Goed om van je horen! Zoals ik ook aan Wim antwoordde is het gewoon een poging om dat paulinische insluiten van het oorspronkelijk volk van God in de belofte een plaats te geven. Als we weten dat God de genade schenkt en dat reeds in het oude verbond mensen Gods liefdevolle ontferming ervaarden en op diepzinnige wijze konden bezingen, dan heb ik er geen moeite mee om ze als gered in God en aldus in Christus te beschouwen.

Het is geen stelling die zegt dat redding binnen en buiten Christus bestaat.

Rob

Leuk om zo betrokken te worden met je studie. Graag doe ik ook even een duit in het zakje:

Dat het Rijk Gods groter is dan de Kerk, dat kan ik begrijpen, dat kun je zien om je heen. Een mooi voorbeeld is dat van de abt Christian de Chergé uit Algerije (Tibhirine), toen hij vanwege zijn christen-zijn werd bedreigt door moslim-fundamentalisten, sprong een bevriende moslim voor hem op de bres, waarbij deze het leven liet. Hierin zag Christian de liefde van Christus die zich voor de ander geeft tot in de dood.

Maar de verhouding tussen het Joodse volk en de Kerk beschrijven als twee complementaire wegen zie ik niet zo direct. Natuurlijk heeft een Jood opgevoed in de tradities van het oude testament een immens voordeel boven welke niet-christen dan ook. En natuurlijk is het goed te weten waar wij vandaan komen als christenen, zonder het oude verbond te kennen, is het nieuwe niet te begrijpen!

Die stam die de takken draagt, dat lijkt me ook eerder bedoeld als de beloften aan de aartsvaders dan het volk an sich. Maar dat is misschien de mug uitziften en de olifant verzwelgen ;-)

De zoektocht naar verzoening tussen het Joodse volk en de Kerk is wel heel belangrijk. Als ik denk aan Paulus woorden in de Efeze brief: de scheidsmuur is weggebroken tussen Jood en heiden, zij zijn in Christus één lichaam geworden. Wanneer dan ook die scheidsmuur die al zeer snel weer werd opgetrokken, in de toekomst zichtbaar zal worden weggenomen, dan ziet heel de wereld dat we één zijn, en dan zal zij geloven dat Jezus de gezondene van de Vader is (Joh 22)!

In Christo.

De sterkste gedachte van de docent, en waar ik zelf meteen in mee ga, is dat het Koninkrijk Gods meer is dan de zichtbare manifestatie van de kerk, zelfs als die kerk zich historisch en tastbaar uittekent als een volk met een eigen en onderscheiden cultuur. Het Koninkrijk is altijd groter omdat God altijd groter is. Sacrament zijn, is een uitdrukking van het Onzichtbare in de Schepping. Dat is wonderlijk, maar zal per definitie een volledige waarneming niet toelaten en vereist dus geloof.

Vermits het koninkrijk een onzichtbare component bevat, moeten we die zeker terugvinden in dat volk waar het eerste verbond mee gesloten werd. Ik vind eigenlijk dat Paulus twee signalen geeft. Enerzijds laat God dat verbond niet zomaar schieten en komt er een soort 'sluiten van de cirkel' en anderzijds is het verwerpen van de incarnatie van God een reden om uit de olijfboom gerukt te worden.

Dat is ook waar de kerk op doelt wanneer ze verkondigt dat zowel gelovigen als ongelovige mensen van goede wil, zich moeten verzekeren dat ze hun geweten goed laten vormen om het daaropvolgend eerlijk te volgen.

God verwerpt niemand, maar de mens, Jood of Griek, heeft wel de vrijheid om God te verwerpen en aldus zich te laten uitrukken uit de olijfboom die geplant staat in het allesoverstijgende Rijk van God.