God graag zien op zondag

Wat een katholiek van een agnost onderscheidt, is dat hij inziet dat God pas God voor ons kan zijn als Hij zich openbaart en dat Hij zich openbaart in de geschiedenis en op mensenmaat met respect voor de vrije wil van de mens. 

Het respect voor de vrije wil sluit een soort verplichte goddelijke matrix uit die over alle mensen gelegd wordt opdat ze allen gelijktijdig en zonder inspanning zouden geloven. Neen, geloofsinspanning en deugdbeoefening als antwoord van de gelovige tegenover de openbarende God zijn dus een noodzaak.

Iemand zei me eens dat hij niet elke dag de liefde moet verklaren aan zijn echtgenote om haar daarvan te overtuigen en dat hij in analogie daarmee ook niet elke zondag in de eucharistieviering moet zitten om een goed katholiek te zijn. Ik zei hierop dat woorden inderdaad niet persé noodzakelijk zijn, maar moest zijn vrouw hem vragen om haar op een bepaalde plaats en tijd op te wachten en hij daar niet zou zijn, dat daaruit wel snel zou blijken dat hij haar niet graag genoeg ziet. Als God nu aan ons zou vragen om minstens één maal per jaar te biechten en één maal per jaar de communie te ontvangen en één maal per week ons geloof te bevestigen door Hem te bezoeken in zijn huis, in de gezamenlijke eucharistieviering, dan is het niet vervullen van dit minimum-verzoek het bewijs van onze ontrouw.

Een weg heen om dit argument is de Kerk verwerpen als spreekbuis van God waardoor we allemaal ons eigen ding kunnen doen. Twee afgeleide problemen: 1) op eigen initiatief vroom doen, duurt niet lang en 2) het geloof wordt in de privé-sfeer geduwd zodat de sociale dimensie van geloof verdwijnt, de maatschappij kan niet langer opgetrokken worden.

Maar vooral, de Kerk verwerpen, is God niet herkennen in de geschiedenis en Hem dus niet-openbarend verklaren, en Hem dus dood verklaren.