Als je van hieruit vertrekt, zie je al sneller dat een misviering niet zomaar de verzameling is van de gelovigen uit de buurt die elkaar nog eens willen opzoeken. Neen, het is een Godsgebeuren in de eerste plaats. De gelovige is natuurlijk uitgenodigd om dit alles te aanschouwen en te beleven. Stilte en contemplatie, symbolische handelingen en wierook zijn een logisch gevolg. En zelfs als de eucharistieviering voorbij is, blijft God eucharistisch tegenwoordig in het tabernakel. Van een katholiek wordt verondersteld dat hij Gods tegenwoordigheid in elk kerkgebouw erkent door afstand te nemen van het alledaagse gesprekje met de buurman. Stilte is de meest gepaste eer die je een verborgen en stille God kunt aanbieden. Banaal handelen in een sacrale ruimte is altijd een probleem en wordt bijna een statement van ongeloof in Gods aanwezigheid.

In het huis van God waar Hij sacramenteel aanwezig is, is het dus normaal dat alle interesse naar Hem moet uitgaan en niet naar ons. Zelfs de priester 'verdwijnt' in liturgische gewaden en voert uit wat de liturgie van hem vraagt.

In vele kerken is het dan ook gebruikelijk dat het groeten en het 'babbelen' buiten aan de poort van het kerkgebouw gebeurt of in het parochiehuis.

En nog iets. In de RKK is de drang tot 'inlijving' van de nieuwe bezoekers, tot proselytisme, gewoon veel minder aanwezig. Ik ben er best trots op dat mensen in onze kerken kunnen binnenwandelen in volle vrijheid om eens rustig rond te kijken, om het andere en de Andere te ontdekken.

De plaats voor ontmoeting, voor studie, voor planning en een kop koffie of een stevige pint, bevindt zich gewoonweg niet in de sacrale ruimte. Dat kan allemaal perfect daarbuiten. Of dat altijd gebeurt en in de grootste deugdzaamheid is natuurlijk een andere vraag. Laten we in ieder geval geen 'love bombing' verwachten in de katholieke context. Daarmee is uiteindelijk toch niemand geholpen.

Van harte welkom in het huis van God of in het parochiehuis, of in mijn living!

Kan Barmhartigheid concurreren met Pasen?

Hoe concurreer je met Pasen? Onmogelijk! Er is maar één Goede Week en de Opstanding is het bewijs en de hoop dat we na ons vallen en opstaan hier op aarde voor altijd mogen 'opstaan'. Als Hij verrijst, dan zullen ook wij verrrijzen!

Maar hoe zit het dan met die Zondag van Gods Barmhartigheid? Deze situeert zich een week later, op beloken pasen, overduidelijk na de climax?! Waarom dus daar nu al de aandacht op vestigen?

Wel, de climax, de verrijzenis, bevat de kracht voor de rest van het kerkelijk jaar, voor de rest van onze feesten in de Kerk. De tijd staat niet stil en zeker niet de kerkelijke tijd. Er moet van de bron van de paas-genade gedronken worden en als het aan God ligt, op excessieve, bijna overdadige wijze. Gods aanbod is altijd groter dan de vraag. Het kan niet op! De genade is zo moeilijk te missen op de zondag van Gods Barmhartigheid, ware het niet voor ons log hart en ons gebrek aan focus op de belangrijke dingen.

Veertig dagen bereiden ons voor op de climax, op Pasen. En negen dagen bereiden ons voor op de bijzondere paas-genade die een week later volgt. Aan de hand van een negen-dagen-voorbereiding, houden we ons klaar voor een ware geestelijke reset.

Let nu op hoe de paas-genade zich manifesteert op Barmhartigheidszondag. Het gaat er bij Jezus altijd om, dat we ons hart bekeren en ons in zijn armen werpen, een echte terugkeer en communio met Hem. Om die reden gaat het daar ook over in de Kerk. Bekeer je doorheen een goede biecht en verenig je met Christus doorheen de eucharistische communie.

Maar op de dag van Barmhartigheid ontvangen we meer dan vergeving van zonden. Onze ziel wordt ook op zulk een wijze gereinigd dat we meteen de hemel kunnen binnentreden alsof we op die dag voor het eerst gedoopt werden. Deze genade is dus gelijkwaardig aan de genade verkregen bij het ontvangen van het sacrament van het Doopsel.

Dit is bijzonder! Deze kans wordt je slechts één maal per jaar aangeboden en dit nog maar sinds het jubeljaar 2000 toen paus Johannes Paulus II dit feest instelde. Om ten volle te kunnen genieten van de prachtige gaven die de Heer ter gelegenheid van dit feest schenkt, moeten we die dag:

• in staat van genade zijn door een goede biecht te spreken
• op deze dag de eucharistische Communie ontvangen
• een volledig vertrouwen in God (inwendig) uitspreken
• op die zondag de barmhartige Jezus vereren in de Kerk (plaats de icoon)
• de keuze maken om het komende jaar een actieve liefde tot de medemens te beoefenen

De voorbereiding op het feest van Barmhartigheid begint vandaag, op Goede Vrijdag dus. Negen opeenvolgende dagen bidden we enkele korte gebeden. Laat deze uitnodiging niet onbeantwoord. De dagen vind je hier.

Maar dan eerst, zonder dralen, ZALIG PASEN!

Only More Love ...

Misschien las je het ook in het KN of via de Familyland tweet dat Jacqueline de Decker, de 'second self' van Moeder Teresa, vorige vrijdag is overleden. In 1948 reisde zij als jonge Belgische ontwikkelingswerkster half India door om Moeder Teresa te ontmoeten. Als dat uiteindelijk gelukt is, blijkt dat ze te ziek is om te blijven. Dat wordt mooi in beeld gebracht in deze film. Een must-see. Moeder Teresa nodigt Jacqueline uit om in België op een bijzondere manier verbonden te blijven, door het lijden dat ze te verduren heeft op te dragen voor Moeder en haar werk. Ze noemde haar 'my second self'. Elk lid van de Missionarissen van de Naastenliefde zal vervolgens een lijdend lid toegewezen krijgen. Ook aan de stichter van ons apostolaat gaf Moeder Teresa deze raad.

Voor al de mensen die nog denken dat Moeder Teresa en haar zusters sociale werkers waren, is het goed om even te herhalen dat de zusters een uitgebreid gebedsleven hebben en de essentie van katholieke spiritualiteit beleven. Ze leven vanuit de eucharistische tegenwoordigheid van Jezus, zien Hem ook aanwezig in de noodlijdende en begrijpen het kruisoffer als een uitnodiging om ook het eigen lijden, in Christus, als 'opstanding' aan te bieden aan de arbeiders in de wijngaard van diezelfde Heer.

Het is niet voldoende om te geloven in het kruisoffer. Er moet iets uit voortvloeien. "Geloof in liefde werkende", zegt de Schrift. Wanneer je de reddende kracht in de Gekruisigde kan ontwaren, dan krijg je meteen de opdracht om deze genade door te geven. Want dat is namelijk de zin van jouw lijden. Zelfs de mensen met een vrolijk karakter weten uit ervaring dat iedereen zijn deel krijgt.

De zin van het lijden is, dat dit lijden nooit komt zonder reddende kracht voor de ander. Lijden roept ons op om de blik van onszelf af te werpen en ons schenkend op de ander te richten. Dit is moeilijk want onze eerste reactie is altijd klagend en vol van zelf-medelijden. Bekijk het dus anders en laat leed en dat depressief geknaag, de trigger zijn voor liefde voor de ander. Draag je lijden op, stop met dat zelf-medelijden.

Wanneer we dit proberen, ontdekken we dat het leed wordt omgeruild met liefde. Lijkt dit niet sterk op wat Moeder Teresa zei: "I have found the paradox, that if you love until it hurts, there can be no more hurt, only more love."

Pas wanneer we dit inzien, mogen we zeggen dat we 'geloven' in het kruisoffer van Christus. Als we de link tussen Christus' lijden en het onze niet zien, dan gaan we voorbij aan de essentie van de christelijke missie. Want iedereen lijdt, dus iedereen heeft een missie.

De conclusie "Christus heeft geleden en daardoor hoef ik niet meer te lijden", is er één van de tegenstander. Dat is het anti-evangelie. Want wie Jezus volgt, moet zijn kruis opnemen en Hem navolgen. Dat kruis draagt iedereen, ook de aanhangers van het prosperity-evangelie, ook de niet-gelovigen. Maar enkel in Christus, wordt dit 'dragen' zinvol. Zo is ook het parallelle lijden van Maria, mooi weergegeven in 'The Passion of the Christ', enkel zinvol, in het lijden en de opstanding van haar zoon. En staan ook wij niet, in elke eucharistieviering, aan de voet van het Kruis met ons eigen lijden onder de arm?

Mee-lijden met Christus en medelijden met de naaste zal ons geloof in liefde tot uitdrukking brengen. De liefde zal toenemen, het leed neemt af, tot er uiteindelijk enkel nog liefde overblijft.

Weten wij vandaag wat Jezus toen gezegd heeft?

Dat vroeg een vriend mij op rethorische wijze.

De vraag wat Jezus heeft gezegd, is pas belangrijk als we, al is het maar in de verte, openstaan dat God, indien Hij bestaat, inderdaad God is en niet een mens zoals wij. Als God wenst te spreken, dan zal Hij spreken als God en niet als mens. Want het woord van een mens gaat makkelijk verloren. Hoe heeft God, volgends de joods-christelijke traditie, er voor gezorgd dat zijn woorden niet zomaar verloren gingen?

Niet door de wereldbol aan te spreken met luide stem (met ingebouwde cosmosgalm). Zo van "Ge weet dat ik God ben, omdat ik luider spreek dan gij". Neen dus. Door te spreken op een mensenniveau. Een deel van de goddelijke zending van Jezus Christus is dus dat er een overdracht zou zijn van informatie. God spreekt, op mensenmaat. De mens, met behoud van zijn vrijheid, kan luisteren. Vandaar dat wij spreken van een openbaringsgeloof. 

Als het hierbij zou blijven, kan het natuurlijk nog ernstig verkeerd lopen. Want, ook al is Jezus God die spreekt als mens, de toehoorders zullen er op termijn voor zorgen dat de boodschap aan betrouwbaarheid inboet. Wat is Gods beveiligingsmechanisme? Dat is in feite de vraag. 

Dit mechanisme is de Kerk. De Kerk heeft iets eigenaardigs: ze zegt altijd hetzelfde, al eeuwen lang. Dat wordt haar inderdaad ook sterk verweten. Elk instituut, ooit door mensen gemaakt, heeft een veranderende boodschap. Meer nog, deze instituten blijven nooit bestaan. Niet zo met de Kerk. Die blijft maar voortgaan, mét dezelfde boodschap. Dit zou het bewijs kunnen zijn dat God inderdaad bij machte is om een veiligheidsmechanisme in te bouwen. 

Jezus heeft wel degelijk de Kerk opgestart met die intentie wanneer Hij tot de Apostelen sprak: "Wie naar U luistert, luistert naar Mij" en "Ontvangt de heilige Geest". Meer nog: "Wiens zonden gij vergeeft, zullen in de hemel vergeven zijn". Dit verklaart daarenboven meteen waarom de Kerk niet alleen onderwijst, maar ook sacramenten bedient ter vergeving van zonden. Dit zijn namelijk haar twee taken die Jezus in haar opgestart heeft en waartoe die heilige Geest geschonken werd. 

In de tijd van Jezus, toen hij rond liep, werden de mensen tot een keuze, vóór hem of tégen hem, gedwongen. Vandaag blijft dezelfde keuze, maar nu staan we tegenover de Kerk, die de woorden van Jezus herhaalt en de aanrakingen van Jezus aanbiedt in de sacramenten. 

Moest jij God zijn, en een systeem op mensenmaat willen opstarten waardoor mensen kunnen weten wat je te vertellen hebt en waardoor je ze ook nog kan aanraken, dan weet ik zeker, dat er geen betere creatie is, dan de rooms-katholieke kerk. Zelfs in deze onnoemelijk geseculariseerde maatschappij staat de Kerk er, nog steeds even uitgebalanceerd, met haar onveranderlijke boodschap, weliswaar met woorden die vandaag verstaanbaar zijn. 

Dus wat schrijft de Kerk nog altijd in haar officiële documenten zoals de Bijbel, de encyclieken en brieven? Wat is de boodschap van de Kerk? Gewoonweg de boodschap van Jezus. Merk op dat geloof en vertrouwen altijd een voorwaarde blijven om de woorden van Jezus ook daadwerkelijk te gaan beluisteren. En hier tegenover staat, dat een goede dosis spot noodzakelijk blijft om NIET te luisteren.

Waarom Claus niet genoten heeft

Praktiserende katholieken weten dit uit ervaring: wanneer je plant om ten volle te genieten vlak voor een tijd van onthechting, dan lukt dit niet. Die laatste vette dinsdag vlak voor de vasten, of vlak voor een streng dieet, wordt nooit wat je er van kon voorstellen. De honger is veel te snel gestild. Meer nog, je hebt die dag ogenschijnlijk minder honger, op de koop toe!

 

Durf eens mee in te treden in de "vette dinsdagavond" van iemand die een afspraak heeft met de euthanasiespuit, vooral als die persoon nog een redelijk normaal leven lijdt. Voel de constant circulerende gedachte van "nu levend, straks dood" in het hoofd. Het gevoel van verlies dat moet weggedrukt worden. Weggedrukt met het nihil van "voor altijd gedaan". Het rondkijken voor de laatste keer naar de dingen. En ook naar de mensen die je uit keuze achterlaat. Verplicht afscheid nemen met voorbedachte rade. Een oneindige stroom aan tegengestelde gedachten met als plan om plots, op het voorlaatste moment, alle gedachten te stoppen, een laatste maal inademen, en "doe het nu".

 

Ik probeer het mij voor te stellen wat het moet zijn als je er van overtuigd bent dat dit je allerlaatste dag is, voor eeuwig. Genieten? Totaal onmogelijk. Genieten zit namelijk niet in het moment. Het zit in de context van een moment. Een context waarin dit mooi moment kan gekoppeld worden aan nog te verwachten mooie momenten. Genieten kan je enkel als je weet dat dit niet je laatste hap is, niet de laatste fles, niet de laatste portie, niet je laatste avond. Genieten kan je ook niet als je weet dat je bedroefden achterlaat. En ook niet als je weet dat er nog heel wat genoten zal worden in jouw eeuwige afwezigheid.

 

Maar het gaat niet om genieten, zullen sommigen zeggen. Het gaat er om het lijden geen kans te geven. Maar wat staat er tegenover leed? Inderdaad, genot. Als er op dit cruciaal moment geen genot is, dan heeft het leed nog steeds de overhand. Zelfs een hevig afscheidsfeest kan dat niet camoufleren. Iemand met euthanasie in de gedachte kiest voor een abstract soort lijden. Hij kan niet genieten. Nooit meer.

 

Wanneer je ziek bent, wanneer sterven plots tot de mogelijkheden behoort, vind je geen genot in het rijkelijk vloeien van wijnen, of in vleselijke uitspattingen. Wanneer sterven op het toneel verschijnt, is genieten eerder een dronk water in plaats van een droge mond. Gewoon de aanwezigheid van mensen die jou graag zien.

 

De euthanasiespuit is geen glas wijn. Het is zelfs geen dronk water. Het is dodelijk vergif. Een dosis, ingespoten op jouw verzoek. Het stond op de agenda. Het neemt de droge mond niet weg. Het stokt je adem, alsof iemand je net vergiftigd heeft. Je ogen gesloten, maar je ziel kijkt verder en ziet de prik van de verdoving. Je lichaam slaapt, maar je ziel ziet de volgende stap, de toediening van het vergif en het effect op het lichaam. Je ziel neemt afstand van dat lichaam dat daar nu bewegingsloos ligt met een hart dat niet meer klopt. Wat je ziel nu beleeft staat niet in de boeken van jouw filosofie. Is dit de dood omzeilen? Op dat moment verlaten de omstanders de kamer.

 

Toen bij Dr. Sylvie Menard, één van de meest vermaarde oncologen in Europa, botkanker werd geconstateerd, heeft zij haar euthanasiestandpunt grondig herzien. Zij ontdekte dat voor een zieke de dood plots meer wordt dan een begrip en zij besluit: "vandaag is iedere kans op leven waardevol voor mij”. “Zelfs als je niet alles meer kunt en je aan bed gekluisterd bent, maar nog steeds de genegenheid van je familieleden ervaart, blijft het naar mijn mening zelfs in die omstandigheden de moeite waard te blijven leven". (KN/CNA)

 

Claus was een praktiserend anti-katholiek. 'Anti-zijn' kan je enkel luidop, door het stellen van daden. Dit was zijn laatste daad, een laatste illustratie van het nihilistische alternatief. Maar wij, wij leven nog en kunnen nog vele daden stellen. Onder andere het schrijven van een artikel als broodnodig tegengif.

 

Ik getuig met overtuiging, samen met Dr. Sylvie Menard, dat een ziek mens, nog niet besmet door het nihilisme, nog wel kan genieten, tussen de harde momenten door van het leven want de dood is een deel van het leven. Een leven dat je niet alleen moet dragen. Een leven waarin je niet de onmenselijke verantwoordelijkheid draagt om het programma van je laatste dag op te maken.