Dubbel geparkeerd
Sunday, November 1, 2009 at 1:01AM 
Blogger en vriend Filip, daagt ons uit om eens na te denken over ons godsbeeld. We bidden voor die ene parkeerplek terwijl God niet blijkt in te grijpen in zaken die veel gewichtiger zijn. Nick Cave, zanger, heeft 'Into My Arms' geschreven toen hij dubbel geparkeerd stond:
I don’t believe in an interventionist God,
but I know, darling, that you do
But if I did I would kneel down and ask Him,
not to intervene when it came to you
Not to touch a hair on your head, to leave you as you are
And if He felt He had to direct you, then direct you into my arms
Ik ben geneigd om het met hem eens te zijn. Ik zal nooit vergeten hoe ik schrok toen mijn gebed abrupt onverhoord bleek. Naast mij in de auto zat de examinator. Ik had er flink voor gebeden en was zelfs aan het bidden tijdens het rijden. Bovendien zaten de wolken die dag heel speciaal, zodat ik voor mij op de rijweg het spel van zon en schaduw zag. Het was mij duidelijk. God was met mij. Plots stopt de wagen bruusk. De examinator had zelf op de rem getrap en zei laconiek: "Rij maar terug naar het rijcentrum". Bij het aanschuiven was het licht ondertussen op rood gesprongen!
God heeft de Schepping in gang gezet en toch mogen we ons nog altijd verwachten aan aardbevingen en tsunami's. Ook heeft God de Verlossing opgestart en toch zijn er mensen die tot op het eind 'neen' zeggen tegen God. God levert de energie en de hoop, wij moeten de energie benutten en de hoop niet opgeven.
Kardinaal Danneels zegt dat 'bidden om goed weer' is als een kind dat om een karamel vraagt. Een kind (van God) mag dat vragen, maar het is een goede zaak om op te groeien en ons af te vragen hoe wij Gods energie beter kunnen laten doorstromen, hoe wij Gods genade, al biddende, kunnen bevorderen opdat meer mensen Gods verlossing in Jezus kunnen ervaren.
Is het dan beter om niet langer te bidden voor het examen van onze zoon of dochter? Nee hoor. Bid maar. Paulus zegt ons dat we altijd moeten bidden, zonder ophouden. Meer nog dan 'alles' mogen we 'altijd' vragen. Want die 'altijd' is de garantie dat we onze persoonlijke verbondenheid met God in stand houden. God is om elk van ons bekommerd en wil ons gelukkig maken. Maar geluk, in de orde van de genade, is gekoppeld aan heiliging. En al wat daar toe bijdraagt, zal God ons schenken als we er voor open staan.
Laat ons dan ook bidden voor de heiliging van de mensen rondom. Dan zullen zij door een vernieuwd innerlijk leven plots meer gebedsverhoring kennen. Meer nog, zij zullen plots om andere dingen bidden en de deur vinden tot diep geluk. Doen wij dat voor elkaar? Of denken we enkel aan onszelf?
Rob's Column
Reader Comments (6)
Ik heb een tijdje geleden hierover nog geschreven in een commentaar op een eerdere column: "Krijg maar eens de volgende vraag op je bord ..."
copy pasten en we hebben een eveneens passende comment bij deze column ;-)...
Een goeie film waarin menig persoon eens dooreengeschud wordt omtrent zijn/haar Godsbeeld is "Evan Almighty". God zien we hier als een zwarte (Kardinaal Arinze zou deze film mss echt eens moeten zien denk ik zo ;-)... ) man (ik ga hier geen opmerkingen maken over leeftijd, dat is nogal tricky :-)...), die op Zijn gemak hier en daar verschijnt om Evan een opdracht te geven.
Deze God drijft met de glimlach Zijn Plan door bij de koppige brave blanke politicus Evan(eveneens een schokkerende combinatie vind ik!), die stilaan tegen wil en dank toch in dat Plan meestapt, namelijk een ark bouwen. Op een bepaald punt in de film reflecteert God eens met Evan en zegt ongeveer: "Als je bidt voor geluk, liefde en warmte in je gezin, geeft God je dan liefde/geluk/warmte? Of geeft Hij je de kansen om liefde, geluk en warmte in je gezin te brengen en te beleven?"
Dat is soms wel even slikken, maar toch klopt het ergens wel. Geeft God je kant-en-klaar een leuke dag? Of geeft Hij je de kansen om er een goeie en leuke dag van te maken?
Vele voorbeelden kun je zo maken en invullen, en dat klinkt ergens misschien wel beangstigend, omdat nu we de verantwoordelijkheid niet meer bij God kunnen leggen, maar dat deze 'paf' bij ons wordt gelegd.
En dat is al heel iets anders, want nu krijgen we geen kant-en-klaar gerecht uit de Goddelijke microgolfoven, maar we krijgen de ingredienten van God mee om er zelf met onze talenten en vrije wil iets van te maken.
Geen "maak deze planeet toch weer proper, Heer" terwijl we zonder blikken of blozen weeral eens een papiertje of plastic bekertje uit ons raam smijten, en terwijl er weeral ergens ter wereld mensen in zwaar vervuilde gebieden moeten leven of opgejaagd worden omdat bepaalde firma's (ik ga geen namen noemen, maar bv. de oliedelta in Nigeria is nogal een "vuil" gebied, als je zo eens kijkt) kijken naar de weelde die ze hun grootafnemers kunnen bieden.
Geef een hongerige mens een vis, en hij zal uiteindelijk sterven, geef hem een vislijn en hij zal leven.
Als we teren op onze "afhankelijkheid" van interventies (van Hierboven), geven we onszelf dan wel de kans om waarlijk te leven? Of durven we vragen, maar dan niet enkel in het kader van "Nu gaat de Heer hier de boel redden", maar van "Leidt en help mij God, zodat ik op de beste manier Uw Wil kan doen, of mijn talenten, die ik van U heb gekregen, kan benutten."
Vragen mag en moet zeker, het getuigt van een kinderlijke overgave aan God. Kinderlijke overgave betekent wel niet kinderlijk gedrag...Anders hadden we geen verantwoordelijkheid meegekregen en zullen we ook nooit rekenschap moeten afleggen, ahja, want who's to blame?
Laat bidden een teken zijn van geloof en gesprek, een vragen om je te helpen bij het hanteren van die vislijn die naast je ligt, niet enkel een (zeurend?) vragen om een vis omdat je honger hebt, terwijl je door het zeuren zelfs de vishengel noch de vissen voor je niet meer ziet. En als je dan geen vis vangt, mss een vraag om je te leiden naar die perenboom die scheef hangt van de rijpe peren die een eindje verderop staat, maar die je niet had gezien... .
Wijsheid en verstand.....Wat is belangrijk in het leven?.....Wat moet ik doen?...Hoe te reageren?..Wel!.. Je krijgt meer geduld! Je zal minder veroordelend zijn tegenover de andere!... OF.......
Inzicht en sterkte.... Wie is die andere mens eigenlijk?...Hoe is die mens, hoe steekt die in elkaar?... Mààr,,,hoe steek IK in elkaar? Wat zijn mijn zwakke kanten, wat zijn mijn sterke kanten?...Je wordt dienstbaar!!!....OF......
Kennis, Ontzag en Liefde voor Gods Naam......Wie is God voor mij? Wie is Hij echt? Doe ik de moeite om God echt te leren kennen?....Maar heb ik ook eerbied (ontzag) voor Hem..... God is groot en machtig en toch is Hij steeds zo dicht bij ons, Hij houdt van ons allemaal. Houden wij ook echt van Hem?....Praten wij met Hem als met een vader, een vriend?
Bidden is als een stekker in een stopcontact. Er is stroom, en als je licht wil, of klank, moet je de stekker in het stopcontact steken. God luistert altijd naar wat we te zeggen hebben, maar Hij is een Goede Vader die ons geen steen zal geven als we Hem om een brood vragen.
Als wij nu naar sommige mensen kijken, zoals, Moeder Teresa, Pater Damiaan, Don Bosco, en zo nog vele anderen, welk een grootse dingen God verwezenlijkt heeftdoor hun!Wel dit doet Hij met ieder van ons. We zullen het misschien pas zien op het einde van ons leven of na ons aardse leven ;-)
niet-aflatend of niet aflatend? De zin kan twee tegenovergestelde kanten uit :-) Misschien even herformuleren? Wat heb jij trouwens met aflaten van doen? ;-)
Rob