De deur van de huiskerk

Hoe blaas je vitaliteit in een mastodont als de Kerk? Doe je dat met een reformatie of doe je dat met een concilie? Met een pauselijk schrijven gericht aan de gelovigen of met een vernieuwingsbeweging die de nadruk gaat leggen op een favoriet accent?

Of moeten we gewoon aankloppen bij de heilige Geest, de ziel van de Kerk? Ja, je komt snel bij hem uit wanneer je het hebt over vitaliteit of levenskracht in het christendom. We verwachten veel van de Geest. Hij lijkt wel de goeroe van de Kerk die het allemaal zou kunnen oplossen.

Maar wat valt er op te lossen en wat is de oorzaak van de futloosheid in de Kerk?

Misschien moeten wij ons afvragen wat wij verstaan onder kerk-zijn. Beseffen wij voldoende dat wij kerk zijn? We verwijzen naar bisschoppen en pastoors als we het over de kerk hebben en zelf laten we ons verkleinen tot bezoekers van die kerk, als we dat überhaupt nog doen één keer per week. Met die afstand tussen ons hart en onze kerkperceptie, wordt het moeilijk enige vitaliteit te genereren.

Wat kunnen wij, christengelovigen, dan doen?

Wat we niet moeten doen, is passief wachten op het intitiatief van de heilige Geest. We moeten ook niet wachten op de volgende paus die 'het allemaal anders zal doen'. Wacht vervolgens ook niet op die ideale priester voor je parochie en richt ten slotte je hoop niet langer op het geloofsonderricht in de school.

We hebben nood aan een wonder. Een wonder dat wij reeds ontvangen hebben! Ik heb het over die mysterieuze parel die elk gezin permanent met zich meedraagt, namelijk, het huwelijkssacrament. Jawel, dat sacrament brengt God in het gezin en is bron van liefde en eenheid, zolang we dit maar in groeiende mate gaan beseffen en geloven. Een gezin wordt huiskerk vanuit het sacrament van de verlossing: het huwelijk!

Om die redden is er een profetische rol weggelegd voor de huiskerk. De missionaire klank van de Kerk hangt vandaag dus ook van jou af, en van jouw gezin. De Geest heeft zijn werk gedaan. Hij initieert, de kerkleiding verkondigt, en alle gelovigen moeten zorgen voor een infuus van vitaliteit. Daarom moeten we afsteken naar de diepte van ons katholiek-zijn. En dat doen we niet alleen, dat doen we in koor met onze geliefden, met de leden van onze kleine gemeenschap, ons gezin en onze huiskerk.

Want het gaat gelukkig niet slechts om de geloofsstrijd van het individu. Het gaat veel meer om het samenspel van de verschillende karakters, de verschillende vragen en antwoorden, de input van de verschillende leeftijden, kortom, de unieke dynamiek van het gezin-zijn. Het geloofsverhaal is een samenspel van kinderlijk geloof en volwassen levenservaring en al wat daar tussen beweegt. Vertrouw eerst op het wonder van het sacrament dat je in huis hebt. Beschouw het als een bron voor je eigen relatie en voor alle gezinsleden. Laat de kinderen deelnemen aan het geloofsgesprek en breng als ouder de objectiviteit van de geloofsleer aan de orde. Maak vervolgens werk van het netwerken met andere gelovige gezinnen die zich bewust worden van diezelfde zending. In nederige maar ook in goed gedoseerde verbondenheid kunnen we van elkaar zo veel leren. Dit samenspel kan onze redding zijn.

In aanvulling op de beleving van de grote kerk op zondag, moet het gezin een moment uitkiezen waarop gepraat kan worden over de voorbije en de komende dagen. Een laagdrempelige vergadering - het lijkt bijna een microkosmos van een kerksynode - waar je met elkaar praat over van alles en nog wat, maar ook heel bewust gezamenlijk bidt en even tijd maakt voor een geloofsitem. Hier gebeurt het! Op niet opdringerige wijze roep je eigenlijk uit: "Jawel, wij zijn nog katholiek en wij zullen onze missie samen herontdekken". Elke week opnieuw. Laat dit moment van huiskerk-zijn de context vormen voor een bewustere zondagsbeleving. En laat de eucharistische zondag de katholieke legitimatie worden van het kerk-zijn thuis.

Met dit doel voor ogen moeten we als ouders op zoek naar de juiste woorden en de juiste tools om die huismomenten doeltreffend te maken.

Is het bijvoorbeeld geen goed idee om samen gevolg te geven aan de oproep van Maria te Fatima en te investeren in eerstezaterdagbelevingen? Vermits we in de toekomst nog weinig garantie hebben dat elk dorp zijn eigen parochiekerk zal hebben, moeten we misschien werk maken van parochiale gebieden, waarbij we grote cirkels trekken met als middelpunt de sacramenten en ook diepe spiritualiteit zoals die eerstezaterdagen van eerherstel welke zo een soort aantrekkingspunt kunnen worden voor een authentieke en gemeenschappelijk geloofsbeleving. De cirkels en de af-te-leggen-afstand worden groter, maar het uitnodigende licht mag des te feller schijnen.

Mag ik jullie, gezinnen, ouders, warm oproepen om tijd vrij te maken om die huiskerk te worden. Geloof en verwacht dat door het herschikken van de agenda en de bereidwilligheid van het drukke gezin, de tank van de vitaliteit aangeboord wordt. Laat de helige Geest toe om doorheen de deur van de huiskerk, de deur van het gezin, door te stromen naar de parochie, het bisdom en de wereldkerk. Laat zo het wonder gebeuren dat de Kerk nodig heeft, namelijk de bewuste participatie van de christengelovigen in de nieuwe evangelisatie. Hier kan het gezin bijdragen aan een vitaal christendom want vanaf vandaag, zijn wij aan zet!