Het gezin: een serieuze uitdaging

In het gezin beleven we veel mooie dagen, maar het kan ook wel eens anders zijn. Kardinaal Danneels zei eens, en ik parafraseer: "Het is verwonderlijk dat het gezin de plaats is, waar men het meest gelukkig is en toch ook de plaats kan zijn waar het meest geweend wordt." Het gezin is dan ook de maatschappij in het heel klein en zelfs de kerk in het heel klein.

Vertrekkende vanuit dit laatste inzicht mogen ouders concluderen dat hen een grote bijzondere zending werd toevertrouwd. Je bent geroepen om je eigen kleine samenleving te sturen en te kneden zodat ze daadwerkelijk kan bijdragen tot het-hoeksteen-zijn van de grote maatschappij.

We moeten onszelf eraan blijven herinneren dat het blussen van brandjes, het voorhouden van hoe het wel moet, alle kleine en grotere dialoogjes en het leven van het voorbeeld, ten volle de 'core business' uitmaken voor ouders, meer nog dan onze externe job waar we geld mee verdienen. Het geld is noodzakelijk om een ongeforceerd opvoedings- en samenlevingsproject (gezin-zijn dus) mogelijk te maken. Gezin-zijn, groeien als gezin moet en mag de hoogste prioriteit krijgen. Alleen al dat inzicht zal ons kracht geven.

En dan, als tweede inzicht: dit hoofdproject kunnen we beleven vanuit ons katholiek geloof én vanuit onze gedurige geloofsvorming. Daarom is het goed dat gelovige ouders elkaar regelmatig opzoeken in het dieper ontdekken van de geloofspraktijk waar echte antwoorden over "hoe gezin-zijn" kunnen gedistilleerd worden.

Gezin-zijn is een boeiende en confronterende zending die de moeite waard is, als we ons ten minste niet laten afleiden door de vele ondergeschikte projecten die onze woeilige omgeving ons tracht op te dringen. Het gezin komt gewoonweg op de eerste plaats!

Zit daarom regelmatig samen en praat over het functioneren van de gemeenschap die je samen vormt. Zit samen en bid dan samen. En zeker voor de kleindere kinderen, laat ze zitten aan de voeten van papa en mama, waar ze leren hoe het beter kan en wat er al zo goed loopt. Delegeer de opdrachtjes die het beter kunnen maken. Laat hen voelen dat zij mee het succes bepalen.

Doen jullie dat? Wat is jullie ervaring?

Comments

[Patrick Smink]

Hallo Rob en Isabel,

Binnen de interactie van het gezin leren we onszelf goed kennen. In alle facetten die buitenstaanders vaak niet opmerken. Er is namelijk geen publiek dat zo nauwkeurig weet waar onze goede en zwakke plekken liggen dan de gezinsleden. De meeste mensen zijn van goede wil echter druk (stress voortkomende uit diverse oorzaken) is vaak een factor die kan leiden tot ongewilde en onvoorziene consequenties. Het juist hanteren en verminderen van stress in het gezin is een belangrijke sleutel voor ware shalom (rust, vrede, harmonie tussen mensen maar ook met God).

De meeste mensen die in het zakenleven zitten zijn wel bekend met het boek "The 7 habits of highly effective people" van Stephen Covey, een mooie gevleugelde amerikaanse titel die ook vertaald is verschenen. Iets minder bekent is "the 7 habits of highly effective families" van dezelfde auteur. De beschreven principes zijn dermate universeel (katholiek) dat ze ook in de (af en toe) chaos van het gezin een goede hulp kunnen zijn. De uitdaging is uiteraard de toepassing ervan... ;-)

Shalom, Patrick

[Rob]

Dank je Patrick. Dat is waar. In het gezin zijn we ten volle gekend en gelijktijdig is het allemaal zo vertrouwd en afgeschermd dat we ook durven onszelf te zijn, wat niet altijd even rooskleurig is.

Dat dan het gezin de plaats moge zijn waar we telkens weer in die spiegel kijken om er beter van te worden en ons te herpakken via de weg van sacramentele verzoening.

[Paul]

God neemt een groot risico met ons door ons de opvoeding van wonderlijke, kwetsbare, ontvankelijke wezens toe te vertrouwen. En dat doen we dan meestal met slechts één (goede?) bron voor vergelijking: de opvoeding die we zelf hebben genoten. Het is al een voordeel dat er meestal twee opvoeders in het spel zijn, zodat je kan proberen het beste te combineren. Om te beginnen moet je als ouders dus onderling goed praten over wat je opvoedprincipes en opvattingen zijn. Ik heb erg veel van mijn vrouw geleerd!Onze 3 kinderen zijn nu tieners en ik moet zeggen dat ik vooral geniet van de opbloeiende persoonlijkheden. Vreemd dat ouders en familieleden vaak zoeken naar overeenkomsten (op wie lijkt hij of zij?) terwijl het unieke van ieder kind vooral gevierd en gewaardeerd moet worden.Belangrijk vind ik ook: niet je eigen (niet verwezenlijkte) ambities op je kind projecteren. Je moet een kind begeleiden op zijn of haar eigen levensweg. Kansen en herkansingen geven, veiligheid bieden en vooral opvoeden door waardering en liefde te laten blijken. Excuses voor eigen fouten maken, dat misstaat een ouder niet! Ook goed beseffen dat je met misplaatste woorden heel veel kapot kunt maken (zelfvertrouwen, geloof).Over geloof gesproken: ik denk dat je als gelovige wel veel profijt kunt hebben van doorleefde bijbelse principes. Ze anderen aanleren is niet voldoende, je moet ze zelf voorleven.Ik vind het in praktijk lastig om, zoals jij dat hier schrijft, 'samen te gaan zitten'. Daar zijn we allemaal te druk bezig en te verschillend voor. Met kleine kinderen gaat het waarschijnlijk gemakkelijker. Je kunt wel je momenten kiezen (vooral rond de maaltijd). Ik maak meestal veel werk van het ontbijt op zondag. Dan hebben we echt tijd voor elkaar en begint deze dag goed.De kerk, de geloofsgemeenschap, als gezin van God is ook erg belangrijk. Kinderen kunnen daar een belangrijke inbreng hebben (Jezus stelt hen ons niet voor niets ten voorbeeld), maar het is ook de plaats waar ze op het gebied van geloofsopvoeding door anderen verrijkt en gesterkt kunnen worden. Ook door leeftijdsgenoten! Dan moet er wel veel ruimte voor kinderen en hun eerlijke vragen zijn. En er moet ruimte zijn om te genieten. Geloven moet niet iets zijn wat alleen met 'moeten' of 'niet mogen' wordt geassocieerd.Dat zijn zo wat gedachten; meegedeeld met waardering voor je blog.

[Mariamne]

Met een tiener van 17 en een jong volwassene van 21 zijn wij eigenlijk al aan het terug kijken: zien waar de moeiten van het leven invloed hebben gehad op keuzes van de kinderen, op de manier waarop zij zich wel of juist niet hebben kunnen ontwikkelen, hoe je dat zolang ze nog thuis wonen kunt beinvloeden; hen kunt helpen verder te groeien in de maatschappij, persoonlijk en in geloof.

Gezinstijd was vroeger altijd rond de maaltijd, direct er na voor geloofsoverdracht en gezellig samen zingen. Tijd voor geloofsvragen bij het naar bed brengen. Later werden dat momenten tussendoor als je even alleen in rust met een van de kinderen kon zijn en hun verhalen aan horen. Zeker nu ze ouder zijn, kun je veel kwijt over je eigen strijd, je zoeken in geloofsvragen, je fouten en verkeerde keuzes.Omdat iedereen veelal zijn eigen programma heeft, hebben we een maal per weerk een gezamelijke maaltijd op zondagavond. Dan is er rust om met elkaar de komende week te bespreken, en soms is er dan ook meer tijd om nog even gezin te zijn met aandacht voor elkaar.

[Rob]

Dank je Paul,

Een mooie reeks goede elementen. Jazeker, de associatie van het goed mogen zijn heeft het diepste effect!

[Rob]

Mooi Mariamne. Lijkt me ook een boeiende fase.

Groet!