De eerste lokale bisschop, alsook de tweede lokale bisschop en de Joegoslavische bisschoppenconferentie:
Allen komen tot deze conclusie "Non constat de supernaturalitate", wat wil zeggen dan er "geen bovennatuurlijk karakter geconstateerd" werd.
De congregatie van de geloofsleer (toen nog onder Kard. Ratzinger)
vaardigde dit verbod uit: "Verbod aan de bisschoppen om er aanwezig te zijn."
Ignatius van Antiochië, bisschop & martelaar:
"Waar de bisschop is, daar is de Heer".
Medjugorje is in feite een fenomeen zonder bisschop. De zogenaamde verschijningen worden verworpen door de bisschoppen. De zieners zeggen dat ze Maria hebben, maar wat ze niet hebben is de bisschop.
In Medjugorje worden de sacramenten van biecht en eucharistie rijkelijk ontvangen. En natuurlijk is er veel mariale devotie. Daarom moet het ons niet verwonderen dat er ook veel ruimte is voor innerlijke bekering. Maar er ontbreekt iets, iets typisch katholiek, iets essentieel, namelijk, verbondenheid met de wereldkerk doorheen de plaatselijke bisschop.
Paus Johannes Paulus II:
"Hieruit volgt dat een echte eucharistische gemeenschap niet in zichzelf besloten kan zijn, alsof zij in enigerlei vorm zichzelf voldoende zou zijn; veeleer moet zij blijvend in harmonie zijn met elke andere katholieke gemeenschap. De kerkelijke gemeenschap van de eucharistische samenkomst is een gemeenschap met haar eigen bisschop en met de paus, de bisschop van Rome. De bisschop is uiteindelijk het zichtbare beginsel en het fundament van de eenheid in zijn particuliere Kerk." ('Ecclesia de Eucharistia' 4, deel 39)
Ondanks de aanwezigheid van typisch katholieke elementen, is de verdeeldheid groot. We weten vanuit de Schrift (Joh. 17) dat de wereld dieper zakt in ongeloof als de kerkgemeenschap niet ernstig werk maakt van eenheid. Zo wordt het doel van de tegenstander bereikt, namelijk, het verscheuren van het Lichaam van Christus.
Door de aanwezigheid van biecht, gebed en eucharistie, maar vooral door de onmeetbare gereporteerde verschijningen, wordt het gevaar van het ontbreken van bisschoppelijke gehoorzaamheid gedurig geminimaliseerd en zelfs genegeerd. Het doet in de verte zelfs wat denken aan de protestantse Reformatie. Ook toen was men bereid de Kerk op te geven om het eigen ideaal te blijven nastreven.
De lokale bisschop:
"Medjugorje is nooit officieel uitgeroepen tot bedevaartsoord voor mariale verering. Daarom zijn bedevaarten vanuit de parochie, het bisdom, of in naam van de Kerk verboden. Dit is bevestigd door Rome. Er mag ook niet in kerken gesproken worden over de zogenaamde bovennatuurlijke aard van dit fenomeen. Hij zegt, dat al wie hier tegenin gaat, rechtstreeks tegen de richtlijnen van de Kerk in gaat. - Mostar, mei 1995 - Mgr. Ratko Peric, Bisschop van Mostar
De Kerk heeft dus al heel wat gesproken. Kunnen we dit negeren met het risico dat wij onze katholiciteit in de weegschaal leggen?
Ondertussen laat kardinaal Vinko Puljic, aartsbisschop van Sarajevo en lid van de commissie belast met de evaluatie van het fenomeen te Medjugorje, weten dat we een finaal rapport met betrekking tot Medjugorje mogen verwachten vóór het einde van 2012.
]]>
In Tertio 623 nam ik kennis van de uitgesproken visie van een aantal progressieve katholieken. Ignace D’Hert, Marc Van Tente en Eddy Van Waelderen, twee priesters en een religieus, waren bij de eerste theologen die het manifest Gelovigen nemen het woord ondertekenden. Waarom zij dat deden, kan duidelijk worden als wij ons even bekend maken met hun manier van denken. Zij verwoorden een visie waarbij de kerk beschouwd wordt als een feilbare en bijgevolg ook gefaalde poging tot het vormgeven van het bedoelde Rijk van God.
Jezus Christus is voor hen vooral Rabbi Jesjoea uit Nazaret die, als profeet, het rijk van God verkondigt door een nieuwe interpretatie van de Thora om zo terug te keren naar haar oorspronkelijke betekenis, namelijk een levensweg waar men niet oordeelt noch veroordeelt maar ruimte geeft en opricht. De profeet Jesjoea trad op in de naam van God, troostte, nam angst weg en deed opstaan in waardigheid. Na zijn dood werden de herinneringen aan diens woorden en handelingen in verhalen doorgegeven waarvan we er een aantal terugvinden in de evangeliën.
De joodse verkondigers van Jezus’ boodschap dachten in termen van groeien, evolueren en worden. Maar doordat de gelovigen uit de heidenen niet vertrouwd waren met deze denkwijze en de Griekse filosofie prefereerden, herdachten ze de boodschap in termen van zijn en niet van worden en evolueren. Volgens het progressieve denken loopt het hier verkeerd. Deze inculturatie zou er toe gebracht hebben dat de woorden van Jezus als statische filosofische termen gelezen werden en dat trouw aan Jezus vervangen werd door trouw aan de onveranderlijke leer van de kerk.
De kerk wordt door hen niet gezien als door God ingesteld of geleid. Zij zien een instituut dat, vooral sinds Constantijn in de vierde eeuw, steeds meer een machtsinstituut geworden is en dat de geloofsbeleving van de christenen wil bepalen. Hier hanteren zij dezelfde techniek die ook protestanten gebruiken om af te rekenen met de tastbare kerk die hun beweging voorafgaat.
De progressieve visie wil in staat gesteld worden om vandaag de kerkelijke boodschap te bepalen en verklaart daarom dat waarheid nooit is, maar altijd gezocht moet worden en slechts nu en dan, gedeeltelijk en voorlopig, gevonden wordt. Voor hen is ware orthodoxie niet de trouw aan de leer van de katholieke kerk, maar het blijvend zoeken naar de steeds nieuwe zin vanuit het Jezusgebeuren.
Met al het bovenstaande is het niet verwonderlijk dat deze progressieve theologen afwijkende visies op katholiek kerk-zijn wensen te ondertekenen. Elke kans wordt gegrepen om de kerk te hertekenen aan de hand van het amorfe en telkens opnieuw te definiëren Jezusgebeuren. In het protestantisme liet men destijds de kerkelijke traditie achter zich om vervolgens de bijbel krampachtig te omhelzen. Maar het liberaal denken van sommige katholieken levert daarenboven ook de Schrift in en gaat creatief op zoek naar de verdwenen-geachte mondelinge traditie van een opvallende profeet van heel lang geleden.
Je kan het progressief denken over Jezus - die hier niet langer de Zoon van God mag zijn - niet typisch protestants noemen, maar katholiek is het zeker ook niet. Het lijkt zelfs het einde van het geloof. Een soort capituleren en een aansluiten bij de lange rij agnosten.
Het blijft moeilijk om een God te volgen die enkel een tekst achterliet. Zeker zo moeilijk, zoniet onmogelijk is het, een God te volgen, wiens profeet van weleer niet luid genoeg kon roepen opdat we vandaag zouden weten wat geloven in God moge betekenen. Zouden we de kerk toch niet nodig hebben? Is het kerkelijk magisterium niet juist datgene wat geloven haalbaar maakt?
Het kerkelijk leergezag hoeft daarvoor geen hermetisch onbuigzame data aan te leveren. Katholieken zijn geen slachtoffers van de harde schrifttekst, of ongeuanceerde of onbarmhartige geloofsverkondiging. Er is zeker de ruimte en het geduld voor een gedegen interpretatie van datgene wat God ons aanreikt. Filosoof André Cloots drukt het mooi uit in Tertio 619:
De Bijbel is, in tegenstelling tot de Koran, niet het letterlijke woord van God; door God gedicteerd van bovenaf. Het ‘Woord van God’ is de Christus en de interpretatie van die Christus gebeurt door de vier evangelies, de theologie, de kerkvaders, de traditie, het kerkelijke leergezag en uiteindelijk het individuele hart van iedere gelovige. Interpretatie alom dus. (...) Die interpretaties zijn altijd mensenwerk - al zal de gelovige daar ook de Geest Gods in aan het werk zien.
Als we gelovig willen blijven, of anders gezegd, als we het leven willen beschouwen vanuit Gods grote liefde, dan moeten we oog hebben voor het werk van de heilige Geest in de geschiedenis. Dan moeten we Hem danken voor het historisch-aantoonbare mandaat waarmee de kerk het evangelie blijft verkondigen. Ook moeten we God danken voor het geschenk van ons geweten waarmee we de oefening blijven maken om het kerkgeloof te verzoenen met onze eigen diepe en unieke levenservaringen.
Er is veel om voor te danken, maar hoe zouden wij de Vader in de hemel kunnen danken, zonder onze moeder op aarde, de kerk, die ons aanleert wat het is om echt eucharistisch en dankbaar te zijn?
]]>
Of moeten we gewoon aankloppen bij de heilige Geest, de ziel van de Kerk? Ja, je komt snel bij hem uit wanneer je het hebt over vitaliteit of levenskracht in het christendom. We verwachten veel van de Geest. Hij lijkt wel de goeroe van de Kerk die het allemaal zou kunnen oplossen.
Maar wat valt er op te lossen en wat is de oorzaak van de futloosheid in de Kerk?
Misschien moeten wij ons afvragen wat wij verstaan onder kerk-zijn. Beseffen wij voldoende dat wij kerk zijn? We verwijzen naar bisschoppen en pastoors als we het over de kerk hebben en zelf laten we ons verkleinen tot bezoekers van die kerk, als we dat überhaupt nog doen één keer per week. Met die afstand tussen ons hart en onze kerkperceptie, wordt het moeilijk enige vitaliteit te genereren.
Wat kunnen wij, christengelovigen, dan doen?
Wat we niet moeten doen, is passief wachten op het intitiatief van de heilige Geest. We moeten ook niet wachten op de volgende paus die 'het allemaal anders zal doen'. Wacht vervolgens ook niet op die ideale priester voor je parochie en richt ten slotte je hoop niet langer op het geloofsonderricht in de school.
We hebben nood aan een wonder. Een wonder dat wij reeds ontvangen hebben! Ik heb het over die mysterieuze parel die elk gezin permanent met zich meedraagt, namelijk, het huwelijkssacrament. Jawel, dat sacrament brengt God in het gezin en is bron van liefde en eenheid, zolang we dit maar in groeiende mate gaan beseffen en geloven. Een gezin wordt huiskerk vanuit het sacrament van de verlossing: het huwelijk!
Om die redden is er een profetische rol weggelegd voor de huiskerk. De missionaire klank van de Kerk hangt vandaag dus ook van jou af, en van jouw gezin. De Geest heeft zijn werk gedaan. Hij initieert, de kerkleiding verkondigt, en alle gelovigen moeten zorgen voor een infuus van vitaliteit. Daarom moeten we afsteken naar de diepte van ons katholiek-zijn. En dat doen we niet alleen, dat doen we in koor met onze geliefden, met de leden van onze kleine gemeenschap, ons gezin en onze huiskerk.
Want het gaat gelukkig niet slechts om de geloofsstrijd van het individu. Het gaat veel meer om het samenspel van de verschillende karakters, de verschillende vragen en antwoorden, de input van de verschillende leeftijden, kortom, de unieke dynamiek van het gezin-zijn. Het geloofsverhaal is een samenspel van kinderlijk geloof en volwassen levenservaring en al wat daar tussen beweegt. Vertrouw eerst op het wonder van het sacrament dat je in huis hebt. Beschouw het als een bron voor je eigen relatie en voor alle gezinsleden. Laat de kinderen deelnemen aan het geloofsgesprek en breng als ouder de objectiviteit van de geloofsleer aan de orde. Maak vervolgens werk van het netwerken met andere gelovige gezinnen die zich bewust worden van diezelfde zending. In nederige maar ook in goed gedoseerde verbondenheid kunnen we van elkaar zo veel leren. Dit samenspel kan onze redding zijn.
In aanvulling op de beleving van de grote kerk op zondag, moet het gezin een moment uitkiezen waarop gepraat kan worden over de voorbije en de komende dagen. Een laagdrempelige vergadering - het lijkt bijna een microkosmos van een kerksynode - waar je met elkaar praat over van alles en nog wat, maar ook heel bewust gezamenlijk bidt en even tijd maakt voor een geloofsitem. Hier gebeurt het! Op niet opdringerige wijze roep je eigenlijk uit: "Jawel, wij zijn nog katholiek en wij zullen onze missie samen herontdekken". Elke week opnieuw. Laat dit moment van huiskerk-zijn de context vormen voor een bewustere zondagsbeleving. En laat de eucharistische zondag de katholieke legitimatie worden van het kerk-zijn thuis.
Met dit doel voor ogen moeten we als ouders op zoek naar de juiste woorden en de juiste tools om die huismomenten doeltreffend te maken.
Is het bijvoorbeeld geen goed idee om samen gevolg te geven aan de oproep van Maria te Fatima en te investeren in eerstezaterdagbelevingen? Vermits we in de toekomst nog weinig garantie hebben dat elk dorp zijn eigen parochiekerk zal hebben, moeten we misschien werk maken van parochiale gebieden, waarbij we grote cirkels trekken met als middelpunt de sacramenten en ook diepe spiritualiteit zoals die eerstezaterdagen van eerherstel welke zo een soort aantrekkingspunt kunnen worden voor een authentieke en gemeenschappelijk geloofsbeleving. De cirkels en de af-te-leggen-afstand worden groter, maar het uitnodigende licht mag des te feller schijnen.
Mag ik jullie, gezinnen, ouders, warm oproepen om tijd vrij te maken om die huiskerk te worden. Geloof en verwacht dat door het herschikken van de agenda en de bereidwilligheid van het drukke gezin, de tank van de vitaliteit aangeboord wordt. Laat de helige Geest toe om doorheen de deur van de huiskerk, de deur van het gezin, door te stromen naar de parochie, het bisdom en de wereldkerk. Laat zo het wonder gebeuren dat de Kerk nodig heeft, namelijk de bewuste participatie van de christengelovigen in de nieuwe evangelisatie. Hier kan het gezin bijdragen aan een vitaal christendom want vanaf vandaag, zijn wij aan zet!
]]>
Gelukkig komt de Geest onze zwakheid te hulp. Hij die in ons woont. Hij die zich verbindt met onze geestelijke ziel weet wat goddelijke communicatie is. Want God de Vader luistert vooral naar de Geest die in ons vertoeft.
Wat is dan ons aandeel? De liefde, zonder twijfel. Enkel onze oefening in de liefde doet ons gelijken op de Zoon. Deze liefde kan tot uiting komen in ons gebedsoffer, in ons offer van tijd en ons offer van aandacht. We maken dagelijks tijd vrij voor God en schenken Hem de tijd om ons met zijn Geest door te lichten. Als wij de rozenkrans bidden, laten wij ons beschijnen door de Geest, ontvangen wij zijn gaven, overwegen wij Gods mysteries en Zijn Woord. We verbinden ons met Jezus en daardoor met zijn Vader, met zijn moeder, met zijn broers en zusters en met elkaar in welgemeende voorbede.
Wij weten niet hoe te bidden. Maar eigenlijk we weten het wel. We mogen wat minder ons eigen verhaal vertellen en ons meer bewust openen voor het wonder dat de Geest ons doet ervaren, tenminste, als wij onszelf dagelijks aanbieden in trouw gebed. Een gebed dat wij niet schrijven, maar één dat ons voorgegeven is. En zie, wij zullen plots ontdekken - in onze tot rust gekomen ziel - dat alles zich voor ons ten goede keert.
naar Rom 8:26-30
]]>
“Laten we God liefhebben, mijn broeders en zusters, laten we God liefhebben, maar door het werk van onze handen, en door het zweet op ons gezicht. Want veel handelingen uit liefde voor God, vriendelijkheid, welwillendheid, en andere innerlijke praktijken van een teder hart, hoewel ze goed zijn en wenselijk zijn, zijn toch zeer verdacht, wanneer men niet komt tot een praktijk van daadwerkelijke liefde. "De grootheid van mijn Vader zal zichtbaar worden, zegt de Heer, wanneer jullie veel vrucht dragen" (Joh 15,8).
H. Vincentius a Paolo (1581-1660), priester uit ‘Geestelijk onderhoud voor de Missionnarissen, fragment 171’
]]>