Welkom in het huis van God

Jan W reageerde op deze post en had de volgende vraag:

"Mooie commercials. Geeft inderdaad een familiegevoel. Zo denk ik ook over de kerk. Opvallend is wel dat ik de Katholieke Kerk juist ken als erg individueel. Nooit ben ik aangesproken in de kerk, nooit was er enige interesse voor mijn aanwezigheid. Dat lijkt een contrast met de commercials. Hoe zie jij dat?"

Ik zou willen beginnen met te zeggen dat onze herinneringen, zeker als ze al wat verder van ons afliggen, zowel in de positieve als de negatieve richting, een beetje een loopje met ons nemen. Ze worden als vanzelf uitvergroot om beter te passen bij onze actuele inzichten en emoties. Dat neemt niet weg dat een negatieve herinnering natuurlijk zijn oorzaken heeft.

Je hebt dezelfde vraag ooit eens gesteld bij mij thuis. Weet je nog? Ik zou vandaag hetzelfde antwoorden. Het feit dat je in de RKK niet zomaar wordt aangesproken is een feature en geen bug ;-). Daar zijn verschillende redenen voor.

De eucharistische liturgie zou gewoon doorgaan ook als er niemand komt opdagen. De liturgie is Gods werk waarbij Hij het heil over heel de wereld (en dan specifiek op die plaats) wenst uit te delen in zijn komst onder de gedaanten van brood en wijn. Als je van hieruit vertrekt, zie je al sneller dat een misviering niet zomaar de verzameling is van de gelovigen uit de buurt die elkaar nog eens willen opzoeken. Neen, het is een Godsgebeuren in de eerste plaats. De gelovige is natuurlijk uitgenodigd om dit alles te aanschouwen en te beleven. Stilte en contemplatie, symbolische handelingen en wierook zijn een logisch gevolg. En zelfs als de eucharistieviering voorbij is, blijft God eucharistisch tegenwoordig in het tabernakel. Van een katholiek wordt verondersteld dat hij Gods tegenwoordigheid in elk kerkgebouw erkent door afstand te nemen van het alledaagse gesprekje met de buurman. Stilte is de meest gepaste eer die je een verborgen en stille God kunt aanbieden. Banaal handelen in een sacrale ruimte is altijd een probleem en wordt bijna een statement van ongeloof in Gods aanwezigheid.

In het huis van God waar Hij sacramenteel aanwezig is, is het dus normaal dat alle interesse naar Hem moet uitgaan en niet naar ons. Zelfs de priester 'verdwijnt' in liturgische gewaden en voert uit wat de liturgie van hem vraagt.

In vele kerken is het dan ook gebruikelijk dat het groeten en het 'babbelen' buiten aan de poort van het kerkgebouw gebeurt of in het parochiehuis.

En nog iets. In de RKK is de drang tot 'inlijving' van de nieuwe bezoekers, tot proselytisme, gewoon veel minder aanwezig. Ik ben er best trots op dat mensen in onze kerken kunnen binnenwandelen in volle vrijheid om eens rustig rond te kijken, om het andere en de Andere te ontdekken.

De plaats voor ontmoeting, voor studie, voor planning en een kop koffie of een stevige pint, bevindt zich gewoonweg niet in de sacrale ruimte. Dat kan allemaal perfect daarbuiten. Of dat altijd gebeurt en in de grootste deugdzaamheid is natuurlijk een andere vraag. Laten we in ieder geval geen 'love bombing' verwachten in de katholieke context. Daarmee is uiteindelijk toch niemand geholpen.

Van harte welkom in het huis van God of in het parochiehuis, of in mijn living!

Comments

[Jan Wolsheimer]

Dag Rob,

Ik herinner me het gesprek en was dat niet vergeten. Toch is er een groot contrast tussen de commercial en de werkelijke situatie. Slechts dat punt wilde ik maken.

Ik begrijp de scheiding tussen het Goddelijke en het 'gewone', maar is God juist niet in het 'gewone' geïncarneerd?

Je noemt de kerk het 'huis van God', maar dat is natuurlijk erg Oud-Testamentisch. God woont helemaal niet meer in een gebouw, daar is Stefanus nota bene om gedood! God woont in harten van mensen.

Zie ook Hand. 17:24.

Ik begrijp het sacrale karakter van een gewijde ruimte, maar de kerk het huis van God noemen is onjuist.

Toch kunnen wij (evangelischen) best wat leren over eerbied, respect en devotie. "love bombing" is natuurlijk een karikatuur maar ik begrijp wat je daarmee bedoelt.

Toch is het 'thuisvoelen' in een christelijke gemeenschap niet onbelangrijk. De gemeente is juist een groep mensen die samen het lichaam van Christus uitdrukt (Efeze 4). Dat element mis ik in de RK kerk maar tref ik juist aan in kloosters van diezelfde kerk.

Prachtig trouwens dat de eucharistie niet afhankelijk is van de menselijke participatie.

[Mariamne]

Hoi,

Interessante gedachten wisseling over christelijke gemeenschap en Huis van God. Enige jaren geleden waren wij als cultuur geinteresseerde evangelischen op vakantie in Toscane. Het kan dan niet missen dat je vanzelf van de ene katholieke kerk naar de andere gaat. De stilte en het in verschillende kunstzinnige vormen uitgedrukte geloof en verleden, maken dat ik ervaar dat dit niet een gebouw is als alle andere. Zonder dat ik dit aan de overigen communiceerde, verwoordde mijn dochter van veertien het later zo: 'er is iets bijzonders in een katholieke kerk, iets van heiligheid en ontzag'. Het zullen niet de kunstvoorwerpen zijn, want wanneer je deze in een museum bekijkt, waar de mensen normaal gesproken ook stil en zacht rondlopen, heb ik die ervaring niet. Zou het dan toch zo maar kunnen dat net zoals de Tegenwoordigheid van de Heer verborgen was in het allerheiligste van de Tempel te Jeruzalem, nu overal op aarde God Tegenwoordig is in het tabernakel van iedere katholieke Kerk? God is alom tegenwoordig, ook in oudtestamentische tijd, maar in het bijzonder in de Tempel. Dus ja, God verblijft in ons én Hij is bijzonder aanwezig waar twee of drie samen zijn, én Hij komt midden onder ons in de Eucharistie én Hij blijft ons nabij in het tabernakel. Willen we nog meer? Als we Hem zo nabij weten, dan weten we ons met elkaar verbonden en dan is het een verlangen van het hart om elkaar te spreken, aan te sporen en verder te helpen. Dat dit zwak ontwikkeld lijkt te zijn in onze parochies, wijst misschien ook op een zwak geloof aan Zijn Tegenwoordigheid? Laten we bidden voor een uitstorting van Gods Geest tot vernieuwde toewijding om het ene te doen en het andere niet na te laten.Mariamne

[Familyland]

Jan: "Ik begrijp de scheiding tussen het Goddelijke en het 'gewone', maar is God juist niet in het 'gewone' geïncarneerd?"

Dat klopt. Maar onder de term 'het gewone' kan je natuurlijk alles plaatsen, van blauwe WC-tabletten tot het binnenschijnende zonlicht. Om maar wat uit te kramen. God raakt gewone elementen aan die dan opnieuw in een religieuze context een nieuwe functie krijgen. Dat onderscheid zal jij zeker ook waarderen. Dit is de reden van het stille kerkgebouw.

Jan: "Je noemt de kerk het 'huis van God', maar dat is natuurlijk erg Oud-Testamentisch. God woont helemaal niet meer in een gebouw, daar is Stefanus nota bene om gedood! God woont in harten van mensen. Zie ook Hand. 17:24."

Bijzonder goed gekozen bijbelcitaat, zeker voor de mens die literalistisch wil lezen. Ik weet dat jij dat niet langer doet of kan, want dit principe wordt dagelijks misbruikt door elke christelijke sekte. Om dit citaat als letterlijke afbakening te kunnen gebruiken moeten we kunnen aantonen dat de eerste christenen niet eucharistisch noch sacramenteel geloofden. Ik daag je uit om de brieven van apostolische vader Ignatius van Antiochië te lezen, een opvolger van Johannes de Evangelist.

Jan: "Toch is het 'thuisvoelen' in een christelijke gemeenschap niet onbelangrijk. De gemeente is juist een groep mensen die samen het lichaam van Christus uitdrukt. Dat element mis ik in de RK kerk maar tref ik juist aan in kloosters van diezelfde kerk."

Je hebt gelijk. Thuisvoelen is belangrijk. Laat ik je een foto meesturen van het doopsel van één van onze kinderen. Eén van de vele momenten waar we met velen omringd, als grote familie mochten geloven. Dat is diezelfde kerk en een veel meer geïncarneerde ervaring dan menig praise-moment in mijn evangelicale (mogelijk wat uitvergrote) herinnering.

http://www.twitpic.com/41gw4