Mooie blog. Vooral de verwerking van nieuwere visioenen.
Even een vraagje tussendoor: ik bekijk visioenen altijd met argwaan, is het in de katholieke traditie een vorm van nieuwe openbaring die je daarom serieus moet nemen? Ben benieuwd

Verder vind ik de benadering van het zelfdestructieve karakter van mensen die uiteindelijk hel wordt zinvol. zelf heb ik die benadering al jong geleerd van C.S. Lewis. Ik denk dat het een goede manier is om up to date over de hel te spreken. God laat ons over aan het oordeel dat we zelf gekozen hebben.

Inderdaad moeten we verrijzenis niet zien als een domiciliewissel. Iemand anders met kennis van zaken mailde mij ook dit:

"Een verrezen lichaam wordt opgenomen in de onsoverstijgendewerkelijkheid van God. Het is niet aan tijd en ruimte gebonden. Van bij God kan Christus in onze tijd en ruimte binnentreden, op een nieuwe wijze.Zo komt de Verrezene aanwezig, verschijnt Hij, in de gemeenschap van zijn leerlingen, in het breken en delen van het brood, in een concrete mens, vaak eerst onherkend ..."

Opstanding en hemelvaart: een tweetrapsraket? - Cor Hoogerwerf

Je noemt verrijzenis het verlaten van de aardse dimensie. Toch legt Jezus er telkens getuigenis van af dat zijn verlaten van de aarde tijdelijk is.
Uiteindelijk is de bedoeling dat de verheerlijkte lichamen van Jezus en zijn volgelingen op aarde wonen. Niet in een bovenaardse dimensie.
In plaats van 'verlaten' zou ik verrijzenis liever noemen 'overstijgen van de aardse dimensie'. Hemelvaart duidt dan op het tijdelijk verlaten.

Groet,
Wim

Ik begrijp dat je je hoedt voor Roomse invloed zoals de bijvoorbeeld de wezensverandering ;-)

Nochtans, als we verrijzenis goed begrijpen, dan merken we een sterke continuïteit tussen het tegenwoordigkomen van een Verrezene en het tegenwoordig komen onder de gedaante van brood en wijn. Wat anders mogen we leren van het Emmaus-verhaal?

De Verrezene herkennen wij (maar we kunnen Hem niet zien) bij het breken van het brood. De absolute tegenwoordigheid - God is hier! - terwijl wij, wat onze blik betreft, slechts brood en wijn zien.

Jezus is niet hier. Hij is bij de Vader en heeft gekozen om via het gebroken brood en de beker der dankzegging tot ons te komen. Elke communie is een verrrijzeniservaring.

Lezen we dan deze woorden van Jezus nog eens terug:
Wie mijn vlees eet en mijn bloed drinkt, blijft met Mij verbonden en Ik met hem. Zoals Ik leef uit de Vader, de Levende, die Mij gezonden heeft, zo zal ook hij die zich met Mij voedt, leven uit Mij.

Inderdaad, het wordt helder dat 40 inderdaad symbolisch is, en dat de verrijzeniservaring, bovennatuurlijke ervaringen zijn, waarvan van men naderhand moet getuigen. De tijdsaanduiding is dus niet bindend. Wel zie ik een aantal en een zekere tijd van persoonlijke verrijzeniservaringen, een soort opstapeling van getuigenissen, die uiteindelijk uitmonden in een kerkelijke en publieke verrijzeniservaring met pinksteren.

De hemelvaart afzonderen binnen de tijd is dan slechts een liturgisch noodzakelijk gegeven. Want wij denken, en zo hoort het ook, lineair.

Gebrek aan interesse over hoe iets in zijn werk gaat, kan soms wat fatalisme openbaren. Ik snap het niet, maar geloof het wel. Het kan zelfs de eerste uiting zijn van onderdrukte twijfel.

Vroeger was 'gewoon aannemen' misschien voldoende, maar niet vandaag. We zitten ondertussen aan de nieuwe evangelisatie waarmee we de mensen willen bereiken die het geloof hebben gelaten omdat het niet voldoende helder werd gebracht.

Natuurlijk kan niemand de opstanding beschrijven, noch doorgronden. Toch is er voldoende ontwikkeling van de geloofsleer om al zeker uit te sluiten wat verrijzenis niet is. En dat helpt ons goed vooruit.

Het is niet reanimatie waarbij hetzelfde verkreukte lichaam opnieuw bezocht wordt door de ziel.

Het is ook niet reïncarnatie waarbij de persoon terugkeert in de geschiedenis.

Verrijzenis: is het verlaten van de aardse dimensie, en aldus het verlaten van de bios en de geschiedenis.

Een verrezene vertrekt in plaats dat deze terugkeert. Een verrezen persoon kan je niet op straat ontmoeten, tenzij deze kiest om te verschijnen. Als deze verschijnt, dan is de ervaring van deze verschijning, geen vaststelling van een aanwezigheid in tijd en ruimte, maar moet deze waarneming gebeuren in de geest, in de bovennatuur. Dit maakt de ontmoeting niet noodzakelijk minder reëel in de ervaring, maar 'de ongelovige filmcamera's in de buurt' zouden wel niets registreren. Je zal het daarna zelf moeten vertellen wat je beleefd hebt.

Dit geeft al aan waarom Jezus ervoor kiest om sacramenteel tegenwoordig te komen. Hij is absoluut tegenwoordig, maar ontsnapt aan onze blik. In tijd en ruimte zien wij brood en wijn, maar weten doorheen het geloof dat Jezus evenzeer aanwezig is, als toen voor de apostelen die Hem mochten ontmoeten na de verrijzenis.