Eros en Neerdalend Vuur

Seksualiteit was en zal altijd een zware kluif blijven voor de Kerk.
Maar laat ons eerlijk zijn, het is een even grote kluif voor de wereld.
Want ook al wordt er meer een meer plaats geboden aan immens
buitensporige Love Pride parades, toch zal niet zomaar iedereen
meelopen in die stoet.

Wat
veel gezinnen wel laten gebeuren is de overdosering van buitensporige
seks op het beeldscherm in de eigen woonkamer waarbij de camera meer en
meer inzoemt en onthult. Het televisiescherm loopt over van
ongecontroleerde eros en toch ook wel misbruik. Hier blijkt de vlag "entertainment" betrekkelijk makkelijk de lading te mogen dekken. Een
gezin dat hier niet ingrijpt, gaat het ook op dit punt moeilijk gaan
krijgen.

De samenleving
lijkt de blik nog verder te willen verruimen, maar begint toch ook het
prijskaartje wat dichter te gaan bekijken. Je kan al een hele tijd niet
langer veroordeeld worden voor overspel, maar de strafuitvoering is
helemaal niet werkeloos wanneer het gaat om seksueel gerelateerde
vergrijpen. Het lijkt wel of niemand, gelovig of seculier, met de
component eros op een deftige manier kan omspringen. Er bestaat een
groot contrast tussen de roes van het spel en de ontnuchtering na het
hoogtepunt, zou je kunnen stellen.
   
De
Kerk herhaalde onlangs in het eerste schrijven van Benedictus XVI dat
er twee componenten bestaan in de liefde tussen man en vrouw, namelijk,
'eros' en 'agape'. Het mag de wereld misschien verbazen, maar de Kerk
stelt duidelijk dat er wel degelijk plaats is voor eros in de
echtelijke omgang met elkaar. Eros is goed, leert de Kerk, het is een
vorm van opklimmen naar de begeerde, jezelf een stuk verliezen in het
verlangen naar de ander. Een geoorloofd dronken zijn, zo je wil. Maar
om een negatieve ontnuchtering tegen te gaan mag het hier niet bij
blijven. Want datgene wat je opgaande wil grijpen, blijft ongrijpbaar.
Een geïsoleerde eros moet per definitie teleurstellen en moet daarom
vergezeld worden van de andere component 'agape'.

Agape
is neerdalende liefde; ontfermend en koesterend. De liefde die er is
zelfs wanneer drama en hevigheid afwezig zijn. Als 'eros' de hevige
vlammen vertegenwoordigt, dan verwijst 'agape' naar het stabiel
brandend vuur dat niet zomaar met een windvlaag gedoofd kan worden.

Daarom
moeten wij, leken, als vertegenwoordigers van de boodschap van de Kerk,
de wereld er op wijzen dat als we ten volle van erotiek willen genieten
en gelijktijdig onze relatie willen versterken - behouden zou vandaag
ook al wat zijn - dan moeten we deze laten uitzuiveren en verbinden met
'agape'. We moeten getuigen dat seksualiteit nood heeft aan focus en
gezonde context.

Kortom,
de roes van verliefdheid moet snel plaats maken voor de agape van een
diepe vriendschap welke op haar beurt de moed oplevert om werkelijk
'ja' te zeggen aan elkaar. En dan, ja pas dan, heb je de meest gezonde
context voor een opvlammende eros die telkens weer de kans kan krijgen
om weer uit te monden in agape.

Dit,
beste mensen, is de wonderformule die de relatie-arme samenleving heeft
weggesmeten. Het is dan ook helemaal niet verwonderlijk dat het
huwelijk een sacrament is, een moment waar twee mensen ten volle bewust
mogen zijn dat God er is, om het 'onmogelijke' mogelijk te maken.

Als
ik het ten slotte op de spits mag drijven: Aan ieder de keuze tussen,
of het medicijnkastje van viagra en anticonceptie, of het geestelijk en
sacramenteel "ja, wij blijven samen" toegezegd aan de ander.